पहिलो महिला प्याराग्लाइडर त्रिशा भन्छिन् : आँट्नु नै ठूलो कुरा हो- फिचर - कान्तिपुर समाचार

पहिलो महिला प्याराग्लाइडर त्रिशा भन्छिन् : आँट्नु नै ठूलो कुरा हो

रीना मोक्तान

काठमाडौँ — पहिलो प्याराग्लाइडिङ पछि त्रिशा श्रेष्ठ दोस्रोपटक आकाशमा उड्दिनन् भन्ने पक्का थियो । पहिलो उडानमै झन्डै बेहोस् भएकी उनले दोस्रोपटक उड्ने सोचुन् पनि कसरी ! प्रेमी राजेश बोम्जनसँगै आकाशमा उड्दै गर्दा उनलाई कैयौंपटक बान्ता भयो । ल्यान्डिङसम्म त शिथिल शरीरमा ठीकसँग उभिन पनि सकेकी थिइनन् । प्याराग्लाइडिङले बिरामी बनाइदिएको त्रिशालाई सम्हाल्न प्रेमी बोम्जनलाई हम्मेहम्मे पर्‌यो ।

आज उनै त्रिशा आकाशमा प्यासेन्जरलाई लिएर उडान भर्छिन् । भुइँ छोडेर बादलको बीचमा उड्दै गर्दा प्यासेन्जरको अनुहारमा देखिने खुसीले उनलाई उत्साहित बनाउँछ । १५ वर्षअगाडि आकाशमै बिरामी भएकी उनका लागि अहिले आकाशमा उड्नु एक किसिमको लत नै बनिसक्यो ।

नेपालको पहिलो महिला सोलो प्याराग्लाइडिङ पाइलट त्रिशा पाँच वर्षयता ट्याण्डम(दोस्रो व्यक्तिसहित) पनि उडाउँदै आएकी छिन् ।

पहिलो उडानमै 'मोसन सिक्नेस'को सिकार भएकी त्रिशाले कसरी उड्न मनपराइन् त ?

१६ वर्ष अगाडि राजेशसँग उनको भेट भयो । त्यतिबेला उनी ग्राफिक डिजाइनर भएर पोखराको एडभर्टाइजिङमा काम गर्दै थिइन् । राजेश आफ्नो प्याराग्लाइडिङ कम्पनी सनराइज प्याराग्लाइडिङको बोर्ड बनाउन उनको अफिस पुगे । त्यही बेला उनले प्याराग्लाइडिङबारे पहिलो पटक थाहा पाइन् । बोम्जन प्याराग्लाइडिङको पाइलट रहेको पनि जानिन् । त्यही भेटबाट उनी दुईबीच प्रेम झांगियो । प्रेम सम्बन्धमा रहेकै बेला बोम्जनसँग प्याराग्लाइडिङ गर्दा उनी बिरामी परेकी थिइन् । डेढ वर्षको प्रेम सम्बन्ध विवाहमा परिणत भयो ।

बिहेपछि नै हो त्रिशाले प्याराग्लाइडिङ थालेको । बिहेपछि उनले ग्राफिक डिजाइन छोडिन् । घरमा बस्दा-बस्दै दिक्क लागेपछि एकदिन श्रीमान बोम्जनलाई जिस्केर भनेकी थिइन्,'प्याराग्लाइडिङ पो सिक्नुपर्छ कि, घर बसेर के गर्नु ?'

राजेशले पनि उनलाई 'कोसिस गरी हेर' भने । तालिममा सहभागी भइन् । त्यसपछि उनलाई थाहा भयो तालिममा एकजना भारतीयबाहेक उनीमात्रै महिला रहेछन् । १० दिनको सैद्धान्तिक अध्ययनपछि पनि उनमा उड्ने आत्मविश्वास थिएन । मोसन सिक्नेसले गाह्रो बनाउँथ्यो । तर सिकेरै छोड्छु भन्ने उनको अठोटले उनलाई उडानको अभ्याससम्म पुर्‌यायो । 'सुरुमा एक्लै उड्दा डर लाग्थ्यो । लामो फ्लाइट गर्दा टाढा-टाढा झर्नुपर्छ,' उनले सिकाइका दिन सम्झिन्,'हामीसँग प्रयोगात्मक अनुभव हुँदैन त्यतिबेला । सुरुमा त उडिरहँदा पनि के हुन्छ भनेर हामीलाई थाहै हुँदैन ।'

