बहस : कोभिडपछि अब कस्ता फिल्म बनाउने ? - फिचर - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

बहस : कोभिडपछि अब कस्ता फिल्म बनाउने ? 

समाज निकै अमानवीय रहेछ, फिल्म त्यस्ता नहुन् : सुब्बा
हामीले धेरै 'इस्केपिस्ट' फिल्म बनाइसक्यौं, अब समाजको यथार्थ नियालौं : पण्डित
रीना मोक्तान

काठमाडौँ — कोरोना महामारीबीच फिल्म निर्माणका सबै काम ठप्प भए । लामो समय फिल्मको छायाङ्कन रोकियो भने फिल्म हलमा प्रदर्शन पनि रोकियो । यसबीच फिल्म निर्माण घोषणा भने रोकिएन । महामारीबीच नै दर्जन बढी फिल्म बन्ने घोषणा भयो । अवस्था सामान्य (वा छायाङ्कन अनुमति प्राप्त) भएपछि छायाङ्कनमा जाने तयारी रहेको यी फिल्मको निर्माण टिमले बताएको छ । 

यससँगै प्रश्न उठेको छ- अब बन्ने फिल्म कस्ता हुनुपर्ला ? कस्ता विषय र शैलीलाई यिनले पछ्याउने ? अहिले बन्ने गरेका फिल्महरुकै शैली र प्रस्तुतिले हुन्छ कि केही नयाँ चिजको खोजी आवश्यकता छ ?

लकडाउनको समयमा डिजिटल प्लेटफर्ममा धेरै दर्शकले संसारका अनेक देशका भिन्न भिन्न शैलीका फिल्म हेरे । एकथरी समीक्षकहरु यस अवधिमा नेपाली दर्शकले नेटफ्लिक्सलगायतका डिजिटल माध्यमबाट विश्व सिनेमा राम्रैसँग हेरेको अनुमान गर्छन् । यी दर्शकलाई अब पनि पूरानै शैलीका फिल्मले बाँध्न सक्ला त ? वा यी प्लेटफर्ममा पनि दर्शकले बलिउडी शैलीका फिल्म नै हेरे ? यदि त्यसो हो भने के पुरानै सिप र शैली पर्याप्त हुन्छ ? वा फिल्ममेकरले आफ्नो शैलीसँगै दर्शकको रुचि र स्वाद बदल्न पनि मेहनत गर्नु आवश्यक छ ?

'महामारीमा नेपाली दर्शकले फरकखाले फिल्म हेरे भन्ने मलाई विश्वास लाग्दैन,' निर्देशक नवीन सुब्बा भन्छन्, 'पहिला जे हेरिरहेका थिए त्यही हेरिरहेको जस्तो लाग्छ । विश्वभरका फिल्म हेरिरहेको भन्छन् तर मलाई त्यस्तो लाग्दैन । हेरेको भनेको त्यही हिन्दी फिल्म नै हो ।' 'नुमाफुङ' र 'दलन'का निर्देशक सुब्बाले भने, 'बलिउड फिल्म हेर्ने बानी नै बसेको छ नेपालीमा । त्यसैले नेपाली दर्शकको फिल्मप्रतिको रुचि परिवर्तन भयो भन्ने मलाई विश्वास छैन।'

अर्का निर्देशक मनोज पण्डितको मत पनि उस्तै छ । 'दर्शकले नेटफ्लिक्स जहाँ हेरे नि मेलोड्रामा र त्यही 'स्केप्टिस्ट' (पलायनवादी) फिल्महरु नै हेर्छन् । नेटफ्लिक्सको चर्चाले केही फिल्म हेरेका होलान्,' उनले भने । लकडाउनमा नेपाली दर्शकको 'फिल्म लिट्रेसी' ह्वात्तै बढेको कुरा नवीन र मनोज दुवैजना पत्याउँदैनन् । 'फिल्म हेर्दैमा फिल्म लिट्रेसी बढ्ला भन्ने पूर्वानुमान गर्न मिल्दैन । सिनेमा लिट्रेसी मानिसहरुको सामूहिक चेतनाको निर्माणले निर्धाण गर्छ । मानिसहरुको सामाजिक सेचता विकास नभएसम्म सिनेमा लिट्रेसी बढ्दैन । फिल्म हेरेर मात्रै फिल्म लिट्रेसी बढ्दैन,' दासढुंगा र बधशालाका निर्देशक पण्डितले भने ।

त्यसो भए के नेपाली फिल्ममेकरले फरक शैलीमा फिल्म बनाउनु आवश्यक छैन त ?

