'ड्रिम प्रोजेक्ट' जसलाई निर्देशकले पर्दामा हेर्नै पाएनन् - फिचर - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

'ड्रिम प्रोजेक्ट' जसलाई निर्देशकले पर्दामा हेर्नै पाएनन् 

निर्माता सन्तोष सुनाउँछन्- 'उसको सपनालाई मुर्त रुप दिएको छु' 
रीना मोक्तान

काठमाडौँ — शिवपुरीमा 'मेरी मामू'को स्क्रिप्टको अन्तिम ड्राफ्ट तयार हुँदै थियो । त्यतिबेलै छेतेन गुरुङले आफ्नो 'ड्रिम प्रोजेक्ट'बारे निर्माता सन्तोष सेनलाई सुनाएका थिए । 'छिरिङ डोल्मा'को प्रेमकथा, एउटा युगको कथा । छुट्टै राज्य, हिमालको कथा । प्रेमिकाको नाम कुँद्दै हिँड्ने प्रेमीको प्रेम ।

नाम कुँद्दै गर्दा खसेका धुलो घाँटीमा झुण्डाई हिँड्ने प्रेमकथाको प्लटले निर्माता सन्तोष सेनको पनि मन छोयो । छेतेन भने ५/६ वर्षपछि मात्र उक्त ड्रिम प्रोजेक्ट गर्ने सोचमा थिए । सन्तोष 'मेरी मामू'को काममा व्यस्त भए । तर, उनको दिमागमा छिरिङ डोल्माको कथा घुमिरह्यो । छिरिङले ढुंगा कुँदेको आवाज कानमा गुञ्जिरह्यो ।

'मेरी मामू' प्रदर्शनपछि भने सन्तोषले त्यही प्रेमकथामा फिल्म बनाउने निर्णय लिए ।

'तपाईंले ५/६ वर्षपछि बनाउने भनेको प्रोजेक्ट मैले आँटे भने के गर्नुहुन्छ? एकदिन छेतेनलाई भेटेर सन्तोषले भने । धेरै लगानी लाग्ने बताउँदै छेतेन तत्काल उक्त फिल्म नगर्ने भन्दै पन्छिन खोजे । तर उनी असाधारण प्रेमकथाको खोजीमा थिए । काल्पनिक विषयलाई पर्दामा उतार्दा कसरी व्यवसायिक महत्त्व सिर्जना गर्ने भन्नेतर्फ सोच नगएको होइन । तर उनले यो प्रोजेक्टमार्फत चुनौती मोल्ने प्रण गरे ।

'अहिलेसम्म त मैले पैसा नै कमाएको छैन । चुनौती मोल्दै आएको छु । यसमा पनि चुनौती मोल्छु भनें,' सन्तोष सम्झिन्छन्, 'त्यसपछि उहाँले २ दिन सोच्नुभयो, अनि हुन्छ भन्नुभयो ।'

छिरिङ डोल्माको प्रेमकथालाई नै नाम परिवर्तन गरेर 'प्रेमगीत ३' बनाइएको हो । आफ्नो 'ड्रिम प्रोजेक्ट' पूरा गर्न नपाउँदै गत वर्ष भाद्र २४ मा ४२ वर्षिय छेतेनले संसारबाट बिदा लिए । आफ्नो ड्रिम प्रोजेक्टलाई लिएर उनीसँग गर्न बाँकी धेरै कामहरु थिए । उनी अन्तर्राष्ट्रियस्तरको एउटा ऐतिहासिक प्रेमकथा बनाउन चाहन्थे । फिल्मको छायांकन उनकै गृहजिल्ला मनाङको सात गाउँमा खिचियो । तर पोस्ट प्रोडक्सनमा फिल्मको अन्तिम काम सक्न बाँकी थियो । दृश्यहरुमा कैद गरिसकेको आफ्नो ड्रिम प्रोजेक्टको अन्तिम रुप हेर्न नपाउँदै संसार त्यागे । डेब्यु फिल्म 'डमरुको डण्डिबियो' निर्देशन गरेका गुरुङले आफ्नो 'ड्रिम प्रोजेक्ट'लाई निर्माता सेनले काखमा छोडि गए ।


