‘फिल्म मनोरञ्जन मात्रै होइन’ [भिडियो]- फिचर - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

‘फिल्म मनोरञ्जन मात्रै होइन’ [भिडियो]

रीना मोक्तान

काठमाडौँ — 'तपाईंको फिल्म हेर्नेबित्तिकै एक जना महिला दौडेर मकहाँ आउनुभयो । अनि रुँदै यो फिल्म देखाउनु भएकोमा धन्यवाद भन्नुभयो । आफ्नो फिल्म हाम्रो फेस्टिभलमा पठाउनु भएकोमा धन्यवाद ।'

'ऐना झ्यालको पुतली'ले बुसानमा पाएको यो प्रतिक्रिया निर्देशक सुजीत बिडारी कहिल्यै बिर्सिंदैनन् । चर्चित फिल्म फेस्टिभलमा छनोट भइसकेपछि बुसानका प्रोगामरले ‍इमेलमा पठाएको प्रतिक्रियाले उल्लास थपिदियो । सुजीतलाई लाग्यो- फिल्मका पात्रहरूको भावना सबैले अनुभव गर्न सक्ने रहेछन् ।

'डाँडातिर दौडिएर दाजुभाइसँग झगडा गर्ने कुरा त कोरियामा हुँदैन थियो होला । उनीहरूको जीवन अर्कै थियो होला । तर त्यो इमोसन सबैको उस्तै हुँदो रहेछ भन्ने भयो,' सुजीत सुनाउँछन्,'यो कथा भन्न सकियो भने पात्रहरुको इमोस्नल जर्नीसँग दर्शकलाई जोड्न सकिन्छ भन्ने थियो ।'

आफ्नी १३ वर्षीया दिदीमा बिस्तारै आइरहेको परिवर्तनको साक्षी ९ वर्षका एक भाइ हुने कथा फिल्ममा देखाइएको छ । यो कथा लेखिसकेपछि पनि सुजीतले आफ्ना साथीहरूबाट बुसानमा झैं प्रतिक्रिया बटुलेका थिए । 'यो त तिम्रो दिदीभाइको मात्रै कथा होइन; यो त हाम्रै दिदीभाइको पनि कथा हो । घटना फरक होला तर, त्यो भावनात्मक यात्रा, त्यो आत्मीयता, झगडा त मेरै हो भन्न थाले साथीहरूले । कथामा साथीहरूले आफ्नो आमा दिदीभाइलाई भेट्दै गए,' कथा लेख्दै गर्दाको क्षण सम्झिँदै उनले सुनाए ।

उनका अनुसार उनलाई यो फिल्मको कथा भूकम्पको समयमा फुरेको थियो । भूकम्पले जीवन निरस बनायो; एउटै दैनिकी भनेकै साथिहरूसँग गफिनु मात्रै भयो । त्यति बेलै साथिहरूबीच स्क्रिप्ट लेख्ने योजना बन्यो । आफ्नो समाज, परिवारको कथा भनियो भने राम्रो हुन्छ भन्ने सुजीतलाई थाहा थियो । त्यसैले वास्तविक जीवनका भोगाइलाई उनले आख्यानमा बुने । ७-८ पेजको ट्रिटमेन्ट लेखिसकेपछि उनले साथिहरूलाई यसबारे सनाए । साथीहरूले कथा मन पनि पराए । फिल्मको कथा लेख्ने काम सहज हुन्छ भन्ने मानिसहरूको सोचाइ सत्य नभएको भन्दै उनले कथा लेख्ने काम अरुले भनेजस्तो सहज नभएको बताउँछन् । फिल्म लेखनको 'स्ट्रक्चर'लाई पच्छ्याउँदै गर्दा उनी रोकिए तर निर्देशक कीरण पोखरेलले कविताको शैलीमा लेख्न भनेपछि 'ऐना झ्यालको पुतली'को पूरा कथा लेखेको सुजीत सुनाउँछन् ।

'उहाँले तिमी कविता पनि लेख्छौ कहिलेकाहीँ । कविता लेखेको पारामा फिल्म लेख; धेरै अल्झियौ भन्नुभयो । स्वच्छन्द रुपमा केही नसोची सरर लेखियो । आफूभित्रैबाट आएका कुरा भएर होला स्ट्रक्चर पनि हेर्नु परेन,' सुजीत सुनाउँछन्, 'कहिलेकाहीँ विषयवस्तुले पनि निर्धारण गर्दो रहेछ‚ कुन पक्षबाट कथा लेख्नुपर्छ भन्ने । जब तपाईं फिल्ममा तपाईंभित्रको उकुसमुकुस, या भनौं तपाईंको कथा भन्दै हुनुहुन्छ भने त्यसलाई स्ट्रक्चरमा राख्दा तपाईंले सेल्फ सेन्सर गर्नुहुँदो रहेछ । काल्पनिक कथा लेख्न थाल्नुभयो भने बहकिएला भनेर स्ट्रक्चरमा लेखिने हो नि !'

