‘असीमित अवसरहरूको देश’ मा एकजोडी नेपाली  - फिचर - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

‘असीमित अवसरहरूको देश’ मा एकजोडी नेपाली  

हरि अधिकारी

काठमाडौँ — म विगत दुई वर्षभन्दा केही बढी समयदेखि संयुक्त राज्य अमेरिकाको राजधानी वाशिङ्टन डीसी नजिक पर्ने उत्तरी भर्जिनियाको सेन्ट्रल्भिल् भनिने उपनगरमा बसोबास गरिरहेको छु ।

ऐतिहासिक सेन्ट्रल्भिल् फोर्ट नजिक रहेको ‘एल्म्स्’ नामक आवासीय भवनसमूह परिसरभित्रको २ कोठे अपार्टमेन्टमा छ हाम्रो रैनबसेरा ।


नयाँ गणराज्य नेपालको राजधानी नजिकैको पनौती नगरपालिका वडा नम्बर २, कुशादेवीबाट सात समुद्र पारिको वैभवशाली देश संयुक्त राज्य अमेरिकामा बसाइँ सरेको मेरा छोरा अभिनव अधिकारीको यो सानो परिवारमा अभिनव स्वयम्, उनकी पत्नी सुष्मिता, उनीहरूकी एकमात्र सन्तान बेबी अनुष्का र पाहुना टाइपको देखिने म स्वयं गरी कुल ४ जना छौं ।


केही समय प्रधानमन्त्री शेरबहादुर देउवाको निकटतम् सहायक भएर काम गरिसकेका मेरा छोरा अभिनव अमेरिका आउनुअघि एउटा वित्तीय संस्थानमा उच्चमध्यम तहमा रहेर काम गरिरहेका थिए भने सुष्मिता देशकै शीर्ष कराते खेलाडीका रूपमा स्थापित र प्रशंसित पनि थिइन् । आफ्नो उमेर र तौल समूहकी राष्ट्रिय च्याम्पियन सुष्मिताले करातेका केही अन्तर्राष्ट्रिय स्पर्धामा समेत स्वर्णपदक जितेकी थिइन् । सानै उमेरमा मार्सल आर्ट करातेको क्षेत्रमा उनले जुन सफलता हासिल गरेकी थिइन् त्यो अभूतपूर्व थियो । राज्यले पदकहरू दिएर उनको कदर गरेको मात्र होइन गैरसरकारी संस्था लौहपुरुष गणेशमान सिंह प्रतिष्ठानले समेत उनलाई योङ आइकनका रूपमा सम्मान गरेको थियो ।


मेरा छोरा अभिनव र गोजेरियो करातेलाई नेपालमा ल्याउन र लोकप्रिय बनाउन महत्वपूर्ण भूमिका खेलेका सीताराम कँडेलकी छोरी सुष्मिताले सात वर्ष लामो कोर्टसिप र बधुको परिवारका तर्फबाट भएको केही आनाकानीपछि दुवै परिवारको सल्लाह र सहमतिमा बडो रवाफका साथ बिबाह गरेका थिए । दुवैको प्रेम टुङ्गोमा पुगेर दाम्पत्य जीवनमा बाँधिएपछिको स्थिति पनि उनीहरूको हकमा राम्रै थियो । दुवैजना कामकाजी थिए र आम मध्यमवर्गीय नेपाली युवाजोडीले जस्तै लगन र परिश्रम गरेर दुखजिलो जीवन धान्नसक्ने अवस्थामा थिए उनीहरू ।


त्यो, के हुँदो रहेछ हेरिहालौं न त भन्ने खालको फगत लहडको कुरो थियो कि उनीहरूको हृदयमा नेपाल छोडिहिँड्ने एक प्रकारको हुट्हुटी जन्मिसकेको थियो थियो म भन्न सक्दिनँ तर मेरा छोराबुहारीले डीभी चिट्ठा फारम भर्न शुरू गरेका थिए ती वर्षहरूमा । आखिर उनीहरू थिए त मेरो देशको त्यही अशान्त र अन्यौलग्रस्त युवा पुस्ताका प्रतिनिधि पात्रहरू नै जसले शायद देशमै रहेर अफ्नो र आफ्ना सन्तानका लागि सुखदायी भविष्यको निर्माण गर्न सकिन्छ भन्ने कुरामा विश्वास गर्न पूरै छोडिसकेका थिए ।


नियतिलाई पनि नेपाली युवापुस्ताको यो अब्बल जोडीलाई ढाड भाँच्ने हदसम्मको शारीरिक श्रमको कोलमा लगेर जोतिदिएर तमासा हेर्न मन लागेको हुँदो हो कि कुन्नि ? सुष्मिता कँडेलका नाममा सन् २००९ को डीभी चिट्ठा पर्‍यो । त्यसैका आधारमा उनीहरू आप्रवासी श्रमिक जोडाका रूपमा काम गर्न यो ‘असीमित अवसरहरूको महादेश’ मा आएका हुन् । यो सन् २०१० सालको घटना हो ।


