उचाईमा पुगेका आङछिरिङ 'उचाई'मै अस्ताए

पर्यटन व्यवसायी आङछिरिङसहित ७ जनाको हेलिकप्टर दुर्घटनामा मृत्यु
कञ्चन अधिकारी

काठमाडौँ — सोलुखुम्बुको पन्गोम गाउँ (पासाङ-ल्हामु गाउँपालिका) मा जन्मेका आङछिरिङ शेर्पा अध्ययनको सिलसिलामा आजभन्दा करिव ४५ वर्ष पहिला काठमाडौं छिरेका थिए । सानैदेखि ट्रेकिङ र हिमाल आरोहणमा लागेका छिरिङ सुरुमा 'पोर्टर' थिए । आफ्नै दिदी आङदामी शेर्पाको ‘शेर्पा सोसाइटी ट्रेकिङ एजेन्सी’ बाट ४० वर्षअघि भरियाको रुपमा पर्यटन क्षेत्रमा हेलिएका आङछिरिङ पछिल्लो समय नेपालको पर्यटन क्षेत्रको उत्कृष्ट व्यवसायी बन्न सफल भए ।

पर्यटन व्यवसायको उचाइमा पुगेका यिनै आङछिरिङले हिमाली जिल्ला ताप्लेजुङको सिस्ने खोला नजिकको तारेभीरमा हेलिकप्टर दुर्घटना हुँदा ज्यान गुमाउन पुगे। बुधबार पर्यटनमन्त्री रविन्द्र अधिकारी, आङछिरिङसहित ७ जनाको मृत्यु भयो।

आङछिरिङ परिवारमा भएको यो तेस्रो दुर्घटना हो। २०५५ सालमा उनका कान्छा भाइ टेन्डी शेर्पाको उद्धारमा खटिँदा सोलुखुम्बुको बासामा एमआई १७ हेलिकप्टर दुर्घटनामा ज्यान गएको थियो। भाउजू पासाङल्हामु शेर्पाको २०५० वैशाख १० गते सगरमाथा आरोहण गरी फर्कने क्रममा हिमपहिरोमा परेर मृत्यु भएको थियो।

तीन दाजुभाइमध्ये माइला भाइ हुन् आङछिरिङ। उनका ठूल्दाइ सोनाम शेर्पा पनि पर्यटन व्यवसायी नै हुन्। सोनाम सगरमाथा उक्लने पहिलो नेपाली महिला पासाङ ल्हामु शेर्पाका श्रीमान् हुन्। सोनामले सन् १९८९ तिर पर्यटनसँग सम्बन्धित काम गर्न थामसेर्कु कम्पनी चलाए। त्यसको तीनवर्षपछि सोनामले आफ्ना दुई भाई आङछिरिङ र टेन्डी शेर्पालाई थामसेर्कुमा भित्र्याए।

थामसेर्कुमा प्रवेश भएदेखि अहिलेसम्म आङछिरिङले कहिल्यै पर्यटन व्यवसायमा पछाडी फर्केर हेर्नुपरेन। उनी सधैं सफलताका सिढीहरु उक्लिरहे। सामान्य व्यवसायबाट छिरेका उनी पछिल्लो समय नेपाली पर्यटनका हस्ती, अभिभावक र पर्यटन राजनीतिका केन्द्रबिन्दू रहे।

आङछिरिङ थामसेर्कु प्रवेश गरेकै वर्ष नेपालका टप थ्री एड्भेन्चर कम्पनीमा थामसेर्कु पर्न सफल भयो। त्यसको ४ वर्षपछि दोस्रोमा र सन् १९९७ मा नेपालकै नम्बर एक एड्भेन्चर कम्पनीमा दरिन पुग्यो।

