यही आवाजमा स्थापित हुनुछ : यावेश थापा- फिचर - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

यही आवाजमा स्थापित हुनुछ : यावेश थापा

'लाखौं हजारौं' बोलको गीत रूचाइएपछि नै हो यावेशको चर्चा चुलिएको । 'मायालु' बोलको गीतले त उनलाई गायन क्षेत्रमा नयाँ पहिचान दिएको छ । 'ए मुटु' उनको पछिल्लो गीत हो ।
''लाखौं हजारौं' मेरो पहिलो कदम हो'
रीना मोक्तान

काठमाडौँ — साथीहरुसँग चिया पिउँदै थिए यावेश । छेउमा थियो, चिया पिउँदै गरेको एक समूह । समूहको बीचमा एउटा स्पीकर । जसै यावेशले चिया सुरुप्प पिए स्पीकरमा बज्यो,'लाखौं हजारौंमध्ये तिम्रो मुस्कानले किन हो मलाई पागल बनाउँछ, लाखौं प्रयास गर्दा पनि किन मलाई तिम्रै यादले सताउँछ' ।

यावेशको ध्यान स्पीकर छेउको समूहमा पुग्यो । सबै गीतमा मन्त्रमुग्ध थिए । आफ्नो गीत ५/६ पटक त्यहाँ बजेको सुन्दा यावेशको मन ढक्क फुल्यो । छेउमा भएका साथीहरुले यावेशको नाम लिएर ठूल्ठूलो आवाजमा जिस्काउन थाले । तर, गीत सुन्दै गरेको समूहको ध्यान त्यता तानिएन । उनीहरु गीत सुन्नमै मस्त देखिन्थे ।

गत पुसतिरको कुरा हो यो । कोटेश्वरको एउटा क्याफेमा एकजना व्यक्तिले गीटारमा यही गीत बजाउँदै गरेको देखेपछि यावेशलाई लाग्यो,'गीत त ‍चलेछ' । 'लाखौं हजारौं' बोलको गीत युवा दर्शकमा चलेपछि नै हो यावेश थापाको चर्चा चुलिएको । 'मायालु' बोलको गीतले त उनलाई गायन क्षेत्रमा नयाँ पहिचान दिएको छ । 'ए मुटु' उनको पछिल्लो गीत हो । उनलाई आफूले लेखेको र गाएको गीतमध्ये सबैभन्दा धेरै मनपर्ने 'ए मुटु' र 'झरी' हो ।

सार्वजनिक गरेको एक महिनामै १० लाख भ्यूज प्राप्त गर्यो 'ए मुटु'ले । 'मैले अपेक्षा नै गरेको थिइनँ । एक महिनामै मिलियन भ्यूज पुग्दा खुसी छु । राम्रो प्रतिक्रिया आइरहेको छ । गीत लेखेको एक वर्ष भइसकेको थियो । भिडियो बनाउने सोचेको थिएँ, तर लकडाउनले सम्भव भएन,' उनले सुनाए ।

सानैदेखि गीत लेखनमा रुचि

सानैदेखि गीत लेख्थे यावेश । शंखमूलको इनोभेटिभ इंग्लिस स्कुलमा कक्षा ७ मा पढ्दै गर्दा उनले गीत लेख्न सुरु गरे । खासमा उनी इसाई हुन् । सानैदेखि चर्चमा गीत गाएको अनि वाद्यवादन बजाएको देख्थे । उनलाई पनि रहर लाग्थ्यो गाउन, बजाउन । बिस्तारै चर्चका दाइदिदीबाट संगीत सिक्न थाले । चर्चमै बजाउन पनि थाले । त्यसपछि त झनै उनलाई संगीतमै झुकाव बढ्न थाल्यो ।

कभर गीत गाउने प्रयास गर्थे । तर आफ्नो आवाज चित्त बुझ्थेन । गीत लेख्न कहिल्यै छोडेनन् । बिस्तारै उनको लेखनमा निखार आउन थाल्यो । कक्षा ७ मा लेखेका एउटा गीत रेकर्ड गर्ने योजना छ यावेशको । 'सानैबाट संगीतमा लाग्ने मन थियो । उचित समयको पर्खाइमा थिएँ । संगीतलाई रहरको हिसाबले गर्दै गएँ,' उनी सुनाउँछन् ।

अन्तर्मुखी स्वाभावका यावेश एक्लै हुँदा मात्र संगीत गर्थे । 'म सानैदेखि कसैले मलाई नचिनोस् भन्ने सोच्थें । धेरैलाई थाहै थिएन म संगीत गर्छु भन्ने । साथी पनि कम थिए । जति थिए उनीहरुले मेरो गायनको तारिफ गर्थे,' उनले विद्यालयका दिन सम्झे,'मलाई त्यो बेला संगीत गर्न सक्दिनँ होलाजस्तै लाग्थ्यो ।'

कक्षामा ९ मा हुँदा विद्यालयभित्र गायन प्रतियोगितामा भएको थियो । त्यसमा यावेश ७ औं स्थानसम्म पुगे । त्यसपछि उनलाई संगीतमा केही गर्न सक्छु कि भन्ने लागेको थियो । कक्षा १० मा हुँदा त गीत निकाल्न निकै हौसिएका थिए । एसएलसी सकिनासाथ 'प्रयास' बोलको गीत रेकर्ड पनि गराए । साथी प्रतिक शाक्यसँग मिलेर रेकर्ड गरेको गीतबाट सोचेजस्तो केही भएन । 'त्यो बेला इनलाइन क्रियसन रेकर्ड पिकअपमा थियो । हामीले त्यहीँबाट पहिलो रेकर्डिङ गर्ने सोच्यौं । 'प्रयास' सन् २०१७ मा सार्वजनिक गर्यौंा । गीतबाट सोचेजस्तो प्रतिक्रिया भने आएन,'उनी सुनाउँछन्,'त्यतिखेर संगीतमा केही होला कि भनेर सोचेको थिएँ । तर केही भएन ।'

'प्रयास'ले एक हजार भ्युज पाउँदा उनी निकै उत्साहित भएका थिए । भ्युजको स्क्रिनसट लिएर फेसबुकमा पोस्ट गरेको दिन अझै सम्झन्छन् यावेश । पहिलो गीतपछि उनलाई संगीतमा अभ्यास नपुगेको जस्तो लाग्यो । उनले आफूलाई सुधार्दै लगे । आफूले लेखेको गीत गाउँदै फेसबुकमा सेयर गर्न थाले । लिभरपुल कलेजमा ११ कक्षामा पढ्दै गर्दा फेसबुकमा गीतहरु राख्न थाले । फेसबुकमा राखेको गीत अर्कै व्यक्तिले युट्युबमा राख्न थालेको एकदिन साथीमार्फत् उनले चाल पाए । त्यसपछि साथीहरुको सल्लाहअनुसार उनले युट्युब खोले । 'त्यो व्यक्तिले राखेको युट्युबमा मेरो गीत ५/६ हजार भ्युज गएको हुन्थ्यो । त्यहीबेलादेखि मैले युट्युबमा गीत राख्न थालें,' उनले भने ।

आफ्नो कोठाभित्रै रेकर्ड गरेका गीत युट्युबमा राख्थे । गीत लेख्न असाध्यै मन पराउँथे उनी । गीतको भ्युजले खासै अर्थ राख्थेन । आफ्नो सन्तुष्टिका लागि युट्युबमा गीत राखेको उनी बताउँछन् ।

कक्षा १२ को अन्तिमतिर साथीहरुसँग मिलेर 'मनसुन' नामको ब्यान्ड पनि खोले । 'ब्यान्डमा मसँगै साथीहरु ओएसिस थापा, अम्सु कार्की, रोजन बस्नेत, साहिल श्रेष्ठ, श्रीजन महर्जन, सपना महतरा थियौं । यत्तिकै रमाइलोको लागि ब्यान्ड खोलेका थियौं । मेनस्ट्रिममा आएर धमाका गर्ने केही सोचेका थिएनौं । हामीलाई सँगै बजाउन रमाइलो लाग्थ्यो,' उनले सुनाए ।

ब्यान्डले कलेजका कार्यक्रमहरुमा प्रस्तुति दिने गर्थ्यो । ब्यान्डमा आबद्ध हुँदा पनि यावेशलाई सोलो करियर सुरु गर्ने मन थियो । तर ब्यान्डका अन्य साथीले 'के भन्लान्' भनेर सोलो करियर अगाडि बढाउन सकिरहेका थिएनन् । तर स्नातक पढ्न थालेपछि ब्यान्ड सदस्यहरु आ-आफ्नै क्षेत्रमा व्यस्त भए । सबै साथीहरुले ब्यान्ड बन्द गर्ने निर्णय गरेपछि भने उनले आफ्नो सोलो करियर थाले ।

कान्तिपुर सिटी कलेजमा बिसिए(ब्याचलर इन कम्प्युटर एप्लिकेसन)को प्रथम वर्षमा पढ्दै गर्दा उनले 'लाखौं हजारौं' बोलको गीत सार्वजनिक गरेका हुन् । 'क्लासएक्स प्रिजेन्टेसन'सँग मिलेर गत जनवरीमा यो गीत निकालेका हुन् । 'मसँग गीत हुन्थ्यो । म गर्न सक्छु भन्ने पनि थियो । तर कसरी गर्ने केही थाहा थिएन,' उनले भने, 'भेक दाइ(वाइवा)ले मलाई उत्साह दिइरहनु हुन्थ्यो । एकदिन उहाँले क्लासएक्सबाट मिलेर गीत गर्ने कुरा गर्नुभयो । त्यसपछि लाखौं हजारौं गर्यौं ।'

गीतलाई १०/२० हजारले युट्युबमा हेर्लान् भन्ने सोचेका थिए यावेशले । गीतबाट खासै अपेक्षा गरेका थिएनन् । अपेक्षा पूरा नहुँदा चित्त दुख्छ भन्ने उनलाई पहिला सार्वजनिक भएका गीतहरुबाट अनुभव भइसकेको थियो । अपलोड भएको केही दिन कछुवा गतिमा गीतको भ्युज बढ्यो । त्यसपछि बिस्तारै ५० हुँदै एक लाख भ्युज प्राप्त भयो । एक लाख भ्युज पाउँदा ब्यान्डका साथीहरुसँग यावेशले 'बारबिक्यु पार्टी' गरे ।

अचानक गीत जताततै बज्न सुरु भयो । 'बिस्तारै गइरहेको थियो भिडियो । मलाई त्यति चासो पनि थिएन । तर पछि खोइ कसरी केही दिनपछि जताततै यो गीत बजेको सुनें । मैले पछ्याउँदै आएको सेलिब्रिटी, गायक, संगीतकारले मन पराइदिनु भयो,'उनी गीत चर्चामा आउँदाका दिन सम्झे,'एकदिन माल्भिका सुब्बाले फेसबुकमा मेरो गीत सेयर गर्नुभयो । कस्तो राम्रो गीत भनेर म्यासेज गर्नुभयो । अपेक्षा नगरेको गीत थियो । एकैताल चर्चामा आउँदा निकै खुसी छु । गर्विलो पनि अनुभव हुन्छ, मेरो पहिलो कदम हो 'लाखौं हजारौं'।'

यो गीत उनले कल्पना गरेर लेखेका हुन् । गीत लेख्न बस्दा सुरुमा शीर्षक/विषय सोच्छन् उनी । त्यही विषयमाथि रहेर गीत लेख्न ध्यान केन्द्रित गर्छन् । उनी गीतको शब्द सँगसँगै संगीत भर्दै लान्छन् । उनलाई गीत लेख्न समय लाग्दैन । कल्पना गरेर गीत लेखिरहेका हुन्छन् । 'जबरजस्ती लेख्न बसें भने राम्रो गीत लेखिँदैन जस्तो लाग्छ । तर मलाई लेख्ने मन भएपछि दिमाग, हातले काम गर्न थाल्छ,' उनले भने ।

'लाखौं हजारौं' आधा घण्टामै तयार भएको गीत हो । कक्षा १२ पढ्दै गर्दा उनले यो गीत लेखेका थिए । आफ्नो कोठाभित्रै गाएर युट्युबमा पनि राखेका थिए । खासै नोटिसमा परेन । तर क्लासएक्सबाट आधिकारिक रुपमा सार्वजनिक भएपछि गीतले चौतर्फी चर्चा कमायो ।

टेलिभिजनमा पनि गीत बज्न थालेपछि परिवार आफ्नो संगीत करियरतर्फ सकारात्मक भएको यावेश सुनाउँछन् । यसअघि उनलाई परिवार संगीत करियरलाई लिएर सकारात्मक नभएकोझैं लाग्थ्यो । 'नेपालजस्तो ठाउँमा संगीतमै भविष्य खोज्छु भन्न गाह्रो छ । मेरो परिवारले संगीत नगर भन्नु हुन्थेन । तर उहाँको एक्सनबाट मलाई थाहा हुन्थ्यो । तर अहिले संगीतमा मेरो विकास देख्नु भएको छ,' उनले भने।

उनका बुबा एक कम्पनीका म्यानेजर, आमा गृहणी । उनकी एक बहिनी छिन् । अहिले परिवारको साथ पाएर खुसी छन् यावेश ।

'लाखौं हजारौं' बोलको गीत ८४ लाखभन्दा बढी पटक युट्युबमा हेरिएको छ । गीतलाई लाखौंले मनपराइदिएपछि उनी 'नर्भस' भएका थिए । '८ मिलियन भ्युज पुग्दा गीतको उचाई माथि उक्लियो । यो उचाईलाई अर्को गीतले भेट्ला/नभेट्ला भन्ने डर पनि लाग्यो,' आफ्नो अनुभव सुनाए ।

तर,'मायालु'ले त्यो डर पनि कम गरिदियो । गीतलाई ९० लाख बढीले हेरिसकेका छन् । उक्त गीत भेक र उनले मिलेर लेखेका हुन् । यो पहिलो लकडाउनमा रेकर्ड गरिएको गीत हो । मलेसियामा हुँदा भेकले गीतका केही शब्दहरु लेखेर यावेशलाई पठाएका थिए । एकदम मन परेको थियो यावेशलाई गीत । पछि भेक नेपाल फर्किएपछि दुवैले मिलेर गीत लेखे । अनि गीत रेकर्ड गरे । 'लकडाउन कडा थियो । त्यतिखेर स्टूडियोमा एकजना मात्र हुन्थ्यौं । म गएर आफ्नो भाग रेकर्ड गरेर घर फर्कन्थें । अर्को पटक भेक दाइ गएर रेकर्ड गर्नुहुन्थ्यो । सँगै रेकर्ड गर्न पाएनौं,' गीत रेकर्ड गर्दाको समय सम्झे ।

लकडाउनमा भिडियो बनाउन सम्भव थिएन । त्यसैले अमेरिकामा भएको 'एएक्ससी भ्लग्स' भन्ने टिमलाई भिडियो बनाउने अवसर दिए । भिडियो तयार भएपछि लकडाउनबीच नै गीत सार्वजनिक गरे । गीतलाई अत्याधिक दर्शकले रुचाइदिए । 'यो गीतबाट पनि धेरै अपेक्षा गरेकै थिइनँ । तर मायालु त ओभरै चल्यो,' दंग पर्दै सुनाए,'खुसी छु । एकदम सामान्य तरिकाले लेखेको गीत थियो । म त सन्तुष्टि छु । मायालुचाहिँ सबै दर्शकले सुन्ने गीत हो नि । धेरैले जनाले मन पारइदिनु भयो ।'

१८ वर्षीय यावेशलाई युवा दर्शकले प्रेरणाको स्रोत मान्छन् । 'तपाईंलाई देखेर गीत गाउन थालेको' भन्नेहरु देखेर उनलाई खुसी लाग्छ । भन्छन्, 'अब मलाई कसैको लागि रोल मोडल भएर राम्रो संगीत ल्याउनुपर्छ भन्ने चुनौती थपिएको छ । अझै संगीतमा 'एक्सपेरिमेन्ट' गर्ने मन छ । अहिलेको मेरो उदेश्य पनि यही हो ।'

यावेश आफ्ना गीतको भिडियोमा देखिरहेका हुँदैनन् । भिडियोमा देखिन मनपराउँदैनन् उनी । 'मान्छेले मेरो अनुहारभन्दा पनि मेरो संगीत हेरेर मलाई जज गरून् भन्ने लाग्छ,' उनले भने,'मलाई त सबैभन्दा रमाइलो नै दर्शकको अगाडि स्टेजमा प्रस्तुति दिन मनपर्छ । जहाँ गीटार होस्, मानिसहरु होऊन् । मेरो आवाज त्यति राम्रो पनि छैन । म सामान्य गाउँछु मलाई थाहा छ । दामी आवाज नभए पनि यही आवाजले आफूलाई स्थापित गरेर देखाउनु छ ।'

प्रकाशित : कार्तिक १८, २०७७ १५:३९
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

हरिवंशको कोरोना अनुभव : 'नेगेटिभ आए पनि म 'कोरोना फ्रि' भएको छैन'  

'मलाई पनि लाग्न सक्छ है भनेर मानसिक रुपले तयार हुँदा हुन्छजस्तो लाग्छ'
रीना मोक्तान

काठमाडौँ — कोरोना लागिहाल्छ कि ! धेरैलाई झैं कलाकार हरिवंश आचार्यलाई पनि यो डर थियो । मनको डरमाथि आत्मबल बलियो पार्दै आफैँलाई भन्थें, 'मलाई कोरोना लाग्दैन' । उनकै शब्दमा सावधानी अपनाउन कतै चुकेकै थिएनन् । सामाजिक दूरी कायम गर्थे । साबुनपानीले हात धुन्थे, ‍स्यानिटाइजर प्रयोग गरिरहन्थें ।

बिहान तरकारी किन्न जाँदा पैसाका लागि अर्को प्लाष्टिकको झोला बोक्थे । फिर्ता आएको पैसा त्यसैमा राख्थे । त्यो पैसा २ दिनपछि स्यानिटाइजर लगाएर मात्रै प्रयोग गर्थे ।

सावधानी अपनाउँदा अपनाउँदै कसरी कोरोना लाग्यो, उनलाई थाहा छैन । 'मैले धेरै सम्झिन खोजें, कसरी सर्‍यो भनेर तर पत्ता लगाउन सकिनँ,' उनी सुनाउँछन् ।

पत्नी रमिलाको स्वाद नहराएको भए उनले कोरोनाको परिक्षण गर्ने थिएनन् । खासमा रमिलालाई टाउको दुख्ने, ज्यान दुख्ने लक्षण देख्न थालिसकेको थियो । २ दिन ९९ डिग्रीको ज्वरो आयो । आफ्नै शरीर दुख्न थालेको दुई दिनसम्म भाइरल रुघाखोकी सोचेर त्यति वास्ता गरेनन् । तर, बिस्तारै रमिलालाई बास्ना आउन छोड्यो । त्यसपछि उनी दुईले कोरोना परिक्षण गराए । 'सात दिनसम्म उसलाई जिउ दुख्यो । जिउ दुखेको कम हुन थालेको थियो अचानक उसको मुखको स्वाद गयो । बास्ना आउन पनि छोडेछ । त्यसपछि कोरोनाको शंका लागेर हामीले टेस्ट गर्दा दुवैजनाको पोजिटिभ आयो,' हरिवंशले भने।

असोज २० गते दुईलाई कोरोना संक्रमण देखियो । पत्नी रमिलाको भन्दा हरिवंशको शरीरमा भाइरस धेरै रहेछ । उनको सिटी काउन्ट (साइकल थ्रेसहोल्ड) १९/२० थियो । तर उनको स्वाद र बास्ना गएन । उनी आत्तिएनन्, आत्मबल बलियो बनाए । 'म डराइनँ । किनभने डरायो भने व्यक्ति कमजोर हुन्छ । आत्मबल नै सबैभन्दा ठूलो औषधि भनिन्छ नि त । आत्मबल घटाउनु हँदैन भन्ने थियो । त्यसैले नतिजा पोजिटिभ आएपछि 'ए कोरोना लागेछ' भन्ने भयो,' उनले आफ्नो अनुभव सुनाए ।

आफूलाई संक्रमण पुष्टि हुने बित्तिकै सुरुमा उनलाई मदन दाइ (मदककृष्ण श्रेष्ठ)को चिन्ता लाग्यो । आफूबाट कसैलाई कोरोना सर्ला भन्ने अर्को चिन्ता थपियो । 'मदन दाईको स्वास्थ्य अलि जटिल छ । एकदिन अगाडिसम्म एउटा विज्ञापनको सुटिङमा म उहाँसँगै थिए । हामी एउटै गाडीमा जान्थ्यौं, दिनभरी सँगै हुन्थ्यो । मलाई पोजिटिभ भयो भन्ने साथै मलाई मदन दाइको डर लाग्यो । मदन दाइलाई के भो होला भन्ने भयो,' संक्रमण पुष्टि हुँदाका अनुभव सुनाउँछन् ।

छोरा मोहित र मदनकृष्णको कोरोना नतिजा नेगिटिभ आयो । आफू सँगैसँगै हिँड्ने दुईको कोरोना परिक्षणको नतिजाले उनलाई नै चकित पार्‍यो । साथै उनीहरु सुरक्षित भएकोमा खुशी पनि । 'अचम्मको चिज रहेछ कोरोना । कोरोना नतिजा आउने एकदिन अगाडि पनि छोरा र म एउटै गाडीमा मास्क नलगाइकन हिँडेका थियौं । छोराको नतिजा नेगिटिभ आयो । २ दिनसँगै सुटङ गरेर बसेको मदन दाइको नतिजा नेगेटिभ आयो । यो कसलाई सर्छ अन्दाज नै गर्न नसकिने रहेछ,' उनले भने ।

संक्रमित भइसकेपछि उनको मनमा एउटै कुरा खेलिरह्यो, 'कोरोनालाई कसरी जित्ने ?'

कोरोनासँग लड्न नयाँ बजार खुशिबुस्थित आफ्नै निवासमा आइसोलेसनमा बस्न थाले । छोरा बुहारी माथिल्लो तल्लामा बस्थे । बीचको तल्लामा उनी दुई । भान्सा माथि नै थियो । तर, तातो पानी तताउन एउटा इलेक्ट्रिक चुल्हो आफ्नो कोठामा ल्याए । आइसोलेसनमा बस्न थाल्दा शरिर दुख्न कम भइसकेको थियो । बिहानको ब्यायामलाई उनले आइसोलेसनमा पनि निरन्तरता दिए । योगा गर्न छुटाएनन् । कोठाभित्र चलाउने साइकल चलाउँथें । डाक्टर रवीन्द्र समीर र अनकल डाक्टरसँग फोनमा परामर्श लिइरहे । 'उहाँहरुले पनि तातो खानुपर्छ, चिसो खानु हुन्न । आइसोलेसनमा बस्दा बाहिर कसैलाई नभेट्नु भनेर परामर्श दिनु हुन्थ्यो । मलाई डरचाहिँ लागेन,' आइसोलेसनका दिन सम्झे, 'कोरोना लागेपछि डराउनु हुँदैन, यो लाग्नसक्छ जसलाई पनि । डरायो भने एकदमै पिरोल्छ । त्यसैले नडराईं योसँग लड्नुपर्छ ।'

छोरा बुहारीले खाना बनाएर ढोकामा ल्याइदिन्थे । उनीहरु कोठाभित्र लगेर खान्थे । आमाबुवालाई दिक्क लाग्ला भनेर उनीहरु ढोका बाहिर बस्थे । हरिवंश दम्पति पनि मास्क लगाएर कोठाभित्रैबाट गफ गर्थे ।

आइसोलेसनमा दैनिक चारपटकसम्म बाफ लिने गरेको उनी सुनाउँछन् । 'कोरोनाको भाइरस चार दिन नाकमै बस्छ रे । घाँटीबाट छिर्‍यो भने घाँटीमा चार दिन बस्छ । त्यसपछि फोक्सोमा जान्छ । त्यसलाई नाक, घाँटीमा हुँदै विनाश गर्न सकियो भने फोक्सोमा गएर इन्फेक्सन गर्न सक्दैन रे । त्यसैले हामीले धेरै मात्रामा बाफ लियौं,' उनले भने, 'नुन चिनी पानी, बेसार पानी, ज्वानो पानी, तातो चिजहरु खाइरहने गर्‍यौं । दिनको एकपटक गुर्जो पानी पिउँथ्यौं ।'

एक घण्टाको फरकमा तातो पानी खाइरहन्थे आचार्य दम्पति । अदुवा, बेसार मिसाएको पानी दिनको चारपटक खाने गर्थे । 'अरुबेला भन्दा योबेला डायट कन्ट्रोल गर्नुहुँदैन, जिउ कमजोर हुन्छ,' भनेर सल्लाह दिन्थे अरु । त्यसैले उनले मुख नबारी सबै खानेकुरा खाए । उनका अनुसार आइसोलेसनमा डेढ केजी तौल बढ्यो । 'डेढ केजी मोटाएछु म त । बल्लबल्ल पाँच केजी तौल घटाएको थिएँ,' हाँस्दै सुनाए ।

आइसोलेसनमा बस्दाको एक हप्ता उनले आफूलाई स्क्रिप्ट लेखनमा व्यस्त गराए । सामाजिक सञ्जाल हेर्ने, लेखहरु पढ्ने गर्थे उनी । पत्नी रमिला टेलिश्रृङ्ला हेर्थिन् । कहिलेकाहीँ साथीहरु मिठो खानेकुरा बोकेर भेट्न आउँथे । साथीहरु ढोकाबाट २० फिट पर बस्थे । उनीहरु दुईजना मास्क लगाएर ढोका छेउबाट बात मार्थे । एकजना साथीले त गुर्जो उपहार ल्याइदिएका थिए । आइसोलेसनका दिन सहजै बित्यो । '१४ दिनसम्म आइसोलेसनमा बस्दा हामीलाई खासै गाह्रो भएन । पत्नी र म १४ दिनसम्म सँगै बस्दा झगडा पर्नुपर्थ्यो, ठासठुस् पर्नुपर्थ्यो नि ! त्यस्तो केही भएन, रमाइलोसँग बित्यो दिन,' उनले सुनाए, 'मलाईमात्र कोरोना लागेको भए उनी ढोका बाहिर बसिरहन्थिन् होला । उसलाई लागेको भए म ढोका बाहिर बसिरहन्थे होला । दुईजनालाई लागेकाले दुवैजना सँगै बस्न पायौं । खासै दु:ख भएन ।'

आइसोलेसनको १४ दिनपछि कोरोना परिक्षण गरियो । नतिजा फेरि पोजिटिभ । त्यसपछि भने उनलाई दिक्क लागेछ । नतिजा नेगिटिभ आए आनन्दले बाहिर हिँड्न पाइन्छ भन्ने उनलाई लागेको थियो । तर, सोचेजस्तो नतिजा नआउँदा निराश भए । शरीरमा भाइरस धेरै कम भइसकेको थियो । भाइरस सर्ने सम्भावना कम थियो । त्यसैले १४ दिनपछि उनी दुईले छोराबुहारीसँग भेट्न थाले । सँगै बसेर खान थाले । 'भाइरसको रेट घट्योभन्दा म सुरक्षित भएँ भन्ने भयो । अब अस्पताल गएर अक्सिजन दिनुपर्ने अवस्था आउँदैन होला भन्ने भयो । डर कम भयो । घरको कौशी भान्सामा जान थाल्यौं,' उनले सम्झे ।

२० दिनपछि बल्ल नतिजा नेगेटिभ आयो । उनले सामाजिक सञ्जाल फेसबुकमा यसबारे जानकारी गराए । सामाजिक सञ्जालमा आएको प्रतिक्रियाले उनलाई भावुक बनायो । 'मलाई यतिका धेरै नेपालीले माया गर्नुहुँदो रहेछ भनेर म एकदमै भावुक भएँ । यति धेरै सकारात्मक प्रतिक्रिया दिनुभयो । हजारौं मानिसले सुवास्थ्यको कामना गर्दै मेसेज गर्नु भएको थियो । यति धेरै माया गर्ने मानिस कमाएछु भन्ने लाग्यो मनमा,' उनी सुनाउँछन् ।

फूलपातीको अघिल्लो दिन कोरोना नतिजा नेगेटिभ आएको हो । उनले सामाजिक दूरी कायम गर्दै दसैं मनाए । दिदीको घर र ससुरालीमा गएर टिका थापे । सामाजिक सञ्जालमार्फत् यसपालि आफूकहाँ टिका लगाउन नआइदिन अनुरोध गरिसकेका थिए । त्यसैले धेरैसँग फोनमै शुभकामना आदनप्रदान गरे ।

'शंकाको नजरले हेरे'

नतिजा नेगिटिभ आएपछि सदाझैं हरिवंश एकदिन स्टोरमा सामान किनमेलका लागि स्टोर पुगेका थिए । उनलाई देखेर स्टोरमा मानिसहरुले ठूल्ठूलो आँखा बनाए । 'मलाई कोरोना छैन है, मसँग नडराउनुस्,' उनले यति भनेपछि स्टोरमा भएका सबै हाँसे । हेर्ने नजर पनि फेरियो । तर, त्यो हेराइले उनलाई कोरोना संक्रमितले भोग्ने दुर्व्यवहार महसुस गराइदियो । उनी भन्छन्, 'मलाई त त्यसरी हेर्छन् भनेदेखि सर्वसाधारण मानिसलाई कत्ति गाह्रो रहेछ । कोरोना लागेको मानिसलाई गाउँमा छिर्न नदिने, डाक्टर नर्सलाई दुर्व्यवहार गरिएको पढेको थिएँ । मलाई देखेर ठूल्ठूलो आँखा बनाएको, डराएको देखेपछि लाग्यो यी कुरालाई यसरी व्यवहार गर्नुहुँदैन ।'

उनी कोरोना संक्रमितलाई नकरात्मक भावनाले हेर्न नहुने बताउँछन् ।

कोरोना नतिजा नेगिटिभ आएपछि धेरैले उनलाई कोरोनालाई जितेको भन्दै बधाई दिए । तर उनी आफूलाई 'कोरोना फ्रि' मान्दैनन् । 'कोरोनालाई जित्दाको खुशी बाँड्न चाहन्न । किनभने यो दोहोर्‍याएर पनि लागिरहेको छ । एकपटक लागिसकेको व्यक्तिलाई दोहोर्‍याएर लाग्दैन रे भन्ने सुनेको । तर, दोहोर्‍याएर लाग्यो भने झन् कडासँग लाग्छ रे भन्ने सुन्दा झन् पो डर लाग्यो । अझ मनमा पहिलेभन्दा डर छ,' उनले भने, 'फेरि पनि दोहर्‍याएर लाग्न सक्छ भनेपछि त म कोरोनामुक्त भएकै छैन । कोरोना फ्रि भनेको भ्याक्सिन लगाएपछि हुन्छ । त्यसैले म 'कोरोना फ्रि' भएको छैन ।'

थप्छन्, 'अब सावधानी अपनाउनुपर्छ सबैले । तर मलाई पनि लाग्न सक्छ है भनेर मानसिक रुपले तयार हुँदा हुन्छजस्तो लाग्छ मलाई ।'

प्रकाशित : कार्तिक १५, २०७७ १३:४७
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×