म भने विगत २ वर्ष ३ महिनादेखि छोराको सानो परिवारको एउटा अनुल्लेख्य हिस्साका रूपमा यहाँ बस्दै आएको छु । भिजिटरका रूपमा दुई चार महिना बसेर फर्किनु बेग्लै कुरा हो तर म त ढुक्कै स्थायी बसोवास अनुमतिपत्र समेत लिएर किन यहाँ बसिरहेको छु मलाई थाहा छैन ।

वास्तवमा यस विषयमा आफैँसँग गम्भीरताकासाथ विमर्श गर्ने आँट पनि छैन मसँग । एक्लै हुँदा कहिलेकाहीँ जब यसो घोरिएर सोच्न थाल्दछु त्यतिबेला भने मलाई आफ्नो यो अमेरिका बसाइ एकदम वाहियात लाग्न थाल्दछ । अनि म एउटा मान्छेले जीवनमा सद्धेभन्दा वाहियात काम नै ज्यादा गर्दछ भनेर कुनै ज्ञानी पुरुषले भनेको सुविचारित वाक्य सम्झिन्छु र मनमनै हाँस्छु ।


छोरा अभिनवले सन् २०१० मा र छोरी अनुपमाले सन् २००८ मै यता बसाइँ सारेकाले बाहुनी प्रभाजी र म त्यतिबेलादेखि नै साल दुई साल बिराएर आउने गरेका थियौं भेटघाटका लागि । सोही क्रम धान्नझैं नै यसपटक पनि हामी दुई सन् २०१७ को अन्त्यतिर यता आएका थियौं । हामी यसपटक आउनुपर्ने खासै कुनै जरूरी कारण भने बिलकुलै थिएन । न कुनै उद्देश्य थियो न त प्रयोजन नै । त्यसैले मेरी बाहुनी त ६ महिनाभित्रै फर्किइन् म आफैंलाई अचम्म लाग्छ, मैले भने कसरी हावासमेत पराइजस्तो लाग्ने यस्तो अनात्मीय परिवेशमा लामो समयसम्म बस्ने निर्णय गरें ? र, मैले छोराको सानो परिवारको अनुल्लेख्य जस्तै अंश भएर कसरी यति लामो समय बिताउन सकें ? यो विषय मेरो लागि एउटा बुझ्न नसकिने प्रहेलिका जस्तो भएको छ ।

......


हाम्रो परिवार यस नयाँ घरमा यहाँबाट ६ माइल जति पर पर्ने फेयर्फ्याक्स् सिटीको र्‍याण्डम् हिल्स् भन्ने ठाउँबाट गत सेप्टेम्बर महिना (सन् २०१९) मा सरेको हो । भाडादर र अपार्टमेन्टमा उपलब्ध सुबिधाका हिसाबले निम्न आयवर्गका परिवारहरूका लागि सुहाउने खालको लाग्ने अहिलेको यो अपार्टमेन्ट कम्प्लेक्सको वातावरण पुरानो ठाउँको भन्दा केही शान्त र छिमेकीमैत्री छजस्तो लाग्छ मलाई ।


प्रत्येकमा भाडामा दिन सकिने एउटै ढाँचाका ४ वटा अपार्टमेन्टहरू भएका एकैनासका २ सय वटाभन्दा बढी भवनहरूको यो आवासीय कम्प्लेक्सको वातावरण शान्त छ भन्ने कुरा म मेरो यहाँको छ महिना जतिको बसाइको अनुभवका आधारमा ढुक्कसँग भन्न सक्छु । तर यो ठाउँकै कारणले यहाँको वातावरण छिमेकीमैत्री पनि छ भन्ने निचोडमा पुग्न चाहिँ गार्‍हो छ किनकि अमेरिकी समाज यथार्थमा छिमेकीमैत्री हुन सक्छ कि सक्दैन भन्ने कुरामा नै मेरो मनमा गम्भीर द्विविधा रहेको छ ।


यो द्विविधाले मलाई मात्र गाँजेको भने होइन । जीवनभर आफैंमा खुम्चिएर बाँच्न अभ्यस्त प्रत्येक अमेरिकीको मनमा जमठ भएर बसेको छ यो द्विविधा । मेरो ठम्याइमा एक आम अमेरिकीले जिजसलाई साक्षी राखेर, पूरा निष्ठा र विश्वासका साथ, आफू छिमेकीमैत्री भएको दावी गर्न सक्दैन ।


अमेरिकामा विकास गरिएका हरेक आवासीय क्षेत्रहरूमा जस्तै हाम्रो एल्म्स् अपार्टमेन्ट कम्प्लेक्समा पनि पूरा दिन, अर्थात् २४ घण्टा नै चहलपहल रहन्छ । दैनिक ज्याला (नेपाली अमेरिकनहरूको भाषामा घण्टे जागिर) मा काम गरेर जीवनवृत्ति चलाइरहेकाहरूको बाहुल्य भएको यस आवासीय क्षेत्रमा बिहान सवेरै, साँढे ३ वा ४ बजेदेखि काममा जान निस्किनुपर्ने महिला पुरुषहरूको चटरमटर र गाडीहरूको घार्घुरबाट जीवनको उद्बोधन शुरू हुन्छ । त्यसरी सखारैदेखि जाग्रत हुने यहाँका मानिसहरूको दिन कुनबेला अस्ताउँछ र कुनबेला अर्को दिनको उदय हुन्छ, त्यो भने कसैलाई पनि थाहा हुँदैन । यहाँ बस्ने हरेक व्यक्ति आफैंमा मग्न, आफ्नै किसिमको हतारोमा, प्राय एक्लो र आफैंसँग गुन्गुन गर्दै समयलाई बलैसँग टुक्रयाएर चपाइरहेको देखिन्छ हरपल ।