वाकीटकीमा इन्स्ट्रक्टरको निर्देशनकै आधारमा टेकअफ र ल्याण्डिङ हुन्थ्यो । डरले मनको ढुकढुकी बढ्थ्यो । पूरा भरोसा इन्स्ट्रक्टरमा राखेरै १० मिनेटको पहिलो उडान भरिन् त्रिशाले । त्यो पहिलो उडान उनी कहिल्यै बिर्सनँ सक्दिनन् । 'जबसम्म जमिनमा आफ्नो खुट्टा पर्दैन तबसम्म कामेको काम्यै हुन्थ्यो । दिमाग ब्रेकमै भएर होला खासै बान्ता आएन,' उनले भनिन्, 'पहिलो फ्लाइटपछि 'मैले गर्न सकेँ' भन्ने अनुभव भयो ।'

अभ्यासले नै डरमा आत्मविश्वासको पंखा जोडिन थाल्यो । उडानमा आत्मविश्वास बटुलिन् । त्यसपछि त्रिशाले सोलो प्याराग्लाइडिङको उडान सुरु गरिन् ।

'मैले गर्छु होला भन्ने मलाई नै थाहा थिएन । हावा तालमा सिक्न गएँ । यहाँसम्म आइपुग्छु भन्ने सोचेको थिएन, 'त्रिशा भन्छिन्,'मेरो बुबाले त तालिम लिएर त्यतिकै छोड्छ होला भन्ने सोच्नु भएको थियो ।'

सोलो प्याराग्लाइडिङ सिकेपछि पाँच वर्ष उनी निरन्तर उडिन् । साथीहरुसँग सोलो उडान भर्दै टाढा-टाढा पुग्थिन् उनी । त्यतिबेला केबल रमाइलोका लागि उड्थिन् । एक्लै उड्नेहरुले पोखराको आकाश बुट्टेदार बनाउँथ्यो, त्यो माहोल निकै सम्झिन्छिन् । उनीसँग आकाशमा ६ घण्टासम्म सोलो उडान गरेको अनुभव छ । 'सोलो उड्ने पाइलटहरुसँगै ४० किलोमिटर परसम्म पुगेर आउँथ्यौं । हामी सराङकोट, लुम्ले,पञ्चासे पुग्दै ल्यान्डिङ पामेमै ल्यान्डिङ गर्न आइपुग्थ्यौं । टाढा-टाढा उड्दा एकदमै रमाइलो हुन्थ्यो ।'

सोलो उडानकै बीचमा उनी गर्भवती भइन् । ग्लाइडरको सहारामा स्वतन्त्र भएर उड्ने काम बन्द भयो । तर, त्रिशालाई उडानको बानी परिसकेको थियो । त्यसैले छोरी जन्मेको ६ महिनामै उनी फेरि आकाशमा फर्किन् । 'श्रीमान्‌ले बच्चा हेर्नुहुन्थ्यो । म उडेर आउँथे,' पुराना दिन सम्झिँदै उनी भन्छिन्,'हामी नेपालीलाई दालभात नखाँदा कस्तो हुन्छ । हो प्याराग्लाइडिङ मेरा लागि त्यस्तै भइसकेको थियो ।'

ट्याण्डम प्याराग्लाइडिङ

छोरी जन्मेको २ वर्षपछि उनले ट्याण्डम उड्ने निधो गरिन् । आफूसँगैका साथीहरुले ट्याण्डम सुरु गरिसकेको थियो । उनीहरुले ट्याण्डम उडाएको देख्दा उनलाई ईर्ष्या लाग्थ्यो । त्यसमाथि ट्याण्डम व्यवसायिक थियो । 'आफैं किन आत्मनिर्भर नबन्ने ? अरुसँग मागिरहनु त पर्दैन' भन्ने लाग्यो उनलाई ।

ट्याण्डम गर्नेबारे श्रीमान्‌सँग कुरा राखिन् । राजेशले नानी सानै रहेको भन्दै केही समय कुर्न भने । तर उनको जिद्दीको अगाडि राजेशको केही लागेन । उनले ट्याण्डम तालिम लिइन् र दोस्रो व्यक्तिलाई लिएर आकाशमा उड्न थालिन् । त्यसमा श्रीमान् बोम्जन र सासूको साथ पाइन् । 'सासू लेकसाइडको हुनुभयो । तँलाई गर्न मन लाग्छ भने गर् भनेर साथ दिनुहुन्थ्यो । कुनै रोकटोक गर्नुभएन,' उनी भन्छिन् ।