'महामारीपछि फरक शैलीमा फिल्म बन्नै पर्छ । अब त पुरानो शैलीले झन् काम गर्दैन,' दुवै निर्देशकको एउटै स्वर सुनिन्छ ।

संसारका ठूला-ठूला घटनाहरुले फिल्म बनाउने शैलीमा परिवर्तन ल्याएको बताउँछन् मनोज । कोभिडपछि 'प्यारामिटर' र पोस्ट ट्रमाटिक स्ट्रेस डिसअर्डर (पिटिएसडी)को सिद्धान्तमा फिल्म बनाउनुपर्ने धारणा राख्छन् उनी । 'संसारले दुई वटा कुरामा फिल्म बनाउँछ । प्यारामिटर र अर्को पिटिएसडी सिद्धान्तमाथि,' उनले भने, 'कोभिड कालमा मानिसले बाँच्नलाई कसरी संघर्ष गरे, मानिसको जीवनमा कसरी प्रभाव पार्‍यो भन्नेमा प्यारामिटर फिल्म बन्नुपर्छ । कुनै घटना घटिसकेपछि त्यसको मानिसमा पर्ने प्रभाव र जीवनमा पारेको प्रभाव समेट्ने पिटिएसडी फिल्म बनाउनुपर्छ ।'

निर्देशकहरु मनोज पण्डित र नवीन सुब्बा । पण्डितले बनाएका 'दासढुंगा' र 'बधशाला' निकट विगतका राजनीतिक विषयका फिल्म हुन् भने सुब्बाले बनाएका 'नुमाफुङ' र 'दलन' नेपालका दुई फरक भुगोल र संस्कृतिमा मानिसहरुका संस्कृति र संघर्षका कथा हुन् ।

उनका अनुसार नेपालीले यस्ता सिद्धान्तमा कमै फिल्म बनाएका छन् । माओवादी द्वन्द्वको प्यारामिटर र पिटिएसडीमाथि पनि कमै फिल्म बने । नेपाली फिल्ममेकरले यस्ता घट्नाको महत्व नबुझ्ने उनको भनाई छ । 'त्यसकारण हामी फिल्म मेकिङमा अत्यन्त्य पछाडि छौं । हाम्रो दुर्भाग्य के हो भने भइरहेको दुर्घट्नाहरुले हामीलाई फरक पार्दैन,' उनले भने ।

महामारीपछि पनि फिल्ममेकरले प्यारामिटर र पिटिएसडी सिद्धान्तमा फिल्म बनाउलान् भन्ने यकिन नभएको उनी बताउँछन् । अझै फिल्मकर्मीहरु 'स्केपिस्ट' फिल्म बनाउनेतिरै व्यस्त रहेको पण्डितको भनाई छ । 'बीचमा स्केपिस्ट धारमै फिल्महरु बनाउने घोषणा भयो । कोरोनाले समाजमा पारेको ठूलो प्रभाव, असन्तुलनमाथि अध्ययन गरेर फिल्म बनाउनुपर्थ्‍यो । तर केहीबाहेकका सबै त पूरानै स्केपिस्ट फिल्महरु बनाउन लागि परेका छन्,' उनले भने, 'स्केपिस्ट फिल्ममेकरलाई त जुनसुकै घट्ना भए पनि उनीहरुको उद्देश्य भनेको नै यथार्थबाट भाग्नु हो । द्वन्द्व आए नि अर्थतन्त्र डामाडोल भए नि उनीहरुलाई फरक पर्दैन ।'

संवेदनशील फिल्ममेकरले मात्र सिद्धान्तमा रहेर फिल्म बनाउने उनी बताउँछन् ।

कोरोनाले निराश भएका दर्शकका लागि मनोरञ्जनात्मक फिल्म बनाउनुपर्छ भन्ने विचार मौलाएको पनि देखिन्छ । मनोज भने यसलाई मुर्खता भन्छन् । भने, 'मानिसलाई हँसाउने, खुशी पार्ने किसिमको फिल्म बनाउनुपर्छ भन्ने एकथरिका फिल्ममेकरले भनिरहेका छन् । त्यो अत्यन्त ठूलो मुर्खता हो । अबको समयमा त्यस्तो फिल्म बनाउने होइन । समाज नबुझेकाहरुले त्यस्तो फिल्म बनाउँछन् ।'

महामारीबीच मानिसहरुमा निराशा झनै बढेको छ । कोभिडपछि निराशामै अल्झाइदिने फिल्म बन्ने डर रहेको निर्देशक पण्डित बताउँछन्। 'हामीलाई झनै अझै सिनेमाको भडखालोमा लैजाला कि भन्ने पो डर छ । मानिसहरु निराश भइरहेका छन् । यो निराशालाई फिल्मकर्मीले झनै स्केपिस्ट फिल्म पो धेरै बनाउला कि भन्ने डर छ,' उनले सुनाए ।

माओवादी आन्दोलनपछि २/४ वटा फिल्म प्यारामिटर पिटिएसडीमा आधारित रहेर बनेको उनी बताउँछन् । 'सेतो सूर्य', 'बधशाला', 'कालोपोथी', 'गुडबाई काठमान्डु' द्वन्द्वको परिधिबारे बनेका फिल्म हुन् । त्यसमा प्यारामिटर मात्र होइन पिटिएसडी पनि छ । जनआन्दोलनले मानिसहरुमा, सामाजिक रुपमा निर्माण गरेको तनाव समेटिएको छ,' उनले भने ।

निर्देशक सुब्बा कोभिडपछि 'मान्छेलाई मान्छे' बनाउने फिल्म बनाउनुपर्ने बताउँछन् । 'मान्छेलाई मान्छे बनाउने फिल्म बनाउनुपर्‍यो । यो बीचमा नेपाली समाज कस्तो छ भनेर कोभिड-१९ ले देखाइदियो । हाम्रो समाज यति ध्वस्त भइसकेको छ । यति कुहिएको छ । मानवीय संवेदनशीलता भन्ने चिज नै हाम्रो समाजमा कहाँ बाँकी छ ?' उनले समाजको यथार्थ सुनाए, 'अस्पताल जाँदा भर्ना लिँदैन । ज्यान बचाउन बसेको संस्थाहरुले त्यस्तो व्यवहार गर्छ भने संवेदनशीलता कहाँ खोज्ने । खाना नपाएर भौतारिएका खबर पढियो । खोइ समाजको संवदेनशीलता ?'

'डेथ अफ सेल्सम्यान'मा झै मानवीय संवदेनशीलता समेटिने फिल्म बनाउनुपर्ने उनको तर्क छ ।

सेयर बजारको गिरावटबाट अमेरिकामा ग्रेट डिप्रेसन सुरु (महामन्दी) भयो । सन् १९२९ देखि १९३९ सम्म रहेको आर्थिक महामन्दीको अवधिमा अमेरिकामा २५ प्रतिशतले बेरोजगारी वृद्धि भयो । मुलुकको कुल गार्हस्थ्य उत्पादन (जिडिपी) ३० प्रतिशतले ऋणात्मक थियो । ठूलो आर्थिक नोक्सानीबीच मानिसलाई बाँच्न धौधौ भयो । चरम गरिबी । मानिसहरुमा निराशा छायो ।

त्यसपछि लेखियो, 'डेथ अफ सेल्सम्यान' । नाटककार आर्थर मिलरले सन् १९४९ मा लेखेको यो नाटकमा विल्ली लोमनको कथा छ । ६३ वर्षको उमेरमा सेल्सम्यानको रुपमा काम गर्ने विल्लीको जीवनमा महामन्दीले पारेको प्रभाव देखाइएको छ । विल्लीको जीवनमार्फत सन् १९४० को दशकतिर अमेरिकन समाजले देखेको 'द अमेरिकन ड्रिम' पनि समेटिएको छ । नाटकले पुत्लिजर पुरस्कार समेत पाएको थियो । यो नाटकले त्यतिबेला अमेरिकी नागरिकहरुलाई आफ्नो समाज र समयबारे विवेचना गर्न घच्घच्याएको थियो ।

सुब्बा भन्छन्, 'नेपाली समाज देखाउने, मानवीय संवदेना जगाइदिने, हाम्रो समाजलाई रिथिंक गर्न लगाउने फिल्म बनाउनुपर्‍यो ।'

नेपाली फिल्ममेकरले त्यस प्रकारको फिल्म बनाउन सक्छन् भन्नेमा भने उनलाई त्यति आश छैन। 'कोभिडपछिको फिल्म हेरिसकेपछि एकपल्ट मानिसले आफ्नो अनुहार हेरुन् । पून: विचार गरुन् । यत्ति हो फिल्म चाहिँ हाम्रो नेपाली समाजजस्तो अमानवीय नभइदिए हुन्छ,' उनले कामना गरे ।

कोभिडपछिको समयमा मानिस अझै स्वार्थ केन्द्रित हुन थाल्ने उनी बताउँछन् । '२०७२ को भूकम्पपछि नेपालीहरु एकआपसलाई सहयोग गर्नेछन् भन्ने हुन्थ्यो । मरिमेटेर मानिसलाई उद्धार गरेको देख्दा त्यस्तै लाग्यो सबैलाई । तर त्यस्तो भएन । कोभिडबाट बाहिर निक्लने बित्तिकै हामी पनि अमानवीयतिर, स्वार्थलाई केन्द्रमा राख्नतिर लाग्छौं भन्ने मलाई डर छ।'

महामारीपछि मात्र होइन कलाले मानवीय पक्षमा सँधै वकालत गर्नुपर्ने उनी बताउँछन् । एक हिसाबले महामारीबीच देखिएको ‍समाज कला, साहित्यको असफलता रहेको उनको भनाई छ । 'यो त नाटक गर्ने, पत्राकारिता गर्ने, फिल्म बनाइरहेका, कविता लेखिरहेकाहरुको ठूलो असफलता हो,' उनले भने, 'हामीले कस्तो समाज निर्माण गरेछौं त । यदि हाम्रो साहित्यले यो मानवीयता जगाउन सकेको भए त समाजको यस्तो नाङ्गो रुप देखिँदैन थियो होला । त्यही भएर हामी कहीँ न कहीँ चुक्यौं । यो चाहिँ आत्मासमीक्षा गर्ने समय पनि हो ।'

उनी थप्छन्, 'मानवीय संवदेना झक्झकाउने फिल्म नै कोभिडपछि बन्नुपर्छ । तर भोली कसो गर्दा फिल्म चल्छ, कसो गर्दा मैले बढी हल पाउँछु, बढी प्रचार पाउँछु भन्नेतिर नै जाने हो हाम्रा फिल्मकर्मी । नेपाली फिल्म विकास गर्ने हो भने त फरक फिल्म बनाउनुपर्‍यो ।'

(समाजका 'सफ्टवेयर' भनिने सिनेमा, साहित्य, खेलकुद, कला कस्तो हुनुपर्ला ? के कस्ता नीति र शैली अंगिकार गर्नु आवश्यक छ भन्ने विषयको यो बहस श्रृंखला केही भागमा चल्नेछ ।)

प्रकाशित : आश्विन २५, २०७७ १८:५५
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

प्रहरी पोसाक दुरुपयोगबारे फिल्ममेकरको प्रश्न : हामीले भजनमात्रै गाउने त ? 

दीपकराज गिरी भन्छन्- व्यंग्य पनि गर्न नपाइने हो भने अब चोरको पात्र गर्दा पनि अनुमति लिनु पर्ने हो कि !
रीना मोक्तान

काठमाडौँ — नेपाली फिल्म, टेलिफिल्म र भिडियोमा प्रहरी पोसाकको दुरुपयोग भएको भन्दै प्रहरी कार्यालयले बिहीबार विज्ञप्ति निकाल्यो । अनुमतिबिना प्रहरीको पोसाक पयोग गरेमा कारबाहीसमेत हुने चेतावनी दिएपछि भने फिल्मकर्मीले विरोध गरेका छन् । 

फिल्म निर्देशक नबीन सुब्बा कलामा कलात्मक स्वतन्त्रता चाहिने बताउँछन् । 'राष्ट्रपति, प्रधानमन्त्री, सेना र प्रहरीका विषयमा अभिव्यक्ति दिन पाउनुपर्छ । तर त्यो अभिव्यक्तिले जात‚ धर्म‚ भाषा‚ लिङ्ग‚ पहिचान‚ क्षेत्र आदिको आधारमा घृणा द्वेष फैलाउन उत्तेजित गर्न मिल्दैन । त्योबाहेकका सबै कुरा प्रयोग गर्न पाउनुपर्छ,अभिव्यक्त गर्न पाउनुपर्छ,' उनले भने ।

फिल्म, गीतसंगीत र पेन्टिङमार्फत कलाकार्मीले अभिव्यक्त गर्न पाउनुपर्ने उनी बताउँछन् । 'प्रहरी भ्रष्ट छैन र ? छन् भने प्रहरी भ्रष्ट देखाउन पाउनुपर्छ । त्यो पात्र देखाउन बर्दी लगाउनै पर्‍यो । त्यसको अर्थ सबै प्रहरी भ्रष्ट भन्ने पनि होइन । कि त प्रहरी भ्रष्ट छैन भनेर दाबी गर्नुपर्‍यो । भ्रष्ट छ भनेर त प्रहरीले निरन्तर रुपमा बहालवाला बर्दीधारीहरुको निलम्बन, आर्मीभित्रै पनि कोर्ट मार्शल चलिरहेको हुन्छ । त्यही कुरा कलाकर्मीले रचनाकर्मीले, फिल्ममा गीतसंगीतमा आर्टमा देखाउन पाउनुपर्छ,' उनले भने ।

फिल्म निर्देशक एवं समीक्षक दीपेन्द्र लामा यसलाई प्रहरीको पञ्चायती मानसिकता बताउँछन् । फिल्ममा देखाइने प्रहरीको चरित्रलाई लिएर पनि प्रहरीले हस्तक्षेप गर्दै आएको लामाले फेसबुकमा उल्लेख गरेका छन् । 'नेपाल प्रहरीले पञ्चायत कालको मानसिकता कहिले त्याग्ने ? चलचित्र विकास बोर्डले के हेरेर बसेको छ ? फिल्म, टेलिफिल्म, म्युजिक भिडियो, सर्ट फिल्ममा प्रहरी पात्र देखाउन अनुमति लिनु (पटकथा बुझाउनु) भन्दै प्रहरी डिपार्टमेन्टले उर्दी जारी गरेछ,' उनले लेखेका छन्, 'प्रहरी पात्रले चोरी, जाली काम गरेको देखाइयो भने पटकथा सच्याएर ल्याउनू भन्छ । त्यतिमात्र होइन सिनियर प्रहरीले जुनियरलाई तिमी वा तँ भनेर सम्बोधन गरेको छ भने तपाईं लेखेर ल्याउनू भन्छ ।'

अभिनेता तथा निर्माता दीपकराज गिरी प्रहरीको निर्णय निन्दनीय रहेको बताउँछन् । 'यो निन्दनीय छ । छायाङ्कनभन्दा अगाडि अनुमति लिनुपर्ने हो भने हामीले भोलि डाक्टरको विषयमा फिल्म गर्दा डाक्टरको संस्थामा जानुपर्छ । शिक्षक संगठनमा जानुपर्ने दिन आउनसक्छ । संसारका सबै पेसाकर्मीसँग अनुमति माग्नुपर्ने होला । चोरकै समेत पात्र गर्दा पनि अनुमति माग्नुपर्ने हो कि ! व्यंग्यात्मक शैलीमा उनले भने, 'संसारका सबै पेसामा राम्रा पनि हुन्छन् केही नराम्रा पनि हुन्छन् । प्रहरीले अत्यन्त केटाकेटीपन देखायो ।'

फिल्म निर्देशक प्रदीप भट्टराईले पनि विज्ञप्ति सार्वजनिक भएपछि फेसबुकमा लेखे, 'फिल्ममा कोही बिग्रेको देखाउन नपाउने हो भने फिल्म होइन भजन बनाउँदा हुन्छ । प्रभुको गुनगान गायो बस्यो ।'

त्यस्तै नेपाल फिल्म एण्ड कल्चर एकेडेमीका अध्यक्ष केपी पाठक यस्ता विषयलाई सेन्सर बोर्डले नै हेर्ने उल्लेख गर्छन् । 'चलचित्रमा प्रहरीको ड्रेस प्रयोग गर्न प्रहरीको अनुमति लिनुपर्ने ? सरकारकै मातहतमा सरकारी कर्मचारीकै नेतृत्वमा फिल्म सेन्सर बोर्ड छ त ? त्यसको काम के हो ? त्यो बोर्डले प्रहरीको यो चासोलाइ सम्बोधन गर्दैन ? कि एउटा सरकरी निकायले अर्को निकायलाई बिश्वास नगरेको हो ?' उनले फेसबुकमा लेखेका छन् ।

प्रहरी प्रवक्ता वरिष्ठ उपरीक्षक कुवेर कडायत भने पछिल्लो समय प्रहरीको पोसाकको दुरुपयोग गर्ने बढेसँगै सचेत गराउन विज्ञप्ति सार्वजनिक गरेको बताउँछन् । 'अहिले हामीले सम्झाउनलाई मात्र त्यो विज्ञप्ति पठाएको हो । पोसाकको दुरुपयोग त पहिलादेखि नै हुँदै आएको हो । अहिले प्र्यांक भिडियोदेखि डान्समा पनि पोसाकको दुरुपयोग गरेपछि हामीले 'रिमाइन्ड' गरिदिएका हौं,' उनले भने, 'बाटोमा मास्क लगाउ भन्दै प्रहरीको पोसाक बिजोग पाराले लगाएको भिडियो आयो । ज्योति मगरसँग नाच्ने एकजना कलाकारले पोसाक लगाउनु भएको रहेछ । त्यो पनि मिलेन । ट्राफिकको ड्यूटी त उहाँले नाचेकोजस्तो होइन नि । त्यतिमात्र होइन त्यस्ता थुप्रै ठाउँमा दुरुपयोग भएपछि सचेत गराएका हौं ।'

फिल्ममा सेन्सरसिप नै नहुनुपर्ने आवाज उठिरहँदा प्रहरीले अपरिपक्व निर्णय गरेको दीपकको भनाई छ । 'अब त फिल्म सुटिङ गर्न कोरिया जानुपर्ने देखियो । अब नेपाली प्रहरी देखाउन नपाएपछि कोरियाको प्रहरी देखाउनु पर्‍यो । बिकास बोर्डले प्रहरी प्रसासनको यो अपरिपक्व निर्णय तुरुन्त आवाज उठाउनु अथवा सम्बन्धित निकायमा पत्राचार गर्नु आवश्यक छ,' उनले भने ।

'वडा नम्बर ६'को सेन्सरसिपमा प्रहरी चरित्रकै कारण उनले दु:ख पाएका थिए । फिल्ममा प्रहरीलाई ढुङ्गाले हान्ने एउटा दृश्य आयो । उक्त दृश्य हेरिसकेपछि गृहमन्त्रालयको प्रतिनिधिले उनलाई उक्त दृश्य काट्न लगाएका थिए । 'यो प्रहरीलाई ढुङ्गाले हानेको दृश्य काट्नुस् भन्नुभयो । मैले प्रहरीलाई गोली हानेको हो होइन नि भनें । निकैबेर प्रतिवाद भयो । बोर्डका अरु सदस्यले उहाँलाई सम्झाएपछि बल्लतल्ल कुरा सल्टियो,' दीपकले सम्झे ।

प्रहरीको छवि सुध्रिएपछि फिल्ममा उनीहरुका छवि सुध्रिने बताउँछन् दीपक । 'न सबै प्रहरी प्रशासन राम्रो छ न सबै नराम्रो छ। हामीले त्यस्ता नराम्रा र विकृतिलाई व्यंग्य प्रहार गर्नुपर्ने हुन्छ । स्क्रिप्ट नै लगेर दिनुपर्ने भएपछि हरेक प्रहरीलाई गौतम बुद्ध बनाइदिनु पर्ने भो अब,' उनले भने ।

निर्देशक लामा प्रहरीले फिल्मकर्मीको विवेकलाई सम्मान गर्नुपर्ने पनि उल्लेख गरेका छन् । 'आदरणीय प्रहरी हाकिमहरु ! आफ्नो डिपार्टमेन्टका अफिसरहरुलाई तमिज सिकाउनुस्, घुस नखान, बलात्कार नगर्न, हत्या नगर्न सिकाउनुस् । फिल्मकर्मीलाई फिल्म बनाउन दिनुस्, फिल्मकर्मीको विवेकलाई पनि सम्मान गर्नुस्,' उनी लेख्छन् ।

उनका अनुसार चलचित्र विकास बोर्डले निर्मातालाई दिने फिल्म निर्माण इजाजतपत्रमा प्रहरी वा सेनाका नक्कली बर्दी, नक्कली चिह्न र नक्कली हातहतियार छायाङ्कनको समयमा प्रयोग गर्ने अनुमति दिएमा यो समस्या समाधान हुन्छ ।

प्रकाशित : आश्विन २३, २०७७ १८:२२
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×