यी आत्मकेन्द्रित र अत्यन्त एकांकी मानिसहरूका बीच जम्काभेट हुने अवसर आउँदै नआउने चाहिँ होइन । हाम्रो आवास क्षेत्रभन्दा केही माइल पर रहेको सेन्ट्रल् रिज् एलिमेन्ट्री स्कूलको बस यहाँबाट त्यस विद्यापीठमा पढ्न जाने नानीहरूलाई लिन प्रत्येक दिन बिहान करीब ८ बजे अपार्टमेन्ट कम्पाउन्डको गेट अगाडि आउने गर्छ । नानीहरूलाई बससम्म पुर्‍याउन आउने अभिभावकहरू त्यो बस त्यहाँबाट हिँड्ने समय ८ः१० सम्म त्यहाँ पुगिसक्छन् । त्यस क्रममा ती अभिभावकहरूका बीच देखादेख हुन्छ, देखादेख भएपछि बाध्यताले नै किन नहोस् चिसो प्रकारको हाई हेलो पनि गर्दछन् तिनीहरू । तर, ती आपसमा आत्मीय किसिमले गफ गरिरहेको कहिल्यै भेटिँदैनन् । केटाकेटीहरूका लागि बनाइएको खेल्ने ठाउँ र प्रातः भ्रमणको बाटोमा पनि प्रायः जम्काभेट हुन्छ मानिसहरूको । तर त्यतिबेला पनि तिनीहरू आपसमा कुराकानी गर्न संकोच नै देखाउँछन् । त्यस्ता अवसरहरूमा झ्वास्स भेटिएका तिनका ओठका कुनाकानीतिर हो कि होइन जस्तो लाग्ने मुस्कानको पातलो धर्सो भने अवश्य पनि कोरिएको देखिन्छ ।

हाम्रो अपार्टमेन्ट कम्प्लेप्स्को ठीक पारिपट्टि सधैँजसो गुल्जार रहने एउटा बजार छ । त्यो बजार मात्रै त्यस इलाकामा रहेको त्यस्तो एउटा ठाउँ हो जहाँ पुग्ने मानिसहरू अलिकति भए पनि खुशीजस्ता र आपसमा अलि खुलेर हेलमेल गरिरहेका भेटिन्छन् । ‘सेन्ट्रल्भिल फोर्ट मार्केट’ नाम गरेको त्यस बजारमा पाँच छ वटा चाइनिज् र कोरियन रेस्टुरेण्टहरू, दुइटा अमेरिकन बिस्ट्रो र बेकरी क्याफे, रेड रक नाम गरेको एउटा इटालियन पब, दुइटा सैलुन र नेल स्पा, दुइटा सामुदायिक ब्याङ्कका शाखाहरू, डोमिनो पिज्जाको एउटा आउटलेट, एउटा लण्ड्रीमेट अनि एच्मार्ट नामक कोरियन डिपार्टमेन्ट स्टोरजस्ता व्यावसायिक उपक्रमहरू छन् । ती व्यावसायिक उपक्रमहरूमध्ये पनि रेड रक नामक इटालियन पब विशेष रूपमा उल्लेखनीय छ । सुलभ दरमा खाँटी मेक्सिकन टकिला उपलब्ध गराउँदै आएको दावी गर्ने त्यस पबमा हरेक दिन अपरान्हदेखि नै ग्राहकहरूको भीड लाग्न थाल्छ ।


पिउने र पिलाउने, त्यसमाथि भीडभाडवाला सार्वजनिक ठाउँ भएकाले रेड रक पबमा अलिअलि होहल्ला सधैँ नै हुने गर्छ । पबको खुल्ला वातावरणमा धक फुक्ने भएर हो कि कसो, रेड रकमा पिउन जानेहरू कतिपय अवसरमा मध्यमभन्दा अलि माथि सुनिने चर्को स्वरमा वादविवाद गर्दछन् । त्यस्तो विवादले कुनै अप्रिय स्थितिलाई निम्त्याएको भने अहिलेसम्म देखिएको छैन । पब व्यवस्थापनले मुख्य डाइनिङ हलभन्दा बाहिरपट्टि एउटा सानो ठाउँ निकालेर त्यसलाई चुरोट खान मिल्ने कुनो अर्थात् ‘स्मोकिङ् जोन’ बनाइदिएको छ । रेस्टुरेन्टमा स्मोकिङ् जोन बनेको पहिलो दिनदेखि नै त्यस पबको सबैभन्दा लोकप्रिय ठाउँ बन्न पुगेको छ । रेड रक यौन विभेदबाट मुक्त छ, त्यस पबका ग्राहकहरूमा स्त्री पुरुष बराबर जस्तो नै हुने गर्दछन् । मेक्सिकन डढुवाको तीखो आँचमा आफ्नो व्यथित आँतलाई जलाएर सांसारिक दुखको दंशलाई बिर्सिने प्रयास गर्नेहरूका बीच लिङ्गको कुनै मतलब हुँदो रहेनछ अमेरिकामा ।

.....