परिवारले साथ दिएकै कारण व्यवसायिक रुपले पाँच वर्षयता ट्याण्डम प्याराग्लाइडिङ गर्दै आएको उनी सुनाउँछिन् । 'श्रीमान्‌ले साथ नदिएको भए यहाँसम्म आउन सक्दिनथेँ । उहाँले गर्दा नै म यहाँसम्म आएको छु,' त्रिशाले भनिन् ।

अहिले उनी ट्याण्डम उड्दै गर्दा सकेसम्म प्यासेन्जरकै खुसी खोज्छिन् । आकाशमै कोही बिरामी पर्‌यो भने आफ्नो पहिलो फ्लाइट सम्झिन्छिन् । आकाशमा उड्दै प्यासेन्जरले 'म पनि उडेँ' भन्दै खुसी हुँदा त्रिशा झनै उत्साहित बन्छिन् । दिनमा चार जनासम्म प्यासेन्जरलाई उडाउने त्रिशा अहिले पनि उत्तिकै सक्रिय छिन् । कोरोना महामारीले गर्दा अहिले पर्यटक कम छन् । तर, अहिले पनि आन्तरिक पर्यटकलाई लिएर उडिरहन्छिन् । आकाशमा उड्नु सजिलो छैन । तर त्यो बेला आफ्नो आँटले नै यो साहसिक खेलमा आफू जोडिएको त्रिशाको भनाइ छ ।

'केही भइहाल्यो भने भन्ने डर त भइहाल्छ । तर पनि त्यो बेला आँटेर गर्नु नै ठूलो कुरा थियो,' उनले भनिन् ।

प्रतिस्पर्धामा सधैं अगाडि

३ वर्षअगाडि इन्डोनेसियामा भएको एसियन गेम्समा महिला प्याराग्लाइडिङ पाइलटको रुपमा प्रतिस्पर्धामा उनी पुगेकी थिइन् । नेपालका लागि केही पदक जित्न नसके पनि त्यहाँबाट धेरै कुरा सिक्न पाएको उनी बताउँछिन् । त्यसो त नेपालमै हुने विभिन्न प्रतियोगितामा उनले कहिल्यै हार्नु परेन ।

२ वर्षअगाडि पोखरामा त्रिशाले स्वर्ण पदक प्राप्त गरिन् । ८ जना महिलालाई पछि पार्दै उनले प्रतिस्पर्धा जितेकी थिइन् । महिला मात्र होइन पुरुषहरुसँगको 'क्रस कन्ट्री' प्रतियोगितामा पाँच पटक विजेता भएको सुनाउँछिन् त्रिशा । 'प्रतिस्पर्धा जित्दा त महिलाले पनि गर्न सक्छन् सबै कुरा भन्ने अनुभव हुन्छ । यो साहसिक क्षेत्रमा अहिले महिलाहरुको आकर्षण बढेको छ,'उनले सुनाइन्,'मैले गर्न सक्छु भने अरु महिलाले पनि उडाउन सक्छ जस्तो लाग्छ ।'

प्याराग्लाइडिङ साहसिक पेसा त हो नै, त्यससँगै जोखिमपूर्ण पनि छ । सोलो उड्न थाल्दाको एउटा दुर्घटना उनको मानसपटलमा ताजै छ । फागुनको महिना हावा बेस्सरी चलेको थियो । त्यो बेला उनले आफ्नो वजनभन्दा १० किलो बढी ग्लाइडर लिएर उडेकी थिइन् । उड्दै गर्दा हावाले धकेलिएर उनी एउटा रुखमा ल्याण्डिङ गर्न पुगेकी थिइन् । रुखमा तीन सकेण्ड जति अड्किइन् । त्यसपछि गाउँका भाइहरु बोलाएर रुख काटेर ग्लाइडर निकालिन् । 'त्यो मेरो पहिलो दुर्घटनाको अनुभव थियो,' ३२ वर्षीया त्रिशाले सुनाइन् ।

काठमाडौंमा हुर्केकी त्रिशा अहिले पोखराकी लिडिङ प्याराग्लाइडर हुन् । बिहेपछि परिवारकै साथ पाएर आकाशमा उडिरहेकी त्रिशा महिला सशक्तीकरणको एक उदाहरण हुन् ।