सन् १९९८ मा हिमाली भेगमा उडान भरेर एकछत्र राज गरिरेहको नेपाल वायु सेवा निगमलाई चुनौती दिँदै आङछिरिङले यति एयरलाइन्स कम्पनी स्थापना गरे। उनले काठमाडौंबाट सगरमाथा क्षेत्र जाने पर्यटकलाई ओसार्न थाले। नेपाली भन्दा बढी विदेशीलाई लक्षित गर्दै सञ्चालन गरिएको उक्त कम्पनीपछि आङछिरिङलाई पर्यटनमा जम्न झनै सहयोग पुग्यो।

व्यवसायलाई राम्रोसँग बुझेका उनले एयरलाइन्स चलाइसकेपछि एयरलाइन्समा आएका पर्यटकलाई आफ्नै होटलमा राख्नुपर्छ भन्दै सन् १९९९ मा सगरमाथा क्षेत्रमा पहिलोपल्ट आरामदायी र सुविधासम्पन्न होटल खोले। त्यसभन्दा अघि त्यहाँ आरामदायी होटल खुलेका थिएनन्।

एकपछि अर्को सफलता हात पर्दै गएपछि आङछिरिङले सन् २००० मा पहाडी र हिमाली भेगमा उडान भर्नेगरी यति एयरलाइन्सको भगिनी एयरलाइन्स तारा एयर स्थापना गरे। जसले गर्दा नेपालका पूर्वी र पश्चिमी पहाड र हिमाली भेगमा यात्रु र कार्गो ओसारपसार गर्न थाल्यो। त्यही वर्ष उनले हेलिकप्टर कम्पनीसमेत खोले। हिमाली भेगमा आपत् परेका बेला उद्दार गर्न भन्दै उनले हेलिकप्टर कम्पनी स्थापना गरे।

एनएमएका पूर्व उपाध्यक्ष निमा शेर्पा भन्छन्, 'उहाँले एक सकेटरमा मात्रै होइन, पर्यटनसँग सम्बन्धित हरेक क्षेत्रमा योगदान दिनुभएको छ। ट्राभल, ट्रेकिङ, उड्डयन र हस्पिटालिटी क्षेत्रमा उत्तिकै योगदान छ।'

आफूले चाहेको गर्न सक्ने र चाहेको देशमा गएर बस्न सक्ने क्षमता भएपनि आङछिरिङ नेपालमै केही गर्नुपर्छ भन्ने पक्षमा थिए। शेर्पा सम्झन्छन्, 'सधैं नेपालको पर्यटन यो अवस्थामा चल्दैन। बढी परिमाणमा पर्यटक भित्र्याएर मात्रै हुँदैन, स्तरीय पर्टक भित्र्याउनुपर्छ भन्नुहुन्थ्यो।'

नेपालमा स्तरीय पर्यटक कम आउने र सस्तो गन्तव्यको रुपमा नेपाललाई चिनाउँदा यसको असर पर्यटन क्षेत्रले खेप्नु परेकोमा आङछिरिङ सधैं चिन्तित हुन्थे। त्यसैले उनले नेपालमा 'झोले' पर्यटकको मात्रै होइन स्तरीय पर्यटकको लागि पनि गन्तव्य हो भन्ने बनाउन सगरमाथा क्षेत्र, अन्नपूर्ण क्षेत्र, मुस्ताङ, काठमाडौंमा स्तरीय होटल खोलेको बताउँछन् निमा।

ट्राभल, ट्रेकिङ, होटल र हवाइ क्षेत्रमा मात्रै होइन आङछिरिङ पर्यटन राजनीतिको केन्द्रमा सधैं रहे। उनलाई नजिकबाट चिन्नेहरु भन्थे, 'पर्यटन मन्त्री को बनाउने भन्ने आङछिरिङकै निर्णयमा भर पर्थ्यो। कसलाई मन्त्री बनाउने, पर्यटनसँग सम्बन्धित संस्थामा कसलाई जिताउने वा हराउने भन्ने पनि उनकै निर्णयमा चल्थ्यो।' छिरिङलाई नजिकबाट चिन्ने एक व्यवसायी भन्छन्, 'जुनसुकै पार्टीको सरकार बन्दा पनि पर्यटनमन्त्री को बनाउने भन्ने छिरिङसँग परामर्श हुन्थ्यो।'