बडो खेदको विषय, कोभिड १९ को महामारीले संयुक्त राज्य अमेरिकालाई बिस्तारै बिस्तारै गाँज्दै लैजान थालेपछि मेरो छिमेकको त्यो गुल्जार बजार ठप्प भएको छ । पछिल्लो समय म जान र रमाउन थालेको रेड रक पब पनि बन्द गरिएको छ । त्यसभन्दा दुई चार घर उताको एच् कार्ट भनिने कोरियन डिपार्टमेन्टल स्टोरमा मुर्दा शान्ति फैलिएको छ अहिले । स्टोर सँगैका नेल स्पा र हेयर कटिङ सेलूनहरूले आआफ्ना दोकानका सटर झारेका छन् । परिवेशमा चकमन्नता व्याप्त छ र सितिमिति आपसमा घुलमिल हुन नचाहने अमेरिकी छिमेकीहरू महामारीको भय बाक्लिएपछि आफैंमा अझै बढी खुम्चिएका छन् ।


यी पंक्तिहरू तयार गरिरहँदा दुनियाँको चक्रवर्ती महाशक्तिराष्ट्र संयुक्त राज्य अमेरिका कोरोना भाइरसको यस विश्वव्यापी प्रकोपबाट सबैभन्दा बढी पीडित हुने राष्ट्र बन्नेतर्फ तीव्र गतिमा अघि बढिरहेको देखिन्छ । पछिल्लो तथ्यांकअनुसार भाइरसबाट संक्रमितहरूको सर्वाधिक संख्याका हिसाबले अमेरिका अहिलेसम्म त तेस्रो छ तर यसको ठूलो जनसंख्या र महामारीको संक्रमणको गतिलाई हेर्दा यो छिट्टै नम्बर १ हुने डर पैदा भएको छ ।


दैबको लाठीको यो निर्मम प्रहारबाट बँच्ने प्रभावकारी उपाय पहिल्याउन नसकेर अमेरिकाका चक्रवर्ती राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्प असहायझैं देखिएका छन् । उनले मुस्कुराउन नै बिर्सिएको जस्तो लाग्छ । असफलताको यो दंशले बेसुधझैं भएका उनले आफ्नो स्वभावको क्षुद्रताको वशीभूत हुनु पर्दछ, कोरोनाभाइरसलाई आफ्नो प्रत्येक औपचारिक सम्बोधनमा ‘चाइनिज भाइरस’ भन्ने गरेका छन् । यसो भनेर उनले कुन विचारविन्दु प्रस्तुत गर्न वा सन्देश प्रवाह गर्न खोजेका हुन् उनी नै जानुन् । तर उनले प्रयोग गर्ने गरेको यो वाक्यांशलाई कसैले पनि राम्रो मानेका छैनन् । अर्कोतिर उनको प्रशासन कोरोनाभाइरसको फैलावलाई बढी विस्तारित हुन नदिन र यसलाई काबूमा ल्याउन असफल हुँदै गएको आभाष हुन थालेको छ । कोरोना भाइरसको प्रसारलाई रोक्न हिम्मतका साथ पूरा राष्ट्रलाई केही समयसम्म ‘लकडाउन’ गर्नुपर्ने दायित्वबाट पनि उनी चुकेका छन् ।


मेरा दुइटा सन्तान र मलाई समेत आश्रय दिइरहेको यो महान् राष्ट्रका जनताको असहायपना देखेर मेरो हृदय विदीर्ण बनेको छ । अर्कोतिर मेरो देश नेपाल अहिलेसम्म यो महामारीबाट बच्न सफल भएको देखेर मेरो छाती गर्वले फराकिलो भएको छ । कोरोना भाइरसबाट जनतालाई जोगाउन नेपाल सरकारले जुन सतर्क कदमहरू चालेको छ तिनलाई सफल बनाउन सबैले खुल्ला मनले सहयोग पुर्‍याउने छन् भन्ने मेरो विश्वास छ । नेपालका लागि खतरा भारतबाट हुनसक्ने संक्रमणबाट सबैभन्दा बढी छ । त्यसैले भारतसँग जोडिएका सीमानाकाहरूलाई कडाइका साथ बन्द गर्नुको कुनै विकल्प छैन । सरोकारवालाहरू सबैलाई बेलैमा चेतना भया ।

प्रकाशित : चैत्र १६, २०७६ ११:००
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