प्रकाशित : फाल्गुन २४, २०७७ १७:४७
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

ककपिटमा महिला

कुनै बेला महिला पाइलट देख्दा मानिसहरू विमान चढ्नै डराउँथे । केही यात्रुचाहिँ उत्साहित पनि देखिन्थे । एकपटक एउटी महिलाले ‘पाइलट त केटी पो रहिछ’ भन्दै डरले विमान ढोगेको यशोधरालाई अहिले पनि याद आउँछ ।
रीना मोक्तान

काठमाडौँ — काठमाडौंबाट उडेको केही बेरमा विमान भैरहवामा अवतरित भयो । क्याप्टेन यशोधरा थापा र को–पाइलट प्रीति गिरी ककपिटबाट निस्कने सुरसार गर्दै थिए । अचानक यात्रुहरूले भनेको कुरा उनीहरूको कानमा ठोक्कियो– ‘लौ आज त विमानमा सबै क्रु महिला नै पो रहेछन् ।’

यशोधराले यो कुरा त हेक्कै राखेकी थिइनन् । अनि उनले हेक्का राख्न नसकेको अर्को संयोग पनि थियो– महिला दिवस । क्याप्टेनदेखि को–पाइलट, क्याबिन क्रु सबै महिला । दुई वर्षअघिको यो संयोगलाई उनीहरूले तत्काल स्मृतिमा कैद गरे । सामूहिक फोटो खिचाए ।

०००

घरकी एक्ली सन्तान हुन् यशोधरा । अन्तर्मुखी स्वभावकी उनी सानो छँदा मानिसहरूसँग खासै बोल्दैनथिन् । त्यसैले बुबा उनलाई अतिरिक्त क्रियाकलापमा सहभागी हुन हौस्याउँथे । साहसी भएर अघि बढ्न प्रेरणा दिन्थे ।

‘तेरा लागि बोलिदिने कोही दाजुभाइ छैन । तँ लडिस् भने आफैं उठ्नुपर्छ । कहिल्यै नरुनू, बलियो बन्नू भन्नुहुन्थ्यो बुबा,’ यशोधरा भन्छिन्, ‘त्यही सिकाइले मलाई बलियो बनायो । क्याप्टेन बनायो ।’

पोखराको हर्मन माइनर कलेजबाट कक्षा १२ सक्दासम्म यशोधरा करियरमा त्यति ‘फोकस’ थिइनन् । सँगैका साथी डाक्टरी पढ्न थालेका थिए । उनलाई चाहिँ फरक पेसा अँगाल्ने मन भयो । पोखरा–काठमाडौं आउजाउ गर्दा एयरपोर्टको माहोलले सधैं लोभ्याइरहन्थ्यो । त्यही क्रममा दिमागले क्लिक गर्‍यो– अब पाइलट बन्ने ।

एक्ली छोरीको इच्छा । परिवारको साथ अपेक्षित नै थियो । ‘छोराले समेत सजिलै नआँट्ने काम छोरीले गरेको भन्दै उहाँहरू खुसी हुनुभयो,’ यशोधरा सम्झिन्छिन्, ‘यो पेसामा जोखिम छ भन्ने थाहा थियो परिवारलाई । तर मलाई कहिल्यै निराशा देखाउनुभएन ।’

पाइलट बन्ने सपना पूरा गर्न सन् १९९९ मा उनी अमेरिका पुगिन् । ट्विन टावर अट्याक हुँदा उतै थिइन् । पढाइ सकेर सन् २००३ देखि ‘बुद्ध एयर’ मा काम सुरु गरिन् । विमान उडाउँदा गल्ती भए दोस्रो मौका मिल्दैन । उनले पनि यो जोखिम बुझेकै छिन् । अब त विमान उडाउन थालेकै १८ वर्ष भइसक्यो । विमानमा नयाँ–नयाँ ठाउँ पुग्न रमाइलो मान्छिन् उनी । ‘अरूलाई कमान्ड गर्न एकदम रमाइलो लाग्छ । त्यसैले होला, मलाई मेरो पेसा मन पर्छ,’ उनले भनिन् ।

यो पेसाले उनको आत्मविश्वास बढाइदिएको छ । वर्षौंदेखि पुरुषहरू हिँड्दै आएको यो बाटोमा आफूलाई कमजोर ठान्दिनन् । ‘यो क्षेत्रमा आएपछि म पनि कोहीभन्दा कम रहेनछु भन्ने अनुभव आयो,’ उनले भनिन्, ‘केटी भएकैले गर्न सकिन भन्लान् भनेर मनमा डर हुन्थ्यो । त्यसैले धेरै मिहिनेत गरें ।’