छेतेन गुरुङ (बायाँ) र सन्तोष सेन ।

निर्मातालाई निर्देशक बनाएर गए

छेतेनलाई सन्तोषले पहिलोपटक बिग मुभिजमा भेटेका थिए । निर्देशक सुदर्शन थापाले छेतेनले 'नोभेम्बर रेन' लेखेको बताउँदै दुईबीच परिचय गराए । त्यो भेटमै सन्तोषलाई छेतेनले गज्जबको प्रेमकथा सुनाएको थियो - 'डायरी' । फिल्मको नाम सुन्ने बित्तिकै सन्तोषलाई रोचक लाग्यो । सुरेन्द्र पौडेललाई निर्देशनमा लिएर छेतेनसँग डायरी निर्माण गर्ने सम्झौता भयो । उनले छेतेनलाई एडभान्स खर्च पनि दिइसकेका थिए ।

त्यसबीच सन्तोषको निर्माणमा बनेको फिल्म 'चंखे शंखे पंखे' सुपर-फ्लप भयो । 'प्रेमगीत'को टिम फुट्यो । यो क्षेत्रबाट सन्तोषले माया मारिसकेका थिए । तर प्रदीप खड्कालाई लिएर 'प्रेमगीत २' बनाउने भनिसकेपछि उनी उर्जाशिल बने । 'प्रेमगीत २'पछि उनी 'मेरी मामू' बनाउन तम्सिए । त्यतिबेलै उनलाई छेतेन सिर्जनशिल लागिसकेको थियो । छलफल गरिरहँदा एकैछिनमा घट्नाक्रम बनाउन माहिर थिए छेतेन । 'मेरी मामू'को लागि उनले केही प्लट थपिदिएका थिए । सन्तोष छेतेनको कामले प्रभावित हुँदै गए । त्यतिबेलै हो सन्तोषसँग छेतेनले 'ड्रिम प्रोजेक्ट'को कुरा गरेको ।

सन्तोषले आफ्नो 'ड्रिम प्रोजेक्ट'माथि लगानी गर्ने भएपछि छेतेन निकै उत्साहित थिए । तर आफूले सोचिरहेको युगको रंग फिल्ममा देखाउन नसकिएला भन्ने चिन्ता थपियो । त्यसैले उनीहरु त्यही रंगको खोजीमा लोकेसन खोज्न हिँडे । ढुंगासँग भावना जोडिएको कथा । उनीहरु त्यही ढुंगा खोज्न मुस्ताङको लोमान्थाङ पुगे । लोमान्थाङबाट मुस्ताङ झरिसकेपछि भने छेतेनले नै सन्तोषलाई निर्देशनमा जोडिन सल्लाह दिए ।

'स्टोरी बोर्ड बनाउँदा पनि सँगै हुन्थ्यौं हामी । स्क्रिनप्ले पनि सँगै बनाउँथ्यौं । बाइक चलाउँदै हिमाली भेगतिर छायांकन स्थल खोज्न जाँदा पछाडि बसेका छेतेन मलाई फिल्मको कथा सुनाइरहेका हुन्थ्यो । मनाङपुगेपछि म एक्लैलाई यो प्रोजेक्ट अगाडि बढाउन गाह्रो हुन्छ । एकदम ठूलो प्रोजेक्ट छ । दाजुभाइ मिलेर निर्देशन गरौं भन्यो उसले,' सन्तोष सम्झिन्छन् ।

नेपाली फिल्ममा निर्माताको परिचय पाएका सन्तोषले कहिल्यै निर्देशक बन्छु भन्ने सोचेका थिएनन् । निर्देशन गरिहाले पनि पछि कुनै कालखण्डमा गर्ने सोचे थियो । तर एक्कासी छेतेनले आफूमा निर्देशकको खुबी देखेपछि उनी सोच्न बाध्य भए ।

'मैले म कसरी निर्देशक बन्न सक्छु भन्दा, उसले अहिलेसम्म फिल्मको कथादेखि सबै कुरामा दिइरहेको इन्पुट नै हो निर्देशन भनेर भन्यो । मैले रातभरी सोचें । मैले निर्देशनमा साथ दिए आफ्नो आधा काँध हलुको हुन्छ भन्ने कुरा गरेपछि म निर्देशनका लागि तयार भएँ,' उनी सम्झिन्छन्, 'छेतेनले मलाई निर्देशक बनायो ।'

आफ्नो सपना पूरा गर्न डेढ सयजनाको युनिट लिएर छेतेनको टिम छायांकनको लागि मनाङ पुगेको थियो । फिल्मको ७५ प्रतिशत छायांकन सकिसकेको थियो । पाँच फिटको हिउँले मनाङमा फिल्मको छायांकन सम्भव भएन । सिनेम्याटोग्राफर राजेश श्रेष्ठलाई ह्रदयघातको लक्षण देखियो । निर्देशक छेतेनको खुट्टामा समस्या बल्झियो । राजेश बिरामी भएपछि फिल्मको टोली पिसाङमा तीन दिन बस्नुपर्‍यो ।