जुना तामाङको प्रेमकथा

हरि अधिकारी

अँगेनाको छेउमै भुसुक्क निदाएका दुइटै नानीहरूलाई माथि कोठामा लगी सुताइदिएर फर्केकी जुना तामाङले पकाएका, खाएका जुठा भाँडाकुँडा जम्मा पारी, तिनलाई प्लास्टिकको एउटा ठूलो बाटामा हाली र बाख्राको खोरनेर लगेर राखिदिई  । ती जुठा भाँडाकुँडा अहिल्यै माझूँ कि भोलि बिहानका लागि राखूँ ? एक छिन उसलाई दोमन भयो  ।

एउटा मनले भन्यो ‘अहिल्यै माझ् जुने, अहिले नै माझ्, टन्टै खलास गर्, खान साँची अरूलाई काम साँची आफूलाई भन्ने उखान त सुनेकिछेस् नि ?’


यो कुरोलाई जायज ठानेर त्यसै गर्न आँटेकी मात्र के थिई उसको अर्को मनले तुरुन्तै भन्यो, ‘आ..केको हतार, भोलि बिहान पनि सिकारको बन्दोबस्तीमा खटिएको पिपाको सिपाहीले जस्तो कुन राजाको पाल टाँग्नु छ र तँलाई, आजै, अहिले नै सबै काम सक्न ?’
उसलाई लाग्यो कुरो त यो पनि ठीक हो ।


आफ्नो मनले दिएको अघिल्लोभन्दा पछिल्लो सल्लाह मन पर्‍यो उसलाई त्यतिबेला । हुन पनि हो, दुई नानीहरू र आफूसमेत् ३ जनाको छोटो र छरितो भात भान्साका भाँडाकुँडा सफा गर्न कति नै समय चाहिने हो र ? अहिले गरे पनि भोलि गरे पनि, बढीमा उही आधा घण्टा लाग्ने न हो ।


त्यसपछि जुठा भाँडा थुपारेको बाटालाई खोरको छेउमा त्यसै छोडेर अँगेनाको डिलनेर आई र त्यहाँ राखिएको परालको चकटीमा थचक्क बसी । थचक्क बस्ने क्रममा ज्यान त्यति स्थिर र संयत नभएको देखेर उसले आफ्नो पेट र पुट्ठामा अलि बढी नै बोसो लागेको जस्तो अनुभव गरी । थोरै खिन्न भई ।


अधबैँसे उमेरको जस्केलामा पुग्न लागेको आफ्नो ढाडले आड खोजेजस्तो लाग्यो उसलाई । पलेटीमुनिको चकटीलाई सारेर नजिकको थामसम्म लगी र त्यसमा अडेस लागेर बसी । थामको अडेसा लागेर आँखा चिम्म गरी बस्दा शरीरलाई अलिकति सुबिस्ता भएजस्तो त भयो । तर, त्यसपछि पनि तत्कालका लागि गर्ने कुनै काम नभएको मानिसको जस्तो अन्यमनस्क मुद्रामा देखिई ।


त्यति नै बेला अचानक उसलाई केही बेर पहिले दुई–चार सर्को मात्र तानी निभाएर चौबन्दी चोलोको भित्री पत्रको सानो बगलीमा जतनसाथ राखेको चुरोटको ठुटोको सम्झना भयो । चुरोटको त्यस ठुटोलाई सम्झिएपछि अनुहारमा हल्का खुसीको तरंग फैलिएझैँ देखिएकी उसले त्यसलाई बगलीबाट झिकी र अँगेनामा भएको आगोको फिलिंगोमा झोसेर सल्काई ।


त्यसपछि चिम्सा आँखा, गोरो मुहार र थाम्मरथुम्मर बाक्लो ज्यान भएकी यस कथाकी एक्ली नायिका जुना तामाङ, नेपालका अधिकांश गरिब अम्मलीहरूको पहिलो रोजाइमा पर्ने पाइलट मार्का सस्तो र खरो चुरोट धित मर्नेगरी तानिरहेकी देखिई । पहिलो सर्कोमा तानेको चुरोटको धूवाँलाई तुरुन्तै बाहिर ननिकालेर घाँटीतिरै कतै अल्मल्याई र एक छिनपछि नाकका दुवै पोराबाट फुरुरु पारेर फ्याँकिदिई । सिंगो र ठुटो गरी उसले त्यस दिन खान लागेको चुरोटको त्यो आठौँ खिल्ली थियो ।


दिनेश सरले धेरैपटक भनेका थिए, ‘आफ्ना सुलुत्त परेका, मसिना चोरी र माझी औँलाका बीच च्यापेको चुरोटको खिल्लीलाई पातला ओठसम्म पुर्‍याई त्यसको लामो सर्को तानेका बेलामा तिमी गज्जबकी सेक्सी देखिन्छ्यौ ।’ सरले भनेको यो कुरा अहिले सम्झँदा उसको मुटु एकपटक ढक्क भयो । अनायाश नै फिस्स हाँसी र यसरी चुरोट तान्दा के म साँच्चिकै सेक्सी देखिन्छु त ? मनमा उठ्न खोजेको त्यो प्रश्नलाई बीचैमा टुक््रयाइदिई र टोलाएझैँ भई ।