हुन पनि आङछिरिङसँगको टकरावकै कारण सुशील कोइराला नेतृत्वको सरकारमा पर्यटनमन्त्री बनेका भीम आचार्यलाई एमालेले हटायो। लगत्तै केही महिना दिपक अमात्यले पर्यटन मन्त्रालयको जिम्मेवारी सम्हाल्ने मौका पाए । पछि अमात्यलाई पनि हटाएरकृपासुर शेर्पालाई मन्त्री बनाउने भूमिका आङछिरिङ शेर्पाले खेलेका थिए ।

त्यतिमात्रै होइन आङछिरिङले आफ्नै लगानी रहेको हिमालय एयरलाइन्स चार्टर गरेर दुईपटक प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीलाई चीन पुर्‍याए। हिमालय एयरलाइन्समा तिब्बत एयरलाइन्सको ४९ प्रतिशत सेयर छ भने बाँकी शेर्पाको लगानी छ।

नेपालको सामाजिक आर्थिक विकासमा उल्लेखनीय योगदान दिएका पर्यटन व्यवसायी आङछिरिङको थामशेर्कु ट्रेकिङ, यति एयरलाइन्स, तारा एयरलाइन्स, हिमालयन एयरलाइन्स तथा गोकर्ण रिसोर्ट नाम चलेका ब्रान्ड हुन्।

आङछिरिङले थामशेर्कु ट्रेकिङको कार्यकारी निर्देशक तथा यति माउन्टेन होम्स तथा शिखर इन्स्योरेन्स कम्पनी लिमिटेडको निर्देशक थिए।

धरानका चन्दा राईसँग वैवाहिक सम्बन्ध गाँसेका आङछिरिङको पासाङ र नुर्वु गरी दुई छोरा छन्।

प्रकाशित : फाल्गुन १६, २०७५ १७:०८
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

'म मेसीको फ्यान'

बार्सिलोनाको फ्यान हुनुको कारण हो— जादूमयी मेसी । जसै मेसीको खेल नजिकबाट उनले नियाले, त्यसपछि मेसीको फ्यान भए । जब मेसीको फ्यान भए नेम्बाङ बार्सिलोनाको फ्यान भए ।
कञ्चन अधिकारी

काठमाडौँ — कुरा त्यस्तै २०२७/२८ साल तिरको हो । संविधानसभाका पूर्वअध्यक्ष एवं नेकपा एमालेका उपनेता सुवास नेम्बाङ आईएस्सी इलाममा आईएस्सी पढ्दै थिए ।


उनलाई खेलप्रति निकै मोह थियो । त्यसमा पनि फुटबलप्रति उनको बढी मोह थियो । त्योताका खेलिने खेलका नियमबारे उनी जानकार थिए । त्यसैले उनी आफैंलाई ‘ज्याक अफ अल मास्टर अफ नन’ भन्थे ।

जब उनी आईएस्सी पढ्दा उनको काँधमा क्याम्पसको टोली नेतृत्व गर्दै फुटबल प्रतिस्पर्धा गर्ने जिम्मेवारी त्यतिबेलादेखि फुटबलको मात लाग्यो । भन्छन्, ‘अहिलेको जस्तो गाडी थिएन । ३–४ घण्टा हिँडेर हामी आइतबारे, कन्याम, फिक्कल फुटबल प्रतिस्पर्धा गर्न जान्थेम् । कन्याम अहिलेजस्तो सुन्दर चिया बगान थिएन । नांगो डाँडा थियो । भर्खर चिया बगान रोप्न सुरु गरिएको थियो। अनि हामी त्यहीं फुटबल प्रतिस्पर्धा गथ्र्यौं ।’

उनको विचारमा त्यति बेलादेखि नै समग्र इलाम जिल्लामा फुटबलप्रति बढी मोह र चाख थियो । त्यो बेलामा विभिन्न नाममा सिल्ड, कप प्रतिस्पर्धा भइरहन्थे । त्यसैले उनलाई पनि फुटबलमा मोह जाग्यो । भन्छन्, ‘सायद दार्जि्लिङको नजिक भएर होला, इलाममा फुटबल निकै लोकप्रिय थियो । क्याम्पसमा पढ्न थालेदेखि नै म फुटबलमा झन् झुकाव राख्न थालेँ ।’