फिल्मको कथामा सुजीतले बाल्यकालको आफूलाई पनि लेखेका छन् । त्यसैले बाल कलाकारमा सानो बेलाको सुजीत भेट्याउने उनी बताउँछन् । 'बाल कलाकार फाइनल भइसकेपछि आमालाई तस्बिर देखाएँ । तँजस्तै पो छानिछस् भनेर भन्नुभयो । मैले कास्टिङ डाइरेक्टरहरूलाई मेरो बाल्यकालको तस्बिर दिँदै यस्तै खोज्नु भनेको थिएँ,' हाँस्दै उनले सुनाए ।

यो फिल्म फेस्टिभल लक्षित गरेर बनाइएको होइन । दिदीभाइको कथा नेपाली दर्शकलाई नै सुनाउन चाहन्थ्यो सुजीतको टिम । पोस्ट प्रोडक्सनमा साउन्डको काम भइरहँदा टिमलाई लाग्यो- 'फेस्टिभलमा पठाइ हेरौं न त' । त्यसपछि निर्माणाधीन फिल्मलाई बुसानमा पठाइयो । 'हामी तिम्रो फिल्म न्यु करेन्ट सेक्सन'मा राख्छौं भनेर इमेल आयो । बुसानको जुनसुकै विधामा छनोट भए पनि राम्रै हुन्छ भन्ने सुजीतले ठाने । जब निर्माताहरूलाई सुनाए तब उनले उक्त विधाको महत्त्व थाहा पाए । कोरियाका राम्रा-राम्रा फिल्मकर्मी यही विधाबाट निस्किएका रहेछन् । एसियाबाट कस्ता फिल्ममेकर आइरहेका छन् भनेर अन्तर्राष्ट्रिय बजारले समेत त्यो विधालाई हेरिदिँदो रहेछ भन्ने थाहा भयो,' सुजीत बुसानमा फिल्म छनोट हुँदाको पल सम्झन्छन् ।

०००

'२० औं ढाका अन्तर्राष्ट्रिय फिल्म फेस्टिभल'को अन्तिम दिन; आइसोलेसनमा थिए, सुजीत । अवार्ड समारोह सकिएको भोलिपल्टै नेपाल फर्कने सोचेर सुजीत र अर्का फिल्मकर्मी किरण पोख्रेलले पीसीआर परीक्षण गराए । नचिताएको नतिजा निस्कियो, 'कोभिड पोजिटिभ' ।

अवार्ड समारोहका लागि बंगलादेशको ढाका पुगेका उनीहरू दुवै जना होटलको कोठामा थुनिए । अब अवार्ड समारोहलाई लाइभ हेर्नुको कुनै विकल्प थिएन । महोत्सवको ल्याबमा कीरणको फिल्मको खुबै चर्चा थियो । मानिसहरू किरणको फिल्मले अवार्ड जित्ला कि नजित्ला? भनेर सोचिरहेका थिए; त्यतिकैमा एसियन विधातर्फको फिल्ममा उत्कृष्ट निर्देशकमा सुजीतको नाम उद्घोषण भयो । ऐना झ्यालको पुतलीबाट उनले यो अवार्ड जित्दा कीरणले उत्कृष्ट स्क्रिप्ट जिते । अवार्ड उचाल्न नपाए पनि दुवैले आइसोलेसनमा खुसी साटासाट गरे ।

'जितिन्छ भन्ने त सोचेकै थिएन । एकदम राम्रा फिल्महरु थिए त्यहाँ । भारतको पेबल्स भन्ने फिल्म हेरिसकेपछि त अलिअलि भएको आशा पनि हराएको थियो । कीरण दाइको एकदमै चर्चा थियो । मलाई त कीरण दाइको के हुन्छ होला भन्ने भएर बसिरहेको थिएँ । तर फ्याट्ट मेरो नाम लिइदियो । एकदमै आश्चर्यचकित बनें,' सुजीत अवार्ड जित्दाको क्षण सम्झन्छन्, 'अवार्ड जित्दा त खुसी लाग्यो नि । १०/११ दिन कोठाभित्रै थुनिनु पर्‍यो । जे होस रमाइलै अनुभव भयो ।'