चुरोटजस्तो नाथे पदार्थसँग उसको जीवनको सबैभन्दा मीठो स्मृति गाँसिएको कुरा कस्तो–कस्तो अमिल्दा र अनौठोजस्तो लाग्छ उसलाई, अहिले पनि । तर, त्यो थियो उसको जीवनमा आएको एउटा अद्भुत क्षण, जतिबेला उसले आफ्नो जीवनमा आएको पहिलो पुरुषप्रति पैदा भएको अति नै घनीभूत रतिरागात्मक आकर्षणको त्यस्तो तीव्र अनुभूति गरेकी थिई, जसलाई शब्दमा ठीकसँग उतारेर वर्णन गर्न सम्भव लाग्दैन उसलाई ।


उसले आफ्नो हृदयको अन्तस्तलमा बडो जतनका साथ लुकाएर राखेको पहिलो प्रेमको स्मृति–तरंग फेरि एकपल्ट सजीवझैँ भएर चेतनामा फैलिन थालेपछि उसका पातला कमनीय ओठमा अनायास मुस्कानको सानो धर्सो देखा पर्थ्यो हरेक पटक । त्यतिबेला पनि भयो त्यस्तै । उसले एकपटक लामो सास फेरी र आफ्नो स्मृतिको कोषागारबाट आफ्नो जीवनको त्यो सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण क्षणलाई बाहिर निकाली, त्यससँग एक छिन खेल्ने चेष्टा गरी र त्यसले दिने आनन्दको सरोबरमा आफूलाई चुर्लुम्म डुबाई ।


जुना तामाङको सम्झनाको ढुकुटीमा दुःख, विरह र वेदनाका अप्रिय कुराहरू नै धेरै छन् । तर, दिनेशहरि सरसँग भएको पहिलो भेट र चुरोटको प्रसंगलाई भने उसले आफ्नो सम्झनाको एल्बममा भएको सबैभन्दा सुन्दर तस्बिरको रूपमा हृदयमा सजाएर राखेकी छे । जुनालाई लाग्छ, उसको हृदयको भित्री तहमा कोरिएको त्यस तस्बिरको रङ ऊ नमरुन्जेल फिक्का हुनेछैन ।


खिरिलो ज्यान भएका, सामान्यभन्दा अलि अग्ला, अधबैंसेजस्ता देखिने इँटेबेंसीको गौरेश्वर हाइस्कुलका अंग्रेजी शिक्षक दिनेशहरि नेपाली सरसँग जुनाको देखाभेट अचानक नै भएको थियो । ती दुवैको जीवनको मार्गचित्रलाई नै पूरै फेरिदिने त्यो अद्भुत क्षणको सम्झना मात्रले पनि जुनाको हृदयमा रोमाञ्चको तरंग उठ्छ अहिले पनि ।


रोसी खोलाको उद्गमतिरको एउटा सानो गाउँबाट पहिलोपल्ट पनौती बजारको इन्द्रेश्वर मन्दिरमा माघे संक्रान्तिका दिन लाग्ने मेला भर्न भाउजू अनिता ब्लोन तामाङको साथ लागेर आएकी थिई १९ वर्षीया चञ्चल चपल किशोरी जुना ब्लोन तामाङ । मंसिर महिनाको खुला फाँटमा आफ्ना स–साना पखेटाहरू फिर्फिर गर्दै निर्धक्क उडिरहेको गाइने कीरोजस्तै पनौती बजारमा आँखाअगाडि आउने सबै वस्तु र तिनले बनाउने दृश्यलाई आँखाले चुम्दै, अडिँदै अडिँदै हिँडिरहेकी थिई ऊ ।


अचानक उसका आँखा इन्द्रेश्वर मन्दिरतिर लाग्ने मोडनेरको डबलीमा हालिएका प्लास्टिकका कुर्सीहरूमध्ये एउटामा बडो निस्फिक्रीसँग खुट्टा फैलाएर बसेका र सार्‍है भाँती पारेर अत्यन्तै स्वाद लाग्नेगरी चुरोट तानिरहेका दिनेशहरि सरमा गएर ठोक्किएका थिए । त्यसो त त्यस दृश्यमा त्यस्तो अनौठो केही पनि थिएन तर जुनालाई त्यसले मन्त्रबिद्धझैँ बेसुध पारेको थियो । देख्दैखेरी बेकारको जस्तो लाग्ने, सुर्ती बेरेको कागजको एउटा टुक्रोलाई ओठमा च्यापेर तान्दै मुख र नाकबाट पीरो धूवाँको मुस्लो निकालिरहेका ती ख्याउटे अधबैंसे त्यस दिन, त्यस खास क्षणमा उसलाई किन त्यति धेरै आकर्षक लागेका थिए, त्यसको रहस्य भने उसले अहिलेसम्म पनि पत्ता लगाउन सकेकी छैन ।