उनी ३–४ कक्षा काठमाडौं बसेर पढे । तर, त्यतिबेला फुटबलबारे त्यति रुचि जागिसकेको थिएन । फेरि उनी जब काठमाडौं छोडेर इलाम फर्के त्यसपछि चाहिँ उनी फुटबलको नशामा घोलिन थाले । भन्छन्, ‘कहिलेकाहीँ रबरका बल खेलियो । कहिले भोगटेले काम चलाइयो ।’

इलाम अलि विकसित थियो । दार्जिलिङको छेउ परेर पनि होला उनीहरू छालाकै फुटबल खेल्थे । त्यो छालाको बलभित्र ट्युब हुन्थ्यो । ट्युब निकै अप्ठ्यारो खालको । हावा भर्नै गाह्रो थियो । हावा भरिसकेपछि लेसले बाँध्नुपर्ने । धेरैजसो बेला लेस चुँड्ने पनि । हावाले बलको सन्तुलन बिग्रने । त्यसको टुटी निस्केको भागले जिउमा चोट पनि लाग्ने । उनी सम्झन्छन्, ’त्यो बेला रबरको बल खेल्न निकै गाह्रो थियो । भर्खर बुट निस्कन लागेको थियो बुटमा काँटी नै काँटी हुन्थ्यो । झन् दौडन गाह्रो हुने ।’

उनी त्यतिबेला उनी दुब्ला थिए। सबैले दगुर्न खप्पिस छस् भन्थे । त्यसैले त उनलाई क्याम्पसमा र टोलको क्लब मालापथ युथ क्लबमा कप्तानको जिम्मेवारी दिइएको थियो । उनी फरवार्ड खेल्थे । भन्छन्, ’एकदमै पातलो थिएँ टिम नेतृत्व गर्थें।

उनलाई अझै सम्झना छ, त्यतिबेला सिल्ड, कप गरेर ४ वटा ५ प्रतिस्पर्धा हुन्थे । त्यो सम्झँदा अहिले उनी आफैं छक्क पर्छन् । यति धेरै कसरी भयो होला प्रतिस्पर्धा । फेरि गम्छन्– पक्कै फुटबलप्रति धेरैको मोह भएर होला । फुटबल खेल्दा उनीसँगै टिमलाई पैसाको जोहो गर्न गाह्रो हुन्थ्यो । क्याम्पसबाट खेल्दा क्याम्पसले लागेको खर्च बेहोरिदिन्थ्यो । तर, गाउँकै क्लबबाट खेल्दाचाहिँ साह्रोगाह्रो पथ्र्यो । भन्छन्, ‘क्याम्पस हुँदा सजिलो थियो। बुट किन्नका लागि पैसादिन्थ्यो। क्याम्पसले खेलाडीका लागि डाइट दिने चलन थियो । त्यसबेला जेरी–सेरी, चना, बम्बैसन दिन्थे । हाम्रा लागि यो भयंकर डाइट थियो। त्यो नहुँदा हारिन्छ कि जस्तो लाग्थ्यो।’

तर, टोलमा चाहिँ अप्ठेरो हुन्थ्यो । मालाथपबाट खेल्न जाँदाचाहिँ पैसा मागमुग गरेर, आफैं म्यानेज गरेर चलाउनुपथ्र्यो। उनी भन्छन्, ‘मागामाग गर्ने सामान्य चलन थियो। प्रतिस्पर्धा हुन्छ भनेपछि टोलका हुनेखाने अनि अलिकति पाकाहरूले मिलेर ड्रेस सिलाइदिन्थे । खाजा आफैं मिलेर चलन थियो। साह्रै थोरै पैसाले काम चलाउँथ्यौं ।’