अन्तर्राष्ट्रिय प्ल्याटफर्ममा फिल्म छनोट भइसकेपछि आफू 'सही ठाउँमा छु' भन्ने महसुस भएको सुजीत बताउँछन् । 'कसैले मेरो पेसा सोध्दा जवाफमा फिल्ममेकिङ भन्यो भने नाक खुम्च्याउँछन् । अझै पनि फिल्म क्षेत्र भनेकै बिग्रिएका मानिस लाग्ने ठाउँ हो भन्ने संकुचित विचार छ,' सुजीत भन्छन्, 'अन्तरर्राष्ट्रिय ठाउँमा आफ्नो कामले उपलब्धि कमाउँदा कम्तीमा म राम्रो ठाउँमा छु है भन्ने हुँदो रहेछ । फिल्मकर्मीका हिसाबले सन्तुष्टि पनि मिल्दो रहेछ ।'

अब सुजीतको टिम 'ऐना झ्यालको पुतली'लाई प्रदर्शन गर्ने तयारीमा छ । भदौ २४ मा उनको फिल्म प्रदर्शनको मिति तोकिएको छ । फिल्मलाई दर्शकले कसरी स्विकार्छन् भन्ने डरमा छन् उनी ।'फिल्म सम्पादनदेखि, कलरिङलगायतका थुप्रै पटक तपाईंले फिल्म हेरिसक्नु भएको हुन्छ । त्यसैले तपाईंलाई फिल्म कस्तो छ भन्ने कुरा थाहा नहुँदा पनि त्यस किसिमको तनाव हुँदो रहेछ । लेखनको समयमा पनि यो स्क्रिप्टलाई राम्रोसँग खिचियो भने राम्रो फिल्म बनाउन सकिन्छ भन्ने विश्वास थियो । त्यसैले जसले यो फिल्म हेर्नुहुन्छ, हेर्ने दर्शकलाई बोरिङ लाग्दैन होला भन्ने एकदम विश्वास छ,' उनले सुनाए ।

नेपाली दर्शकको स्वाद बलिउड शैलीका फिल्म, नाचगान, रोनाधोनामै अड्किएको छ भन्ने सुजीतलाई थाहा छ । त्यही स्वादमा रमाउने दर्शकले आफ्नो फिल्मलाई मनपराइदेलान् वा मन नपराइदेलान् भन्ने चिन्ता उनमा थपिएको छ ।

'जति नै कुरा गरे पनि हाम्रो दर्शकको ठूलो संख्यालाई त्यही नाचगाना, मारधाड नै फिल्म हो । यो एउटा फगत मनोरञ्जन मात्र हो भन्ने बुझाइ छ । हो, यो मनोरञ्जन पनि हो । तर फिल्म मनोरञ्जन मात्रै होइन भन्ने बुझाइ आउन अझै समय लाग्छ । यो भन्दै गर्दा दर्शकलाई मैले कम आँक्न खोजेको होइन,' सुजीतले भने, 'मैले फिल्म त्यही दर्शकलाई भनेर बनाएको हुँ । मैले ल्याएको कन्टेन्टलाई स्विकार्न अझै गाह्रो पर्ने हो कि भन्ने आफैंभित्र एक तहको डर छ । त्यो हुँदाहुँदै पनि यो कथा भनियो भने पात्रहरुको भावनात्मक यात्रासँग दर्शकलाई पनि जोड्न सकिन्छ भनेर नै बनाएको हो । तर अहिलेको हाम्रो इच्छा एकपटक दर्शक फिल्म हेर्न हलसम्म आइदिऊन् भन्ने हो ।'

'सावित्री', 'लालपुर्जा' र 'कालो पोथी'(कन्ट्रिब्युटिङ राइटिङ) लेखिसकेका सुजीत आफ्नो पहिलो फिचर फिल्मले व्यावसायिक सफलता कमाएको देख्न चाहन्छन् । 'कमाउनकै लागि यस्तो फिल्म बनाउनुपर्छ भन्ने धारणा राख्नु त गलत हो तर कमाउनकै लागि फिल्म बनाएको होइन भन्नेले पनि तपाईंले खर्चिएको मेहनत, समय फिर्ता आओस् भन्ने त चाहन्छ नि । व्यावसायिक पाटोमा पनि राम्रो प्रतिफल आइदियोस् भन्ने हुँदो रहेछ ।'