हिउँ कम भएपछि राजेशलाई हेलिकप्टरबाट काठमाडौं पठाइयो । फिल्मका वृद्धा कलाकार सुनिल थापा, शिव श्रेष्ठलगायत बाल कलाकार अनुभव रेग्मीलाई हेलिबाटै काठमाडौं पठाइयो । सन्तोष भने अन्य टिमसँग हिँडेरै बेँसीशहरतिर लम्किन थाले । हेलिकप्टरबाटै फर्कने टोलीमा थिए छेतेन । तर, उनी हेलिकप्टरबाट फर्किन मानेनन् । हिँड्ने टोलीसँगै फर्किए । त्यतिबेला सन्तोषलाई लाग्यो,'ओह्हो कस्तो साथ दिने निर्देशक । कस्तो सहयोगी व्यक्ति !'


छेतेन गुरुङ

फिल्मको ३० प्रतिशत काम महंगो सेटमै खिचिएको थियो । २५ प्रतिशत छायांकन खिच्न बाँकी थियो । ७५ प्रतिशत छायांकनमै करोडौं खर्च भइसकेको थियो । छेतेनले काठमाडौंकै जंगलमा २५ प्रतिशत छायांकन सक्ने सोचेका थिए । तर सन्तोषको मनले मानेन । छेतेनलाई डबिङको जिम्मा लगाएर सन्तोष पुरुषोत्तम प्रधानलाई लिएर बाँकी भाग खिच्न मनाङ फर्के । काठमाडौं बसेरै छेतेनले सन्तोषलाई छायांकनमा सघाउँथे । उनलाई निर्देशन दिन्थे । सन्तोषले बाँकी दृश्य खिचेर ल्याएपछि छेतेन दंग थिए ।

आफ्नो ड्रिम प्रोजेक्टले मूर्त रुप लिँदै गरेको देख्दा उनको मुहारमा छुट्टै चमक थियो । टिजरबाट सकारात्मक प्रतिक्रिया बटुलिसकेपछि पोस्ट प्रोडक्सनमा खुबै मिहिनेत गर्नुपर्छ भन्ने सोचसहित उनीहरु अघि बढे । यसबीच कोभिड महामारीले देश मात्रै नभइ विश्वलाई नै आक्रान्त बनायो । फिल्मको सबै छायांकन सकिएर टोली फर्किएको ४ दिनपछि देशमा लकडाउन भयो । पोस्ट प्रोडक्सनको काम थाँति राख्नुपर्‍यो । त्यसबीच सन्तोषले आफ्नो कथामा छेतेनलाई लिएर 'हुतुतु'को स्क्रिप्टको तयारी थाले ।

महामारीबीच नै छेतेनले संसार त्यागे । आफ्नो 'ड्रिम प्रोजेक्ट' हेर्न नपाउँदै छेतेन बिदा भए ।

'ऊ बितेर गए पनि उसको सपना त पूरा भयो । तर उसले आफ्नो सपना हेर्न पाएन । अहिले कत्ति खुसी हुन्थ्यो होला । हामी सँगै काम गर्थ्यौं । कति गर्व गर्थ्यो होला । म उसलाई धेरै सम्झिन्छु,' गला अवरुद्ध पार्दै सन्तोषले सुनाए ।

छेतेन 'प्रेमगीत ३'लाई अन्तर्राष्ट्रियस्तरको बनाउन चाहन्थे । छेतेनलाई फिल्म क्षेत्रले चिन्न ढिलाई गरे पनि 'प्रेमगीत ३'मार्फत उनलाई दर्शकले सम्झिरहने दाबी गर्छन् सन्तोष । 'जे होस् उसले अझै अगाडि नै काम गर्न पाउनु पर्ने थियो । सायद कसैले उसलाई चिनेन । उसलाई चिन्न ढिला भयो । उसको क्षमता मानिसले बुझेनन् । सिर्जनशिल फिल्ममेकर थियो छेतेन । अब पाँच वर्षसम्म छेतेनलाई प्रेमगीत ३ मार्फत दर्शकले सम्झनेछन् । एउटा राम्रो आइडिया छोडेर गय । राम्रो कथा भनेर गयो भन्ने कुरा सम्झाउनेछ ।'