दिनेशहरि सर बसेको बाहेक अरू तीन–चार कुर्सी पनि थिए त्यहाँ । तिनमा अरू मानिस बसेका थिए । ती सरका साथी वा विद्यार्थीहरू हुँदा हुन् । तर, जुनाले भने त्यस क्षणमा पनौती बजारको त्यो मुख्य चोकमा अंग्रेजी सर दिनेशहरि नेपालीबाहेक अरू कसैलाई पनि देखिन । देख्दैमा गम्भीर र नीरस लाग्ने ती भद्रपुरुषले तत्काल त्यही क्षणमा उसको दिल र दिमाग दुवैलाई बलियोसँग आफ्नो पकडमा लिएको कुरामा भने कुनै सन्देह थिएन ।


आफूले कहिल्यै नदेखेकी, खाँट्टी गाउँले तामाङ्नीजस्ती देखिने एउटी किशोरीले त्यसरी गहिरो दृष्टिले आफ्नो अनुहारमा हेरेको थाहा भएपछि दिनेशहरि माड्साहेबले अलिक असजिलो माने । आङ तानेर संयत हुने प्रयत्न गरे र त्यसपछि बसेको कुर्सीबाट उठेर जुनाको ठीक अगाडि आएर उभिए । जुना खङ्ग्रङ्ग भई । धेरै संकोच र डर थोरै भरोसाको मनस्थितिमा टाउको निहुर्‍याएर उभिइरही ।
के गरूँ, कसो गरूँ भएका दिनेशहरि सरले कमिजको माथिपट्टिको बगलीमा भएको याक मार्का चुरोटको बट्टाबाट झटपट एउटा चुरोट झिकेर जुनातिर तेर्स्याउँदै थोरै संकोचका साथ सोधे, ‘खान्छ्यौ ?’


‘छ्या खान्छौँ कि क्या हो हामी त्यस्तो जाबो चुरोट ?’ जुनाले अलि भन्केको तिखो स्वरमा जवाफ दिई । त्यतिबेलासम्म ऊ चुरोट खान्नथी, उसलाई सुर्तीको गन्ध नै मन पर्दैनथ्यो ।


‘ओहो, गल्ती भो सरी है’ दिनेशहरि माड्साहेबले यति भने र जुनाका दुवै हत्केलालाई एकै ठाउँमा राखी चपक्क समाएर थुम्थुम्याए । उनको त्यो कमनीय स्पर्ष र उनले मधुरो स्वरमा मागेको माफीको जुनाको हृदयमा यति बलियो प्रभाव पर्‍यो ऊ भावावेशमा आएर थर्थर् कााम्न थाली । उसलाई सरको अगाडि उभिइरहन सकस भयो । सरको हातबाट आफ्ना दुवै हत्केलालाई बिस्तारै छुटाएर ऊ नजिकै रहेको कुर्सी तानेर बस्न पुगी ।


जुनालाई त्यसपछि घरमा के भयो ? आमा बाले के भने, मलेसियामा भएको दाजुले के लेखेर पठायो, भाउजूले सहयोग गरिन् कि गरिनन्जस्ता कुराहरूको विस्तृत विवरण दिन मन लाग्दैन । ऊ आफ्नो र दिनेशहरि नेपाली सरको सम्बन्धलाई लिएर आफूले गरेको त्यो अहम् निर्णयलाई मात्र सम्झन्छे, जसले उसलाई आजको स्थितिमा ल्याइपुर्‍याएको थियो ।


जुनाले सम्झी, त्यस दिन भाउजू र सर स्वयम्को करबलले इन्द्रेश्वरको मेलाबाट गह्रुँगो मन लिएर घर फर्केकी जुना त्यसको एक महिना पनि पूरा नबित्दै एउटा रुकस्याकमा दुई जोडी कपडा, दाँत माझ्ने मञ्जन र बुरुस, एउटा काइँयो र मुट्ठीभित्र अटाउने खालको एउटा सानो ऐनाजस्ता खिच्रिमिच्री सामान हालेर सरासर दिनेशहरि सर ले पढाउने गरेको स्कुल भएको ठाउँ इँटेबेंसी
पुगेकी थिई ।


त्यसरी घर छोडेर हिँडेकी उसको मनमा ठूलो धुकचुक थियो । अनेक प्रकारका अशुभ आशंकाहरूबाट दपेटिएकी उसका पाइलाहरूसमेत ऊ हिँडिरहेको बाटोको ठीक ठाउँमा परिरहेका थिएनन् । तर, उसको मनको भित्री कुनामा भने दिनेशहरि सरप्रति उसले गरेको भरोसाको दियो मन्दमन्द आँचमा भए पनि पूरै दृढताका साथ बलिरहेको थियो ।


सोधखोज गरेर सर बसेको घर पत्ता लगाई त्यसको पिँडीमा बसेर उनलाई पर्खिरहेकी जुनाले अपराह्न साढे ४ बजेतिर सर् आएपछि बडो सुस्थिर र संयत स्वरमा ‘सर् म त आएँ नि’ भनेकी थिई ।


ऊ आउनेछे भन्ने कुरामा ढुक्क भएर बसेझैँ दिनेशहरि नेपाली सरले पनि उसलाई असीम अनुरागका साथ अँगालोमा बेर्दै भनेका थिए, ‘स्वागत छ जुना प्यारीलाई । म एक प्रकारले तिमीलाई नै पर्खिरहेको थिएँ ।’