फिल्म कलेजका प्रशिक्षकसमेत रहेका सुजीत कुनै बेला विज्ञापनतिर आफ्नो भविष्य देख्थे । उनलाई भिजुअल विज्ञापनतिर खुबै रहर । त्यही सोचले विज्ञापनबारे सिक्न काठमाडौं आए । हुन त परिवार उनलाई विदेश पठाउन चाहन्थ्यो । तर 'आइल्स' गर्ने बहनामा उनी काठमाडौं आएर विज्ञापनतिर लागे । विज्ञापनका लागि ग्राफिक डिजाइनिङ सिक्न ओस्कर कलेज पुगे । त्यहाँ फिल्म मन पराउनेहरूको भीडमा मिसिँदै गएपछि सुजीतले आफ्नो करिअर फिल्ममै बनाए । त्यसैको पछिल्लो परिणाम हो, 'ऐना झ्यालको पुतली'।

प्रकाशित : असार ३०, २०७९ १८:२५
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

फुटबल र युद्धको संघर्ष

रीना मोक्तान

काठमाडौँ — १० वर्षसम्म चलेको माओवादी सशस्त्र द्वन्द्वको प्रभाव नेपालका सबै गाउँ र सहरसम्म कुनै न कुनै रुपमा पर्‍यो । सिंगो समाजलाई प्रभावित पार्ने त्यो दशक देखाउने सन्तुलित फिल्म भने थोरै बनेका छन् । माओवादी युद्धमाथि बनाइएका धेरैजसो फिल्म या त पूर्वाग्रही बने वा महिमामण्डनमै रमाए । युद्धको अवस्था र प्रभावलाई सन्तुलित रुपमा दृश्यमा उतार्न थोरै फिल्ममात्रै सफल बनेका छन् ।

माओवादी युद्ध अन्त्य भएको २ दशकपछि फिल्मकर्मी अनुप बरालले त्यसलाई दृश्यमा उतार्ने चुनौती मोले । हालै प्रदर्शनमा आएको 'दोख' सोही युद्धको असरमा केन्द्रित छ ।

'दोख' ले माओवादी युद्धकै कथा त भन्दैन । तर युद्धको पृष्ठभुमिमा लेखिएको फिल्मले युद्धले बनाएका घाउहरू समेट्छ । जुन घाउ खतका रुपमा अझै छन् । माओवादी युद्धको समयमा दुई पक्षबीच पिल्सिएका जनता, उनीहरूको मनस्थिति र बाँच्ने संघर्ष फिल्ममा देखाइएको छ ।

बलिउड शैलीलाई पच्छ्याइएका, दुइअर्थी संवादले भरिएका कमेडीले समाजलाई सधैँ सतही चित्रण गरिरहँदा अनुप बराल निर्देशित 'दोख' भने त्यो भीडबाट बाहिरै देखिएको छ ।

नेपाली समाजले भोगेको एउटा यस्तो कालखण्डको यथार्थ चित्रण गर्दै समाजकै पात्र, परिवेश अनि संवादमार्फत् फिल्मसँग दर्शकलाई जोड्न सफल छ, 'दोख' । फिल्मका पात्रहरू समाजबाट टप्पक्क टिपिएका छन् भने ठेट संवाद दर्शकलाई फिल्मसँग जोड्ने बलियो कडी बनेको छ । पटकथा, निर्देशन अनि प्राविधिक पक्षको तालमेल मिल्दा फिल्म समग्रमा सुन्दर छ ।

व्यवसायिक नाफाका लागि फिल्मको ब्रान्ड बेचेर सिक्वेल बनाइएका बासी कथाहरूको भीडमा दोखले नयाँ स्वाद पस्कन्छ । युद्धमा को सही थियो र को गलत भनेर फिल्मले माओवादी र सेनाको पक्ष वा विपक्ष लिँदै फैसला गर्दैन । तटस्थ रहेर २ दशक पुरानो कथा देखाउनु नै फिल्मको सफलता बनेको छ । मौलिक संवाद, सुन्दर दृश्य, सशक्त अभिनय, पार्श्व ध्वनी र संगीतको समिश्रण अनि कलात्मक रंगको तालमेल फिल्ममा देखिएको छ ।