फिल्मको लगानी उठिसक्यो

सन्तोषका अनुसार फिल्ममा ४ करोडभन्दा माथिको लगानी लागेको छ । छेतेन 'प्रेमगीत ३'ले सन्तोषको लगानी उठाओस् भन्ने कामना गर्थे सँधै । फिल्मले व्यवसायिक सफलता चुमे उनी दयाहाङ राईलाई लिएर 'खोकबहादुरको डण्डिबियो' बनाउने योजनामा पनि थिए । अहिले सन्तोषले 'प्रेमगीत ३'लाई बलिउडको 'इम्पोसिबल फिल्म्स'लाई नेपाली बाहेक सबै भाषाको प्रतिलिपि अधिकार बेचेका छन् । ४ करोड भारतीय रुपैयाँमा उनले फिल्मको प्रतिलिपि अधिकार बेचेका हुन् । हुन त छेतेनले फिल्मलाई बलिउडमा लिएर जाने सोचेका थिएनन् । तर आफूले फिल्मलाई बलिउडमा लिएर गएकै कारण फिल्मको स्तर बढेको सन्तोषको भनाई छ ।


सन्तोष सेन

छेतेन आफ्नो ड्रिम प्रोजेक्टमा निर्माता निराश हुन नपरोस् भन्ने सोच्थे । उनको कामना पूरा भएको छ । फिल्मलाई बलिउडमा बेचेसँगै निर्माता सेनले फिल्मको लगानी उठाइसकेका छन् । 'बलिउडको बजारमा यो फिल्म लिएर गएको छु । ऊ भएको भए ममा दोब्बर उर्जा हुन्थ्यो । ऊ सकारात्मक भावना बोकेको व्यक्ति थियो । म निर्देशक नभएको भए बलिउडमा डिल गर्नै गाह्रो पर्थ्यो । सूर्यवंशीमा पार्श्व संगीत भरेका अमर मोहलीसँगलाई मेरो फिल्मको थिम र संगीतको कुरा गर्न सकें । म निर्माता मात्र भएको भए मेरो फिल्म के हो भनेर बुझाउन सक्दिन थिएँ,' सन्तोष सुनाउँछन्, 'यो प्रोजेक्ट पूरा गर्न निकै गाह्रो पर्थ्यो होला । तर अहिले फिल्मले अर्को प्लेटफर्म पायो । बाँकी रहेको काम मैले पूरा गर्नुपर्छ भनेर हो कि उसले मलाई निर्देशक बनाइदिएको ! सबै संयोग नै हुनुपर्छ ।'

'इम्पोसिबल फिल्म्स'ले अहिले फिल्मको नाम 'संघार' तय गरेको छ। नेपाली भाषामा यो फिल्म 'प्रेगगीत ३'कै नाममा प्रदर्शनमा आउनेछ । बलिउडका चर्चित डबिङ कलाकारले हिन्दी भाषाको फिल्ममा आवाज भरेका छन् । मिसन इम्पोसिबलले फिल्मको प्रदर्शन तोकेसँगै नेपालमा नेपाली र हिन्दी भाषामा यो फिल्म प्रदर्शनमा आउनेछ । फिल्म भारतीय ओटीटी प्लेटफर्ममा पनि प्रदर्शनमा आउनेछ । यो फिल्मले भारतीय बजारमा व्यवसायिक छाप छोडेमा नेपालका लागि बलिउडको ढोका खुल्नेमा आशावादी छन् सन्तोष ।

'छेतेनले सोचेभन्दा राम्रो फिल्म बनेको छ । ऊ नभए पनि उसको सपनालाई मैले मूर्त रुप दिएको छु । फिल्म प्रदर्शनपछि दर्शककले दिने प्रतिक्रिया नै उसले माथिबाट हेर्नेछ भन्ने आसा छ,' उनले भावुक हुँदै सुनाए ।


प्रकाशित : कार्तिक २९, २०७८ १६:३७
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

सज्जनराज वैद्य : युवाले मनपराउने स्वर, पछ्याउने धुन 

रीना मोक्तान

काठमाडौँ — त्यतिबेला उनी न्युयोर्कको ब्रुक्लिनमा बस्थे । एकदिन गीतार बजाउँदै गर्दा शब्दहरु फुर्‍यो, 'चिठ्ठीभित्र राखेर पठाउँदैछु मेरो माया म तिमीलाई नै… ।' रोमान्टिक गीत लेख्ने मुडमा थिए सज्जनराज वैद्य । 'हवाइजहाज' बोलको गीतले युवा दर्शकको मन/मस्तिष्क हुँडलिसकेको थियो । च्याट र ह्वाटस्यापमा माया आदनप्रदान गर्ने समयमा चिठ्ठीको जमानालाई कल्पँदै उनले यो गीत लेखे । दर्शकले असाध्यै रुचाइएको गीतमध्ये पर्छ, 'चिठ्ठीभित्र'।  