४० वर्षीया यशोधरा अहिले विमानकी क्याप्टेन मात्र होइनन्, आमा, बुहारी र श्रीमती पनि हुन् । १३ वर्षका छोरा र पाँच वर्षकी छोरी छन् । उनी बिहान साढे ३ बजे उठ्छिन् । पूजापाठ गरेपछि जिम जान्छिन् । जिमबाट फर्किएर छोरीलाई गृहकार्यमा सघाउँछिन् । त्यसपछि एयरपोर्ट पुग्छिन् ।

अप्ठ्याराहरू थुप्रै छन् । तिनलाई चिर्दै उडान भरिरहेकै छिन् उनी । ‘छोराछोरी हेर्नै भ्याउँदिनँ । यो पेसा छोड्न पनि सक्दिनँ । छोडें भने मसँगै मेरो बाबाआमाको सपना टुट्छ,’ उनले भनिन् ।

विमानमा महिला ‘क्रु’

उड्डयन क्षेत्रमा महिलाहरूको संख्या बढ्दो छ । को–पाइलट, टेक्निसियन, अफिसरदेखि एटीसी (एयर ट्राफिक कन्ट्रोल) सम्म महिलाहरू छन् । उडान क्षेत्रमा महिलाहरूको यस्तो आकर्षण देख्दा यशोधरा खुसी मान्छिन् । ‘अरू क्षेत्रमा पनि महिलाहरू अघि बढेको देख्दा एकदम राम्रो लाग्छ । एटीसीमै महिलाहरू हुनुहुन्छ । यो एउटा परिवर्तन हो,’ उनले भनिन्, ‘हाम्रो समाजले जहिल्यै पुरुषलाई प्राथमिकतामा राख्यो । हामी पनि कम छैनौं भन्ने अठोटले नै महिलाहरू यहाँसम्म आइपुगेका हुन् ।’

२ वर्षअघि ‘रोस्टर’ मा संयोगले महिलाहरूको क्रु परेको थियो । हिजोआज त महिनामा दुईपटकसम्म यस्तो संयोग जुरिरहन्छ । सुुरुका दिन यति सहज थिएनन् । महिला पाइलट देख्दा मानिसहरू विमान चढ्नै डराउँथे । केही यात्रुचाहिँ उत्साहित पनि देखिन्थे । तर तिनीहरू थोरै हुन्थे । ‘अहिले त कति यात्रु महिलाहरू रहेछन्, अब सुरक्षित हातमा परियो भन्नुहुन्छ,’ यशोधरा भन्छिन्, ‘कोहीचाहिँ आत्तिनुहुन्छ । एकपटक एउटी आमा त पाइलट केटी रहिछ भन्दै विमानको ढोका ढोग्न थाल्नुभयो ।’

तर अहिले धेरैले बुझ्न थालिसकेका छन् । उडान भर्दा क्रुमा महिला छन् कि पुरुष भनेर खोजीनिती गर्नेहरू कम छन् ।

‘ककपिटमा दिमागको काम धेरै भइरहेको हुन्छ । तर कसैले सबै महिला क्रु रहेको भन्दै प्रशंसा गरेको सुने खुसी लाग्छ,’ उनले भनिन्, ‘हामी आफैंलाई भने केटाकेटी जो हुँदा पनि फरक पर्दैन ।’

०००

सिनियर को–पाइलट प्रीति पनि दुई वर्षअघिको महिला दिवसको त्यो संयोग बिर्सिंदिनन् । ‘त्यस दिन सबै क्रु महिला भएको थाहा भएपछि फोटो खिच्यौं,’ उनले भनिन् । ३३ वर्षीया प्रीति पनि उडान भर्दा पुरुष–महिला को छ भनेर खासै वास्ता गर्दिनन् । तर महिला पाइलटसँग उड्न सहज हुने उनको अनुभव छ ।

‘यो क्षेत्रमा अरू महिलाको पनि रुचि देख्दा म मात्र एक्लो छुइनँ भन्ने अनुभव हुन्छ,’ उनले भनिन्, ‘पहिला परिवारकै केही सदस्यले मलाई पनि केटीले कहीँ पाइलट पढ्छन् र भनेका थिए । तर आफूलाई मन पर्ने विषय पढ्दा रमाइलो हुँदो रहेछ ।’

साहसिक खेल रुचाउने प्रीति उडिरहेको विमानबाट बाहिरका दृश्य हेर्न मन पराउँछिन् । आकाशमा उड्दै गर्दा डर हराउने गरेको सुनाउँछिन् । ‘आकाशमा उड्नुको मज्जा बेग्लै छ,’ उनले भनिन् ।

प्रीति पनि सन् २००८ मा अमेरिकाबाट पाइलट पढेर फर्किएकी हुन् । नेपाल फर्केको तीन वर्षपछि २०११ मा सिंगल इन्जिन उडाउन सुरु गरिन् । रारा, सिन्कोट, जुम्ला, डोल्पातिर यात्रु र कार्गो बोकेर पुगिन् । चार वर्षयता बुद्ध एयरमा को–पाइलट भएर उडान भर्दै छिन् ।

कक्षा ७ मा पढ्दाको कुरा । शिक्षकले उनलाई सोधे, ‘के बन्छौ ?’ उनलाई उड्दै आएको विमान देखाउँदै भनिन्– पाइलट । युनाइटेड एकेडेमीबाट १२ कक्षा सक्नासाथ उनले आफ्नो सपनाको बाटो रोजिन् । ‘बुबा त बच्चादेखि नै केटाले गर्ने कुराहरू मलाई गर्न लगाउनुहुन्थ्यो । मैले पाइलट बन्छु भन्दा उहाँ खुसी हुनुभयो,’ उनले भनिन् ।

०००

एयरहोस्टेस दिपाली सिंह क्याबिन क्रुमा बसेर धेरैपटक उडिसकिन् । यस क्रममा महिला क्रुप्रति यात्रुहरूको चासोलाई राम्ररी नियालेकी छन् उनले ।

‘महिला पाइलट देखेर खुसी हुन्छन् यात्रुहरू । पाइलटसँग फोटो खिचाउन कुरेर बस्छन्,’ उनले भनिन् ।

सन् २०१७ देखि क्याबिन क्रुमा खटिँदै आएकी छन् दिपाली । विमानमा यात्रा गर्दा नै उनलाई यो पेसाप्रति आकर्षण बढेको हो । कक्षा ७ मा हुँदा नेपालगन्जबाट यात्रु बनेर विमानमा एक्लै काठमाडौं आएकी थिइन् उनी । चार वर्षदेखि नियमितजसो आकाशमा उडिरहेकी छिन्, जागिरे बनेर ।

महिला क्रु मात्रै रहेको विमानमा धेरैपटक उडिसकेकी छन् एयरहोस्टेस सुरक्षा अधिकारी । महिलाको टोलीमा सहज अनुभव गर्छिन् उनी पनि । महिला पाइलटले पाएको आदर–सम्मानले उनलाई लोभ्याएको छ । ‘पाइलट पढेको भए विमान उडाउन सकिन्थ्यो कि भन्ने लाग्छ,’ उनले भनिन्, ‘क्याबिन क्रुको पेसामा पनि रमाइलो छ ।’ ४ वर्षदेखि ‘क्याबिन क्रु’ भएर काम गरिरहेकी छिन् सुरक्षा ।

सात कक्षामा पढ्दाको कुरा हो । उनी ‘बिच क्राफ्ट’ विमानमा यात्रा गर्दै थिइन् जसमा ककपिटसम्मका गतिविधि छर्लंगै देखिन्छन् । त्यही क्रममा उनलाई एयरहोस्टेस हुने इच्छा जागेको रहेछ । इटहरीको कोसी कलेजबाट १२ सकाएर एयरहोस्टेसको तालिम लिएकी थिइन् ।

महिलाहरू ‘एयर’ तिर मात्र होइन, ‘ग्राउन्ड’ मा पनि उत्तिकै सक्रिय छन् । २८ वर्षीया सीता कार्की ६ वर्षयता जुनियर अफिसरका रूपमा बुद्ध एयरमा काम गर्दै आएकी छिन् । टिकेटिङ, चेकिङदेखि यात्रु डिलिङसम्मका काममा खटिन्छिन् । प्रत्येक दिन फरक–फरक यात्रुलाई ‘ह्यान्डल’ गरिरहेकी भेटिन्छिन् उनी ।

प्रकाशित : फाल्गुन २४, २०७७ १४:२५
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×