इलामबाट बीए पास गरेपछि काठमाडौं आए नेम्बाङ । उनी प्रदर्शनीमार्गमा रहेको ल क्याम्पसमा बीएल पढ्न थाले । त्यसपछि उनले फुटबल कम हेर्न थाले । हेर्न मन लागे रंगशाला पुग्थे । बाहिरी दुनियाँको फुटबल हेर्न उनीसँग टीभी थिएन । कुरा ४३–४४ सालतिरको हो त्यतिबेला एन्फा कप हुन्थ्यो । त्यहाँ खेल्न भारत र चीनबाट टोलीहरू आउँथे । नेपालबाट महावीर, पुलिस, आर्मी, ठमेल, एनआरटीलगायतका टोलीले खेल्थे । आफ्ना क्लबले खेलेको हेर्दाहेर्दा उनलाई वाक्क लागिसकेको थियो । तर, जब चीन र भारतबाट आएका खेलाडीले फुटबल खेलेको देखेपछि उनलाई अचम्म लाग्यो । उनी सम्झन्छन्, ‘यस्तो पनि हुँदोरहेछ । उनीहरूको फुटबल हेर्दा पनि होला विदेशी फुटबलप्रति मोह जागेको । चाइनिज खेलाडीको खेलले खुबै प्रभावित पा‍र्‍यो । कस्तो राम्रो फुटबल भन्ने लाग्थ्यो।’

चाइनिजको नाम अप्ठ्यारो हुने भएकाले नाम याद छैन उनीहरूको । तर, भारतको पश्चिम बंगाल, कालिङपोङ, सिक्किम, दार्जिलिङलगायतबाट आउने खेलाडीहरूको नाम कन्ठै हुन्थ्यो । उनले भने, ‘श्याम थापा, बेनु सुब्बालगायतका खेलाडीहरू अझै सम्झन्छु ।’ यही क्रममा उनलाई विदेशी फुटबलप्रति पनिमोह जाग्यो ।

नेम्बाङलाई विश्वकप फुटबल कहिले हेरे भन्ने यकिन समय याद छैन । तर, उनले सन् १९९० को दशकमा ब्राजिलबाट खेलेका डुंगा, रोमारियो, रोनाल्डो, रोनाल्डिनियो निकै मन पर्ने खेलाडी हुन् । त्यस्तै अर्जेन्टिनाका ओर्टेगा, बार्टिस्टुटा पनि उनको मन पर्ने खेलाडी थिए । भन्छन्, ‘९० को दशकपछि टीभी पनि हेर्न थालेँ । त्यसपछि विश्वकपतिर पनि झन् झुकाव हुन थाल्यो ।’

जब सन् २००६ मा अर्जेन्टिनाबाट मेसीले खेल्न थाले त्यसपछि उनी मेसीको खेलबाट निकै प्रभावित भए । अनि उनको मन विश्वकपबाट स्पेनिस लिग लालिगा, इंग्लिस प्रिमियर लिग, जर्मनीको बुन्डेस्लिगातिर मन जान थाल्यो । त्यसमा पनि नेम्बाङलाई जहाँ मेसी छन्, त्यही क्लबको खेलले मन खायो । उनी भन्छन्, ‘धेरै लिग हेर्न थालेँ । तर पनि मेसीले खेल्ने लालिगा, त्यसमाथि बर्सिलोनाको फ्यान भएँ ।’

उनको घरमा उनी मात्रै होइन, उनका छोरा पनि फुटबलका क्रेजी हुन् । छोरा इंग्लिस प्रिमियर लिगको लिभरपुलका फ्यान हुन् । उनीहरू दुवै जना एक अर्कालाई साथ दिन्छन् । हाँस्दै भन्छन्, ‘खेलको समय जुधेको बेला हामी एकअर्कालाई बुझ्छौं । बार्सिलोनाको खेल नहुँदा म लिभरपुललाई साथ दिन्छु । छोराले लिभरपुल छाडेर बाहिर जाँदा बार्सिलोनालाईसाथ दिन्छ ।’