'परम्परागत शैलीमा आफ्नो प्रेमिकालाई भविष्यको बाचा गर्दै चिठ्ठी लेखेको कल्पना गरेर यो गीत लेखेको थिएँ । अब अहिले चिठ्ठीको जमाना हराइसक्यो,' सज्जनले आफ्नो अनुभव सुनाउँदै गर्दा पृष्ठभूमिमा यही गीत बज्यो ।

परिवारसँग समय बिताउन ७ वर्षपछि नेपाल आएका सज्जनसँग कात्तिक अन्तिम साता एउटा क्याफेमा गफिँदै छौं हामी। चर्चा गरिरहेकै गीत नेपथ्यमा बजेपछि सज्जन झस्किए । अप्ठ्यारो मान्न थाले । परिस्थितिलाई सामान्य बनाउन प्रश्न राखेँ, 'यसरी आफ्नो गीत बजेको सुन्दा कस्तो लाग्छ ?'

'असाध्यै लाज लाग्छ । के गर्ने/नगर्ने हुन्छ । आफूले त एउटा गीत लेखेको हुन्छ । तर अरुले त्यसलाई आफ्नै बनाएर बजाउँदा, सुन्दा खुशी लाग्छ । त्यसको अनुभव बेग्लै हुन्छ । यसरी झट्ट बज्दा आफूलाई अप्ठ्यारो पनि अनुभव हुन्छ,' मुस्कुराउँदै सज्जनले जवाफ दिए ।

तस्विर - दिपेन्द्र रोक्का

प्रवासमा बसेर गीत/संगीतमार्फत युवकयुवतीको मन जित्न सफल गायक हुन् सज्जन । युवकयुवतीलाई मनपर्ने स्वर अनि उनीहरूले पछ्याउने धुन हुन् सज्जन । उनका गीतहरूमा मायाका रंग पोतिएका हुन्छन् । विछोडका पीडा पोखिएका हुन्छन् । मायाका अनेकन भावनालाई समेट्दै गीत कोर्ने सज्जन गायनमा एउटा सुन्दर उपहार हुन् । आफ्नो आवाजको जादूले लाखौं दर्शक कमाएका उनले काठमाडौं आउनसाथ नयाँ गीत सार्वजनिक गरे।

अहिले युट्युबको ट्रेन्डिङमा रहेको 'नगन्य माया' बोलको गीतमा नसोचेको प्रतिक्रिया पाउँदा उनी निकै दंग छन् । 'हामीले यस्तो प्रतिक्रिया पाउला भनेर सोचेकै थिएनौं । म काठमाडौं उड्नुभन्दा अगाडि रेकर्ड गरिएको गीत हो यो । यता आएर रोहित शाक्यसँग बसेर गीत फाइनल गर्‍यौं । टिमसँग यो गीत रेकर्ड गर्ने निर्णय भएको एक हप्तामै तयार भयो गीत । म न्युयोर्क गएर भिडियो बनाएर फर्किएँ । टिमले बाँकी सबै काम सकायो,' सज्जन सुनाउँछन् ।

त्रिकोणात्मक प्रेम प्रस्तुत छ गीतमा । गीत सार्वजनिक भएसँगै सज्जनलाई लाग्न थालेको छ, 'त्रिकोणात्मक प्रेमको अनुभव त धेरैजनासँग रहेछ ।' आफूले लेखेको गीतमा अरुले आफ्नो कथा भेट्टाउँछन् । आफ्नो गीतमा दर्शक जोडिँदा उनलाई रमाइलो लाग्छ । 'नगन्य मायाको कमेन्टमा कतिले 'एक्स'को याद आयो भनेर लेख्नु भएको छ । कतिजनाले कमेन्टमै आफ्नो पुरानो प्रेमिकालाई सन्देश दिइरहेका हुन्छन् । त्यो देख्दा छक्क परिरहेको हुन्छु,' उनले भने ।

गीतको भिडियोमा सज्जन आफैं देखिएका छन् । क्यामेराको अगाडि अभिनय गर्न उनलाई त्यत्ति सहज लाग्दैन जति माइकमा गाउन । तर टिमको सिनेमेटोग्राफर नुर्बु लामाकै कारण 'क्यामेरा फेस' गर्न थालेका छन् ।

भ्युज राम्रो आयो भन्दैमा गीत राम्रो हुँदैन

भ्युजलाई गीत सफलताको मानक मान्न थालिएको छ आजकाल । धेरै भ्युज आयो भन्दैमा गीत राम्रो हुन्छ भन्ने लाग्दैन सज्जनलाई चाहिँ । 'नगन्य माया'ले सार्वजनिक भएको एक हप्तामै १० लाख बढी भ्युज प्राप्त गरिसकेको छ । 'चिठ्ठीभित्र', 'हवाइजहाज', 'मुस्कान', 'हतारिँदै बतासिँदै' मा करोडौं भ्युज पाएका छन् । सज्जनलाई भ्युज र गीतको स्तर दाँजेको पटक्कै चित्त बुझ्दैन ।

सन् २०१२ मा अमेरिका उडेसँगै संगीत क्षेत्रमा सज्जनले पाइला टेके । सांगितिक माहोलमा हुर्किएका सज्जनलाई ९/१० वर्षको हुँदै हजुरबुवाले गितार किनिदिएका थिए । जन्मदिनको उपहारमा पाएको गितार दाजुसँग बसेर सिके ।

महाबौद्धमा गेमका सिडी किन्न जाँदा पसलमा 'म्युजिक' भन्ने देखेरै म्युजिक सफ्टोवयर सिक्न थाले । बिग्रेको माइक्रोफोन बनाउँदै चलाए । डेब्यु गीत 'आज मात्र'लाई उनले काठमाडौं हुँदै लेखेका थिए । त्यतिबेला माइक्रोफोन किनेर गीत रेकर्ड गर्न पनि सकिन्न थियो ।

तर अमेरिका पुगेपछि उनले रेकर्डिङका सामग्री किनेर गीत रेकर्ड गरे । गीतले उनलाई युवा दर्शकबीच चिनायो । त्यसपछाडि सार्वजनिक भएको 'हवाइजहाज' अत्यधिक दर्शकबीच उनको आवाजलाई पुर्‍यायो । उनी आफैं पनि 'हवाईजहाज'लाई संगीतमा आफ्नो डेब्यु गीत मान्छन् ।

'हवाइजहाज' उनले आफ्नो आमाका लागि लेखेका थिए पहिला । अमेरिका पुगेको धेरै भइसकेको थिएन । यता आमा उदास थिइन् । उनी आमालाई 'जसरी पनि भेट्न आउँछु' भन्दै फकाउँथे । तर त्यही गीतलाई रोमान्टिक बनाउँदा राम्रो हुन्छ भन्ने सल्लाह पाइसकेपछि प्रेमी/प्रेमिकाको कथामा परिणत भयो ।

आफ्नो कथाबाट लेख्न सुरु गरिएको यो गीत अन्तमा प्रेममा टुंगिन पुग्यो । अन्य गीतहरू भन्दा यसमा अलि बढी मेहनत परेको सज्जन सुनाउँछन् । यो गीतले उनलाई छुट्टै परिचय दियो । दर्शकले उनलाई खोज्न थालेको पनि यही गीतबाट हो ।

यो गीत उनले आफ्नो कथाबाट सुरु गरेका थिए । सज्जन कहिले कल्पना गरेर त कहिले आफ्नै कथामा गीत कोरिरहेका हुन्छन् । 'हतारिँदै बतासिँदै' उनको साथीको कथा हो । लोक शैलीमा तयार भएको 'फुत्की जाने जोवन' कोभिडको समयमा सार्वजनिक भएको थियो । यो एकदिनमै तयार भएको गीत थियो ।

नेपाल हुँदा साथीहरूसँग घान्द्रुक, घोडेपानी ट्रेकिङमा गएका थिए सज्जन । बाटोमा भेटिने भट्टीमा उनीहरू थकान मेट्थे, चिया पिउँथे । भट्टीमा भेटिएका बुढापाकाले उनीहरूलाई अपूरा सपनाहरू सुनाएका थिए । त्यो कुरा उनको दिमाग घुमिरहेको थियो । त्यसदिन अफिस बिदा थियो । उनले गीतको लेखन र संगीत एकै दिनमा सके ।

'बिहान ९/३० मा लेख्न बसेको थिएँ। ५:३० तिर साथीलाई सुनाएँ । ९:३० मा लगभग सबै काम सक्यो । मिक्सिङ र मास्टरिङको काम थियो । कहिलेकाहीँ त्यसरी पनि गीत लेखिन्छ । त्यही भएर मलाई घरमा रेकर्ड गर्न मनपर्छ । गितार त्यही हुन्छ, समय सीमा हुँदैन । मलाई एक्लै बसेर गीतको काम गर्न मनलाग्छ । अरु हुँदा ध्यान विकेन्द्रित हुन्छ,' सज्जन सुनाउँछन् ।

'फुत्की जाने जोवन'को समयमा सज्जन आफ्नो करिअर परिवर्तन गर्दै थिए । बैंकमा काम गर्दै आएका उनी अहिले सफ्टवेयर इन्जिनियरिङको काम गर्दैछन् । उनी एकसाथ दुई करिअर अगाडि बढाउँदैछन् । बैंकमा ९-५ को काम गर्दा उनी खाली समय संगीतलाई दिन्थे । उनलाई संगीतमा पूरा समय दिनुपर्छ भन्ने लाग्दैन । उनी हरबखत गीतहरूकै बारेमा सोचिरहेका हुन्छन् ।

'मैले जे गरे पनि संगीत नै गर्ने हो । संगीत नै गर्छु भन्दा पनि २४ घण्टा नै गरिँदैन नि । खाली समय कतै व्यस्त हुनुपर्छ भन्ने लाग्छ । संगीत मेरो लागि महत्त्वपूर्ण कुरा हो,' उनले सुनाए, 'हो मलाई २४ घण्टा संगीत गर्न मन छ । तर नेपालमा त्यस्तो प्लेटफर्म नै छैन । नेपालमा गायक/गायिकालाई संगीतमै भर परेर जीवन गुजारा गर्न गाह्रो छ ।'

परिवारले संगीत पढ्न हौसला दिँदा पनि फाइनान्स पढे । 'मलाई चाहिँ एउटै मात्र करिअर गर्छुजस्तो लाग्दैन । आफूलाई जे मन लाग्छ त्यसमा गर्ने हो । मलाई 'टेक्ट'मा पनि मन छ,' उनी सुनाउँछन्, 'काम भनेको ९-५ बजेसम्म गरिएला । त्यसपछिको समयमा संगीत गर्छु । मलाई सबैभन्दा मनपर्ने कुरा नै संगीत हो । संगीत त कामजस्तो पनि लाग्दैन । म जतिबेला पनि म्युजिकबारे नै सोचिरहेको हुन्छु ।'

उनले 'उल्टा पाइला', पर्खाइ'को काम अफिसमा छुट्टि लिएर सकेका थिए । सज्जनलाई अब 'आर एण्ड बी', 'लोफाई' र हिपअपको विधामा पनि गीत निकाल्ने रहर छ ।

कोठामै रेकर्डिङ

सज्जनले अहिलेसम्म सार्वजनिक गरेका सबै गीत सुत्ने कोठामै रेकर्ड गरेका हुन् । स्टुडियोमा रेकर्ड गरेजस्तै हुँदैन घरमा । तर उनलाई कोठामै रेकर्डिङ गर्न मनपर्छ । सज्जन बस्ने ठाउँ परिवर्तन गरिरहन्छन् । अहिले कोलोराडो बस्छन् ।

फरक कोठामा गीत रेकर्डिङ सहज बन्दैन । तर उनी जोडजाम गरिहाल्छन् । 'नयाँ कोठामा कसरी राम्ररी रेकर्ड गर्न सकिन्छ भन्ने सोचेरै गरिरहेको हुन्छु । कहिले सोफामाथि माइक राखेर रेकर्डिङ गर्छु । मैले जति ठूलो आवाजमा रेकर्ड गरे पनि आवाज बाहिर नजाने किसिमको कोठा छ अहिलेको,' उनले भने ।

'पर्खाई'बोलको गीत त उनले साथीको दराज छेउमा पर्दा राखेर रेकर्ड गरेका थिए । उनी आफ्नो साथमा माइक्रोफोन बोकेरै हिँड्छन् । प्राविधिक रुपमा व्यवस्थित रेकर्डिङ गरिएका गीतहरू हुँदैन । अहिलेको प्रविधिले सुत्ने कोठामै गीत रेकर्ड गर्न सजिलो बनाइदिएको सज्जनको भनाई छ । उनले भोकल रेकर्ड गरिसकेपछि भिडियो र त्यसपछिका सबै काममा टिमले उनलाई सहयोग गर्छन् ।

फरक सहरमा छरिएका टिम

उनी गीत लेखिसकेपछि टिमलाई थिम सुनाउँछन् । थिम सुनिसकेपछि त्यसमाथि काम गर्ने/नगर्ने छलफल हुन्छ । त्यसपछि सबैजना आ-आफ्नो जिम्मेवारीतिर लाग्छन् । नुर्बु भिडियोको कन्सेप्ट लेख्छन् ।भिडियोमा बिम्वहरूको प्रयोग गर्न रुचाउँछन् नुर्बु । सौम्य शाहले सम्पादन गर्छन् । कैलाश सुवेदीले कला हेर्छन् । सरिफ श्रेष्ठले सबै कुराको व्यवस्थापन गरिदिन्छन् । राम्रो संगीत गरौं भन्ने उद्देश्यले अकस्मात जुटेको टिम हो यो ।

न्युयोर्क बस्दा नै नुर्बु र सरिफसँग सज्जनको भेट भएको थियो । सौम्य नुर्बुको मिल्ने साथी । त्यसपछि उनी सम्पादनमा जोडिन् । अन्य साथीमार्फत नै कैलाश जोडिए । टिमका सबै सदस्य फरक सहरमा छरिएका छन् । नुर्बु न्युयोर्क, सौम्य नेदरल्याण्ड, सज्जन र कैलाश कोलोराडो, सरिफ काठमाडौंमा बस्छन् । यी पाँच एकसाथ भेटेर कहिल्यै गीतको काम सुरु गरेका छैनन् । भिडियो कल र च्याटिङ मार्फत जोडिन्छन् ।

भिडियो सार्वजनिक गर्ने दिनमा सौम्य रातभर सुत्दैनन् । सम्पादनको कामले उनलाई सुत्न दिँदैन । 'आ-आफ्नो क्षेत्रमा खुबी बोकेको सदस्यहरू मेरो टिममा छन् । त्यसैले टिममा लिडर छैन । टिममा सबैको विचार मिल्नुपर्‍यो । सबैजना कामप्रति गम्भीर सदस्य छन् । हामी आ-आफ्नो पक्षमा आफैं लिडर भइरहेका हुन्छौं,' सज्जनले भने, 'नेपाली समाजमा त नातावाद चल्छ । आफ्नो दाजुभाइलाई खुबीबिना नै टिममा राखिन्छ । तर त्यस्तो हुनु हुँदैन रहेछ । पहिला केही सदस्य त्यसरी नै जोडिएका थिए । त्यतिबेला अप्ठ्यारो भएको थियो ।'

'हतारिँदै बतासिँदै'पछि टिमसँगै सज्जनले काम गर्न थालेका हुन् । गीतमा उनले 'यौनिक अल्पसंख्यक'को प्रेम प्रस्तुत गरेका छन् । उनको टिम सदस्य कसैले आफ्नो क्षेत्रमा डिग्री लिएका छैनन् । स्व-अध्ययनले नै उनीहरूले आ-आफ्नो क्षेत्रमा काम गरिरहेका छन् । आफ्नो गीतको पछाडि टिम सदस्यको ठूलो योगदान हुने गरेको उनको भनाई छ ।

'मानिसहरू मेरो नाम मात्र हेर्छन् । मानिसहरू भिडियो हेरेपछि पछाडिको नामहरू पढिरहेका हुँदैनन् । अगाडि त मेरो नाम देख्ने हो । तर पछाडिको नामहरूको योगदान पनि त हुन्छ । सौम्य रातभर काम गरिरहेको हुन्छ । मेरो टिम नभएको भए म कहीँ पनि हुन्न थिएँ । कतिपय बेलामा के लेख्ने नै थाहा हुँदैन । शून्य हुन्छु । तर टिमले नै सल्लाह दिइरहेको हुन्छ,' उनले भने, 'मलाई विश्वविद्यालयको डिग्रीमा विश्वास लाग्दैन । मैले फाइनान्स पढेँ । अहिले सफ्टोवयर इन्जिनियरिङमा छु । यदि कसैले मलाई युनिभर्सिटीमा के गर्ने भनेर सल्लाह माग्छ भने म उनीहरूलाई त्यता जान भन्दिनँ । सर्टिफिकेट चाहिएला तर आफ्नो क्षेत्रमा आफैंले गर्न सकिन्छ । मलाई चाहिँ अब युनिभर्सिटी डिग्रीमा भरोसा लाग्दैन ।'

उनी टिमसहित चाँडै नै नेपालमा सांगितिक शो गर्ने सोचमा छन् ।

प्रकाशित : कार्तिक २७, २०७८ १४:१९
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×