फिल्मको कथा सुरु हुन्छ दुई गाउँको विवादबाट । सल्ले र भकुण्डे गाउँलाई चुथ्रे वनले जोडेको छ । सल्ले ठान्छ, यो वन सरकारले आफूहरुलाई उपहारमा दिएको हो । वर्षौंदेखि घाँसदाउरा गर्दै आएको वनलाई भकुण्डे पनि आफ्नो मान्छ । एक दिन घाँस काटेकै निहुँमा सल्लेका केटाहरू (नाइकेको समूह)ले भकुण्डेका केटालाई कुट्छन् । त्यसपछि माओवादीका कमाण्डर संगीत (सुरज मल्ल)ले दुई गाउँबीचको यो विवाद सल्टाउन उनीहरूबीच फुटबल प्रतिस्पर्धाको घोषणा गरिदिन्छ । प्रतिस्पर्धा जित्नेले नै वनमा आफ्नो हक जमाउन पाउने भएपछि सल्लेका केटाहरु फुटबल प्रतिस्पर्धाको तयारीमा लाग्छन् । त्यही समयमा गाउँमा नयाँ मास्टर रोनित (मनिष निरौला)को प्रवेश हुन्छ । उनको इन्ट्रीसँगै कथाले कस्तो मोड लिन्छ ? फिल्मको कथा युद्ध र फुटबलबीच घुमेको छ ।

नाइकेको समूह फुटबल खेल्दै गरेको एउटा दृश्यसँगै फिल्म सुरु हुन्छ । जहाँ उनीहरुलाई पछाडि छोड्दै वन पस्दै गरेको माओवादीको लस्कर एउटै फ्रेममा अटाइएको छ । युद्ध र फुटबल अर्थात् फिल्मको पूरा कन्सेप्ट नै उक्त दृश्यले छर्लंग पारिदिन्छ । फिल्ममा यस्ता थुप्रै सशक्त दृश्यहरु समेटिएका छन् । हरेक दृश्य एकपछि अर्कोसँग जोडिएका छन् । अँध्यारोमा राँको बाल्दै हिँडेको लस्कर होस् या अस्ताउँदै गरेको सूर्यको किरणमा खिचिएको पात्रहरुको छायाँ मात्रैको दृश्य, चित्रकला झैं लाग्ने यी दृश्यहरुले थुप्रै कुरा बोलिदिन्छन् ।

निर्देशक बराल आफूले देखाउन खोजेको कुरामा प्रस्ट छन् भन्ने उदाहरण हो यो । गाउँभरि हल्ला फैलिएको 'खासखुस' दृश्य, कलाकारहरुको मिहिन चरित्र चित्रणमा निर्देशक अनुपको बलियो उपस्थिति देखिन्छ । सानो भूमिका पाएका पात्रहरुलाई पनि फ्रेममा उत्तिकै महत्त्वका साथ देखाइएको छ । उनीहरुका ससाना भावनालाई पनि दृश्यमा समेट्न सक्नु रंगकर्मी बरालको सबल पाटो झल्किन्छ । दुई गाउँबीचको फुटबल प्रतिस्पर्धाको दृश्य निकै रोचक दृश्यमध्ये एक हो । उक्त दृश्यमा दर्शकले त्यही मैदानमा आफैंलाई उभिएको अनुभव गर्न सक्छन् ।

दृश्यहरूले मात्रै होइन कलाकारको अभिनयले कथालाई सजीव बनाइदिएको छ । अभिनेत्री दीया मास्केले रुक्कीको चरित्रलाई न्याय दिएकी छन् । रुक्कीको मनोवैज्ञानिक, सामाजिक पाटोलाई दीयाले आफ्नो अभिनय क्षमताले पुष्टि गरेकी छन् । अधिकांश नेपाली फिल्ममा महिला चरित्र चित्रण निकै कमजोर ढंगमा लेखिएका हुन्छन् । 'दोख' भने महिला चरित्र चित्रण र महिलालाई पर्दामा दिने स्थानका हिसाबले अगाडि देखिन्छ । आफ्नो भविष्यका लागि वर्तमानका समस्या पछाडि छाडेर अगाडि बढ्ने विद्रोही स्वाभावको महिला चित्रणमा दीया उत्तिकै बलियो देखिन्छिन् । मास्टर रोनितको भूमिकामा मनिष निरौलाको अभिनय प्रशंसायोग्य छ । मास्टरको जीवनको निराशा उनको आँखैमा झल्किन्छ । यही फिल्ममार्फत् अब्बल अभिनयले फिल्म क्षेत्रमा निरौलाले आफ्नो लागि स्थान फराकिलो पारेका छन् । त्यस्तै नाइके पात्रलाई जीवन्त बनाउन रोय दिभले गरेको अभिनय प्रशंसालायक छ । पर्दामा छोटो भूमिकामा देखिएका माओत्से गुरुङले पनि आफ्नो अभिनयमार्फत घनश्यामको चरित्रलाई दुरुस्त देखाइदिएका छन् ।