जुनाको प्रेमले प्रेमीको अँगालो पाएको थियो, उसको देहले सन्तुष्टि । उसले छिट्टै नै एउटी स्त्रीको जीवनका लागि सर्वाधिक महत्त्वको मानिने मातृत्वको सुख पनि पाएकी थिई । तीन वर्षभित्र २ सन्तानकी आमा भएकी थिई ऊ । त्यसपछि दुवैको सल्लाहले दिनेश सरले परिवार नियोजनको स्थायी उपाय अवलम्बन गरेका थिए ।


अतीतका तीता–मीठा सम्झनाहरूको तलाउमा डुब्दै–उत्रँदै गरेकी जुनाले फेरि अर्को चुरोट सल्काई । तल्लो ओठको एउटा पत्रमा तिखो आँच पुग्ने गरी एउटा लामो सर्को तानी र मुख गोलो पार्दै त्यसबाट धूवाँको स–सानो नीलो रङको मुस्लो फ्याँकी । किन हो उसको मन थोरै शान्त भयो ! अनि उसले आफ्नो जीवनमा घटित त्यो सबैभन्दा भयानक घटनाले हृदयमा पारेको कहिल्यै खाटा नबस्ने घाउलाई सुम्सुम्याउन थाली ।


एउटा घुर्मैलो दिनको कुरो हो यो । स्कुलबाट निकै ढिलो गरी आएका दिनेश सरले त्यस दिन स्कुल जाँदा लगाएर गएको कपडासम्म पनि नफेरी उसलाई सुत्ने कोठामा बोलाएका थिए र एकदम धीमा स्वरमा अडिई अडिई भनेका थिए, ‘मलाई माफ गरिदेऊ प्रिय जुना, मैले मेरो जिन्दगीको सबैभन्दा ठूलो रहस्य तिमीसँग लुकाएर राखेको थिएँ । म माओवादी दलको कार्यकर्ता हुँ, एउटा तहको नेता भने पनि हुन्छ । तिमीसँग सम्बन्ध बढाउने र सँगै बस्ने बेलामा मैले पार्टीलाई जानकारी गराएर अनुमति पनि लिएको थिएँ । तर, अहिले पार्टी नेतृत्वको आन्तरिक द्वन्द्वका कारण परिस्थिति फेरिएको छ र ममाथि कारबाही हुनुपर्छ भन्ने कमरेडहरू निर्णायक तहमा पुग्नुभएको छ । उहाँहरूले ममाथि यौन विचलन र सुविधाभोगी निम्न पुँजीवादी व्यवहार गरेको आरोप लगाउनुभई मलाई आचरण शुद्धीकरण र आत्मालोचनाका लागि पश्चिमको जलजला क्षेत्रको श्रम शिविरमा पठाउने निर्णय गर्नुभएको छ । भोलि नै हिँड्नु भन्ने आदेश छ ।’


सरको कुरा सुनेर जुनाको त आफू उभिएको जमिन नै भास्सिएको झैँ भएको थियो । एकदम नै हतप्रभ भएकी उसले बिस्तारै सोधेकी थिई, ‘पार्टीको यो आदेश नमाने के हुन्छ ?’


‘मलाई मारेर यतै कतै फालिदिन्छन् ।’


‘मेरो के हुन्छ त अब ?’ अधमरो स्वरमा जुनाले अर्को प्रश्न सोधेकी थिई ।


‘हाम्रा दुइटा नानीहरूका लागि तिमीले सर्भाइभ गर्नुपर्छ । मैले ब्राइट फ्युचर बोर्डिङ स्कुलका प्रिन्सिपल राघव सरसँग कुरा गरेको छु । उहाँले तिमीलाई केही न केही काम दिनुहुन्छ । हाम्रो प्रेमको निसानी यी दुई बालखलाई बचाउने प्रण गर्छ्यौ नि ?’
त्यसपछि दुवै जनाका लागि आपसमा भन्ने–सुन्ने कुरा केही पनि बाँकी रहन गएको थिएन ।


त्यसको भोलिपल्ट बिहान सबेरै दुई जना पुरुष र दुई जना स्त्री कमरेडहरूले राप्ती अञ्चलको पहाडी भेगतिर पुर्‍याउने भनी लिएर गएको जुनाको प्राणप्रिय, गौरेश्वर हाइस्कुल इँटेबेंसी काभ्रेका अंग्रेजी शिक्षक दिनेशहरि नेपालीको यतिका वर्ष बितिसक्दा पनि कुनै खुट्पत्तो छैन । यता दिनेश सरकी प्रेयसी जुना तामाङ भने गाउँकै एउटा प्राइभेट स्कुलमा पियनको काम गरेर आफ्नो र दिनेश सरको प्रेमका निसानीहरूलाई जसोतसो बचाउने प्रयत्न गरिरहेकी छे ।

प्रकाशित : माघ २५, २०७६ ११:१४
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×