हुन त अन्तर्राष्ट्रिय तहको फुटबलको कुरा गर्ने हो भने उनी ब्राजिलका खाँटी समर्थक हुन् । तर, अहिले उनले कित्ता परिवर्तन गरेका छन् । पछिल्लो समय उनले अर्जेन्टिनालाई छानेका छन् । भन्छन्, ‘किनकि अर्जेन्टिनाबाट मेसी खेल्छन् । मेसीको कारणले बार्साको समर्थक पनि भएँ । ’

बार्सिलोनाको फ्यान हुनुको कारण हो— जादूमयी मेसी । जब मेसीको खेल नजिकबाट उनले नियाले त्यसपछि मेसीको फ्यान भए । जब मेसीको फ्यान भए नेम्बाङ बार्सिलोनाको फ्यान भए । उनी भन्छन्, ‘मेसीको खेल नजिकबाट हेर्न थालेँ । मन पर्न थाल्यो। खेलाडीले असर पारेको छ मलाई।’

उनलाई बार्साको पनि खेल निकै मन पर्छ । खेल निकै कलात्मक छ जस्तो लाग्छ उनलाई । त्यतिको कलात्मक अरूले खेल्दैनन् । भरसक आफ्नो कन्ट्रोलमा बल राखेर अरूले खेल्दैनन् । त्यसैले बर्साको खेल्ने शैली ‘टिकीटाका’ भनेर पनि टिप्पणी गर्छन् । बर्साले त्यही ढंगले कलात्मक खेल खेल्छ । त्यसमा मेसी राम्रा खेल्छन्,’ उनी थप्छन् ।

नेम्बाङलाई मेसी वास्तवमा एउटा पूर्ण खेलाडी हुन् भन्ने लाग्छ । भन्छन्, ‘कमेन्टेटरले पनि उनलाई कल्प्लिट खेलाडी हुन् भनेर भन्छन्,’ उनले क्रिस्टियानो रोनाल्डोसँग तुलना गरेर मेसीलाई हेर्ने गरेका छन् । रोनाल्डो पनि राम्रो खेल्छन् । उनी राम्रो स्ट्राइकर हुन् । तर, मेसी राम्रो ड्रिब्लिङ गर्छन्, राम्रो एसिस्ट गर्छन् । उनले भने, ‘मेसी यति सजिलो र न्याचुरल ढंगले खेल खेल्छन् कि टिप्पणीकारहरू के भन्छन् भने उसलेखेलेर गोल हान्दा ए यति सजिलैसँग खेल्नसक्दोरहेछ भन्छन् ।’

उही कलात्मक ढंग र स्वाभाविक ढंगको खेलले नेम्बाङ डाइहार्ट फ्यान भएका छन् मेसीको । उनी भन्छन्, ‘मेसीको जुनसकै खेल हेरिरहूँजस्तो लाग्छ । उनी एउटा पूर्ण खेलाडी हुन् । साथसाथै एउटा खेलाडी घमण्डी हुन्छ भन्छन् । तर, उनको व्यवहार हेर्दा रिसाएर अरूमाथि आक्रमण गरेको देखिँदैन । त्यसैले मलाई तानेको हो ।’

तर कहिलेकाहीँ मेसीको टिमले हार्दा उनलाई खिन्न बनाउँछ । बार्सिलोनाले हारेको दिन घरमा सबैले जिस्काउँछन् नेम्बाङलाई । उनी घरको कुरा समझन्छन्, ‘घरमा सबैले बार्सा र मेसी भनेपछि पापा हुरुक्कै हुनुहुन्छ भन्ने था’छ । कुनै दिन बार्साले हारेको जिस्क्याउँछन् । मन खिन्न हुन्छ यसमा विवाद नै छैन ।’