फिल्ममा फुंग उडेको रंग संयोजन देख्न सकिन्छ । दुई सैद्धान्तिक द्वन्द्व र लडाईंबीच पात्रहरूको जीवनको रंग पनि उडेको देखाइन्छ । उनीहरुको जीवन अनि त्यो समय झल्काउने रंग संयोजनले फिल्मका दृश्यलाई विश्वासिलो बनाउन मद्दत गर्छ । मास्टर मनिषले देख्ने सपनाहरू (फ्ल्यासब्याक)लाई मूलत: श्यामश्वेत रंगमा देखाइएको छ । बाल्यकालको एउटा दृश्यमा उनी खुसी देखिन्छन्, जीवनमा सबै कुरा मिल्दाको क्षणलाई भने रंगीन देखाइएको छ । त्यही दृश्यमा रातो रंगले दिने अर्थ फिल्मको कथासँग जोडिएको छ ।

त्यस्तै यो फिल्ममा पार्श्वध्वनीले पनि कथावाचनमा प्रमुख भूमिका निभाएको देखिन्छ । पात्रहरूको मनस्थिति, भावना अनि घट्नालाई स्थापित गर्न पार्श्वध्वनीले सहयोग गरेको छ । पार्श्व संगीत 'रातैले बुन्छ'बोलको गीतले त रुक्कीको मनस्थिति र युद्धको पीडा बोलिदिएको छ । मौलिक संवाद फिल्ममा प्रयोग गरिएका छन् । उदाहरणका लागि नाइकेको समूहले फिल्मभर 'फुटबल खेलौं' भन्दैनन्, उनीहरु 'गोल खेलौं' भन्छन् । गाउँघरमा बोलिने मौलिक भाषा, लवज संवादमा झल्किँदा दर्शकले अझै पात्रहरूमा आत्मियता महसुस गर्छन् । 'ह्वाइट इज द प्रब्लम'जस्ता संवादहरू बलियो आइरोनीको रुपमा सुनिएका छन् । दर्शक हसाउन दुइअर्थी संवादकै प्रयोग गर्नेहरूलाई यो संवाद मात्रैले पनि धेरै जवाफ दिन्छ ।

फिल्ममा थुप्रै चरित्रहरू छन् । सबै चरित्रलाई उत्तिकै स्थान दिन खोज्दा फिल्म एउटै गतिमा नहिँडेको आभास हुन्छ । युद्ध र फुटबलको कथालाई समानन्तर ढंगले लैजान नसक्दा फिल्मको केन्द्रीय द्वन्द्व अलमलमा परेको छ । चुथ्रे विवादले दुई गाउँबीच फुटबल प्रतिस्पर्धा आयोजनाको घोषणा त हुन्छ । तर फिल्मको कथा युद्धतिर बढी ढल्किँदा मध्यान्तरसम्म फुटबलको प्रसंग हराएको हो कि भन्ने पनि लाग्छ ।

त्यस्तै रुक्की र रोनितबीचको सम्बन्धलाई स्थापित गर्न हतार गरिएको छ । त्यसैले उनी दुईको जीवनमा आउने उतारचढाव दर्शकलाई विश्वसनीय लाग्दैन । तर 'ओपन इन्डिङ'ले भने अन्तिम समयसम्म पनि दर्शकलाई रुक्कीबारे सोच्न बाध्य गराउँछ । बीचमा धुमधाम नाचगान, हिरोरहिरोइनको प्रेमालाप अनि एक मुक्काले १० जना गुन्डा ढालिदिने फिल्म मनपराउने दर्शकका लागि 'दोख' नौलो अनुभव हुन सक्छ । फिल्मको अन्तमा निर्देशक बरालले इतिहासमा अब यस्तो घट्ना नदोहरियोस् भन्ने संदेश थपिदिएका छन् । फिल्म हेरिसकेपछि यस्तो लाग्छ कि, युद्धका अरु थुप्रै 'दोख'हरू देखाइनु पर्छ ।

प्रकाशित : असार २६, २०७९ १८:५१
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
x
×