उनी सके र भ्याएसम्म अर्जेन्टिना र बार्सिलोनाको खेल हेर्न छुटाउँदैनन् । संविधानसभाको त्यो संविधान बनाउने त्यो उत्कर्षमा पनि आफूले बार्सिलोनाको खेल हेरेको सम्झन्छन् । उनले भने, ‘संविधान बनाउनका लागि संविधानसभा भवनमा राति २ बजेसम्म बसेर घर आएपछि पनि फुटबल हेर्न छोडिनँ ।’ उनी काठमाडौंमा रहँदा मात्रै होइन जिल्लामा जाँदा होस् या विदेशमा जाँदा नै किन नहोस् फुटबल हेरेकै हुन्छन् ।

उनले एउटा प्रसंग सम्झिए । केही समयअघि अमेरिका जाँदा बार्सिलोनाको फुटबल थियो । अमेरिकामा फुटबल त्यति धेरै हेरिन्न । उनी न्युयोर्कमा कहाँ फुटबल हेर्न पाइन्छ भनेर सोध्दै हिँडका छन् । उनले भने, ‘धेरै समय फुटबल हेर्न पाइने ठाउँ खोज्दै जाँदा एउटा बारमा पुग्यो । त्यहाँ धेरै टीभीहरू थिए । कसैले के हेरेको । कोहीले के । तर, फुटबल हेर्ने कोही देखिएनन् । तर, हामीलाई बारमा बार्सिलोनाको फुटबल लगाइदिएर त्यहाँको मान्छे हाँस्दै गए ।’ उनका अनुसार जिल्ला जाँदा पनि उनी आफू बस्ने होटलमा टीभी छ कि छैन । फुटबल आउने स्पोर्टस् च्यानल आउँछ कि आउँदैन पहिल्यै सोध्छन् ।’

मेसीलाई भेट्नी मौका पाए के गर्नुहुन्छ ? प्रश्न गरियो । उनी मन्द मुस्कानको हाँसोका साथ भने, ‘मलाई साह्रै खुसी लाग्छ । तिमीप्रतिको मेरो यो भावना हो भन्छु । तिम्रो निरन्तर प्रगतिको कामना गर्छु है भनेर हात मिलाउँछु ।’

मेसीकै फ्यान भएका कारण सन् २०१८ को विश्वकपमा उनलाई उराठ बनायो । उनले समर्थन गरेका हरेक टिमले हार्दै गएपछि उनको यो विश्वकप उराठ बनेको थियो। भन्छन्, ‘मेसी र अर्जेन्टिना भनेर मैदानमा उत्रेको सुरुमै अर्जेन्टिना र मेसी बाहिर भए । त्यतिबेलै मलाई रुस जान मन लागेको थियो । मेसीको खेला सामुन्नेमा हेरुम् भन्ने लागेको थियो ।’

अर्जेन्टिना बाहिरिएसँगै उनले समर्थन ब्राजिल, स्पेन पनि बाहिरिए । अन्तिममा उनले क्रोएसियाको समर्थन गरे । क्रोएसियाको किन समर्थन गरेभने त्यहाँ बार्सिलोनाबाट खेल्ने र्‍याकिटिक थिए । तर, क्रोएसिया पनि सेमिफाइनलबाटै बाहिरियो। उनले भने, ‘मेरा लागि यो विश्वकप दु:खद भयो । मैले फाइनल नै हेरिनँ ।’

उनी पत्रिकामा मेसी वा बार्सिलोनाबारे समाचार आएन भने पत्रिकाका प्रधानसम्पादक वा समाचार संयोजकलाई फोन पनि गर्छन् । उनले समाचार सन्तुलित भएन कि भनेर खबरदारी गर्छन् । अर्को रमाइलो कुरा कुनै पत्रिकाले मेसीको र बार्सिलोनाको समाचार ठूलो बनाएर छाप्दा उनी पुलकित हुन्छन् । भन्छन्, ‘कहिलेकाहीँ फुटबल समाचार हेर्दा बाइपास गरेर लेखिएको जस्तो लाग्छ । कहिले एउटैको मात्रै आएको देख्छु । त्यस्तोबेला सबैको समाचार आएन कि भनेर फोन गर्छु ।’

प्रकाशित : माघ १२, २०७५ १०:३६
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT