हिमाली जीवनका कथा सुनाउँदै शान्ता- मनोरञ्जन - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

हिमाली जीवनका कथा सुनाउँदै शान्ता

'फिल्म क्षेत्रमा महिलाका लागि सुरक्षित वातावरण बन्नुपर्छ । फिल्म क्षेत्रमा महिलाहरु आउनुपर्छ भन्छन् । तर, उनीहरु कसरी आउने ? सबैले मौका पाउँदैन । समय लाग्छ । महिलाहरु फिल्म क्षेत्रमा आउन गाह्रो छ । निरन्तर काम गर्न पनि गाह्रो छ ।'
रीना मोक्तान

काठमाडौँ — हिमाली भेगतिर मुस्किलले युवा अनुहार देखिन्छ । विद्यालयको असुविधाले धेरैजसोलाई गाउँबाट टाढा बनायो । सहरमा बस्ने ती पुस्तालाई जलवायु परिवर्तनको असरले हिमालका जनजीवनमा पारेको प्रभावबारे थाहा होला ?

निर्देशक शान्ता नेपाली तिनै युवा जमातमा जलवायु परिवर्तनका विषय पुर्‍याउन चाहन्थिन् । त्यसैले पनि डकुमेन्ट्री बनाइन् 'क्लाइम्बिङ टेम्प्रेचर्स अन टप अफ दि वर्ल्ड' । सोलुखुम्बु फोर्चेकी मिङ्मा टासी शेर्पालाई पछ्याइएको डकुमेन्ट्रीमा जलवायु परिवर्तनको असर मात्रै देखिँदैन, पुराना पुस्ताले अनुभव गरिरहेको त्यही परिवर्तनसँग युवा पुस्तालाई जोडिदिएको छ । डकुमेन्ट्रीमा जलवायु परिवर्तनले पर्वतारोही, हिमाली भेगका जनजीवनमा पारेको प्रभावलाई देखाइएको छ । पढाइका लागि काठमाडौं बस्दै आएकी मिङ्मालाई पच्छ्याएको उक्त डकुमेन्ट्रीमा सगरमाथाका सुन्दर ट्रेकिङ ट्रेल, हिमाली जीवन, संस्कृति र भौगोलिक सौन्दर्य प्रस्तुत गरिएको छ । जलवायु परिवर्तनको प्रभाव सगरमाथामा कस्तो छ त ? भन्ने पाटोलाई पनि देखाइएको छ । मिङ्माका बुवा फिन्जोक शेर्पामार्फत् त्यो परिवर्तनले पारेको असरबीच पर्वतारोहीहरू जोखिम मोलेर सगरमाथा पुग्छन् भन्ने गम्भीर विषय पनि डकुमेन्ट्रीमा समेटिएको छ ।

'डकुमेन्ट्रीको अन्त्यतिर हामीले जस्तोसुकै परिवर्तन भए पनि पर्वतारोहीलाई हिमाल चढ्नुपर्ने बाध्यता छ भनेर देखाएका छौं । खासमा उनीहरुसँग हिमाल चढ्ने बाहेक अन्य विकल्प नै छैन । नयाँ पुस्तासँग अन्य विकल्प होलान् । तर, कतिका लागि त अझै हिमाल चढ्नु बाध्यता नै हो । जलवायु परिवर्तनले पर्वतारोहीका जीवन जोखिममा छन् तर उनीहरु बाध्यताले हिमाल चढ्न जान्छन् भन्ने कुरा हामी देखाउन चाहन्थ्यौं नै,' शान्ताले भनिन् ।

शान्ताले हिमालकै कथा खिच्न र देखाउन थालेको पनि १० वर्ष भइसक्यो । यसबीचमा जलवायु परिवर्तनको असरलाई नजिकैबाट नियाल्न पाइन् उनले। त्यही प्रभावलाई अंगाल्न बाध्य पात्रहरु भेटिन् । गत वर्ष २ महिना सगरमाथा आधार शिविरमा बस्दा जलवायु परिवर्तनलाई आफैंले अनुभव गरिन् । उनी यो मुद्दा उठाउने सोच्दै थिइन् । त्यतिकैमा आगा खान युनिभर्सिटीले उनलाई सोध्यो, 'जलवायुकै विषयमा कहाँको माउन्टेन फिल्म बनाउँछौ ?' शान्ताको मुखबाट फ्याट्ट फुत्कियो, 'सगरमाथा' । 'संसारभर चिनिने भनेको त सगरमाथा हो । सगरमाथामा केही परिवर्तन भइरहेको छ भने संसारभरकै लागि चासोको विषय हो । त्यही भएर सगरमाथालाई रोजें,' उनी डकुमेन्ट्रीको कन्सेप्ट सुनाउँछिन्, 'जलवायु परिवर्तनका अन्य पक्षमा छलफल भइरहँदा त्यसमा पर्वतारोहीका कुरा समेटिँदैन । सबै पर्वतारोही यो विषयबारे जानकार हुन्छ भन्ने पनि हुँदैन । उनीहरुले परिवर्तन देख्न त देखेका होलान्, तर त्यो जलवायु परिवर्तनले पारेको प्रभाव हो भन्न सक्दैनन् । उनीहरुकै अनुभवलाई लिएर यो विषयवस्तुमाथि काम गरौं भन्ने भयो ।'

मिङ्माको काठमाडौंदेखि फोर्चेसम्मको यात्रामा ४ हजार माथिको उचाइमा आलु/सागमा कसरी किरा लागिरहेको छ, पानीका मुहान सुकेर हिमाली जीवन कत्ति कष्टकर बन्दैछ ? तापक्रम बढ्दा हिमालमै आएको परिवर्तनहरु बुवा फिन्जोकमार्फत् प्रस्तुत गरिएको छ । कुनैबेला हिउँ फुटाएर पानी पिउनुपर्ने सगरमाथा 'क्याम्प २'मा खोलो नै बग्दै गरेको दृश्य, हिउँबिनाका पहाड अनि त्यसले पर्वतारोहणमा पारेको प्रभाव डकुमेन्ट्रीमा देखाइएको छ । हिउँले भरिएका हिमालका दृश्य अनि ट्रेकिङ ट्रेललाई ड्रोन र वाइड सटका सुन्दर दृश्यमा देखाइएको छ । जलवायु परिवर्तनबारे युवा पुस्तालाई जानकार गराउन यो डकुमेन्ट्री निर्माण गरेको बताउँछिन् शान्ता । 'हुन त जलवायु परिवर्तनबारे थाहा पाउना साथ हामीले रातारात केही गर्न सक्दैनौं । तर, जानकार त हुन सक्छौं । त्यो कुरालाई आत्मसाथ त गर्न सक्छौं । हिमालमा परिवर्तन भइरहेको छ, त्यसलाई रोक्न सकिन्छ त? सकिँदैन । हामीले त त्यसलाई आत्मासाथ गर्ने हो । त्यस्तो चिसो ठाउँमा आलुमा किरा लाग्न थालेको छ । हिमालमा पहिलापहिला जे फल्दैनथ्यो अहिले फल्न थालेको छ,' शान्ता सुनाउँछिन्, 'माथितिर गर्मी पुग्न थालिसक्यो । युवा पुस्ता काठमाडौंमा छन् । उनीहरुलाई आफ्नो परिवारले के भोगिरहेका छन् भन्ने थाहा छैन । जलवायु परिवर्तनका सवालमा हामीले गर्न सक्ने भनेको युवा पुस्तालाई जानकार गराउनु नै हो ।'

शान्ता डकुमेन्ट्रीमा दुई पात्रलाई पच्छ्याउन चाहन्थिन् । बुवा पर्वतारोही, छोरा अथवा छोरी काठमाडौंमा अध्ययनरत पात्र । युवा पुस्ताको पात्र गाउँ फर्कँदै गर्दा जलवायु परिवर्तनबारे सिक्ने सिकाइको यात्रा डकुमेन्ट्रीमा खिच्न चाहन्थिन् । डकुमेन्ट्रीमा देखिएकी मिङ्माले फोर्चेसम्म पुग्दा त्यही परिवर्तनहरु सिक्दै जान्छिन् । बुवाको अनुभवबाट हिमालका परिवर्तन सुन्छिन् । डकुमेन्ट्रीका लागि मिङ्मा र उनका बुवालाई खोज्न शान्ताका लागि सजिलो थिएन । 'धेरै जनामा खोज्दा खोज्दै मिङ्माको समय मिल्यो । मिङ्माको समय पनि अन्तिमतिर मिलेको हो, 'शान्ता सुनाउँछिन्, 'होटल म्यानेजमेन्टमा स्नातक गरिरहेकी मिङ्मालाई होटल व्यवसायमै केही गर्नुछ ।' उनीहरु डकुमेन्ट्री खिच्न फोर्चेमा १२ दिन बसे । हिमालका दृश्यहरु भने एक वर्षअघि खिचेकी थिइन् । उनी डकुमेन्ट्रीमा सबै मौषमलाई समेट्न चाहन्थिन् । तर, बजेट पर्याप्त थिएन ।

डकुमेन्ट्रीमा सुरुमा पछ्याउँदै गएको प्रमुख पात्र अन्तिमतिर हराएको अनुभव हुन्छ किन ? 'मिङ्मा बहिनी खासै धेरै नबोल्ने । प्रश्नको जवाफ छोटो दिने । गफ गर बुवासँग भन्दा पनि धेरै नबोलिदिने । सुरुमा मिङ्मालाई हामीले प्रमुख पात्रका रुपमा देखायौं । तर, बीचमा गएर प्रमुख पात्रका रुपमा बुवालाई परिवर्तन गरेका हौं । सायद त्यसैले त्यस्तो अनुभव भयो होला,' जवाफमा शान्ताले भनिन् । शान्ताले झैं हिमालका कथा सुनाउने फिल्मकर्मी नेपालमा कमै छन् । शान्ता आफैं स्वीकार्छिन्, 'हिमालको कथा भन्ने फिल्मकर्मी त छैन नि । अझ त्यहीँका फिल्मकर्मी पनि छैन । जसको कथा हो उनीहरुले भन्नुपर्ने हो नि त । एक त हिमालमा काम गर्नु पनि चुनौतिपूर्ण छ ।' हिमालमा काम गर्न मानसिक, शारीरिक सबै कुराले तन्दरुस्त हुनुपर्‍यो । त्यही अनुसारको बजेट पनि हुनुपर्‍यो । कति विदेशी फिल्मकर्मी त पर्वतारोहीसमेत हुन्छन् । उनीहरुका लागि फिल्म खिच्न सजिलो हुने नै भयो । तर, त्यही कुराको अभाव नेपाली फिल्मकर्मीमा छ । 'हिमालमा चढ्न सजिलो छैन । कि त तपाईं शेर्पा नै हुनुपर्‍यो या त त्यहीँ काम गर्ने व्यक्ति हुनुपर्‍यो । त्यो भयो भने मात्र हिमालको स्टोरी टेलरको रुपमा अगाडि आउन सकिन्छ,'उनले भनिन् । छायांकनमा जानुअघि शान्ताको टिमले 'क्लाइम्बिङ टेम्प्रेचर्स अन टप अफ दि वर्ल्ड'का लागि ६ महिना अध्ययन अनुसन्धान गरेकी थिइन् । डकुमेन्ट्रीको निर्देशन र छायांकन शान्ता आफैंले गरेकी हुन् ।

'महिलाका लागि फिल्म क्षेत्रले सुरक्षित वातावरण बनाइदिनुपर्छ'

शान्ता पत्राकारिताबाट फिल्म मेकिङको बाटोतिर मोडिएकी हुन् । धरानबाट पत्राकारिता सुरु गरेकी उनले उज्यालो एफएममा काम गरिन् । त्यसबेला आफूले गरेको कामले कुनै प्रभाव पारेजस्तो उनलाई लागेन । त्यसपछि उनी फिल्म निर्माणमा अगाडि सरिन् । 'फिल्मकर्मी बन्छु, फिल्म बनाउँछु भन्ने कहिल्यै थिएन त्यतिबेला । फेरि रेडियोमा ५/१० मिनेटको रिपोर्ट बनाउन एकदमै तनाव हुन्थ्यो । तर, त्यो कामले केही परिवर्तन ल्याएन । मैले ल्याएको कामले त प्रभाव पारोस् भन्ने थियो,' उनले फिल्ममेकिङमा आउनुअघिको क्षण सम्झिन् । उज्यालोपछि टेलिभिजन प्रोडक्सनमा लागिन् शान्ता । त्यसपछि उनलाई लाग्यो, 'फिल्ममेकिङ नै मेरा लागि रहेछ ।'

त्यतिबेला टेलिभिजनमा 'डेस्टिनेसन नेपाल'भन्ने यात्राको भ्लग बनाउने गर्थिन् । २ वर्ष यात्राका डकुमेन्ट्री बनाइन् । 'त्यतिबेला मलाई मानिसहरुका कथा सुन्न मनपर्दो रहेछ । उनीहरुका कथा भन्न मनपर्दो रहेछ भन्ने थाहा पाएँ,' उनले सुनाइन् । २०१० देखि २०१३ सम्म उनी यात्राका डकुमेन्ट्रीमै व्यस्त भइन् । त्यसपछि कृपा अनप्लग्ड निर्माण गरिन् । त्यहीबेला निर्देशन, सम्पादन र छायांकनको ज्ञान लिइन् । अनि फिल्ममेकिङमा लागिन् । शान्ताले थुप्रै विदेशी प्रोजेक्टमा काम गरिसकिन् ।

फिल्म क्षेत्रमा शान्ता झैं सक्रिय महिलाहरुको संख्या न्यून छ । शान्ताले भने आफ्नो मिहेनत र प्रतिभाले एउटा छुट्टै स्थान बनाइसकिन् । महिलाहरुका लागि फिल्म क्षेत्रमा सहज वातावरण नभइदिएकै कारण यो संख्या बढ्न नसकेको शान्ता बताउँछिन् । 'फिल्म क्षेत्रमा महिलाहरु आउनुपर्छ भन्छन् । तर, उनीहरु कसरी आउने ? भन्नुपर्‍यो नि । आजको भोलि आउन पाउँदैन । सबैले त्यही अनुसारको मौका पाउँदैन । समय लाग्छ,' ३५ वर्षीया शान्ता भन्छिन्, 'महिलाहरु आउनलाई गाह्रो छ । निरन्तर काम गर्नलाई पनि गाह्रो छ ।'

समाजको संरचना तोडेर महिलाहरु फिल्म निर्माणमा आउन समय लाग्ने उनी बताउँछिन् । 'मसँग काम गरिरहेका महिला साथीहरु आज मसँग छैनन् । कतिको बिहे भयो, बालबच्चा भए । उनीहरुले कामलाई निरन्तरता दिन सकेनन् । हामीकहाँ महिलालाई काम गर्न दिए पनि १०-५ को काम गरोस् भन्ने सोच्छन् । तर फिल्म निर्माणमा बिहान-बेलुका भन्न पाइँदैन । रातदिन भन्न पाइँदैन,' उनले भनिन् ।

महिलाका लागि फिल्म क्षेत्रमा काम गर्ने वातावरण सुरक्षित हुनुपर्ने उनी बताउँछिन् । 'चुनौती लिएर बाहिर छायांकनमा जानेहरुको समस्या अर्कै छ । शारीरिक, मानसिक तनावका कुरा आउलान् । पारिश्रमिक बराबर छैन,' शान्ता सुनाउँछिन्, 'महिलाहरु आउनुपर्छ भने पनि उनीहरुलाई यो क्षेत्रमा निरन्तरता दिन एकदमै कठिन छ । फिल्म क्षेत्रमा ९९ प्रतिशत पुरुष छन् । महिलाहरुलाई काम गर्ने ठाउँमा सुरक्षित अनुभव गराउनु ती पुरुषहरुको पनि जिम्मेवारी हो ।'

महिलाको उपस्थिति बढाउनकै लागि शान्ताले नेपाली फिमेल फिल्ममेकर्स (एनएफएफ) समूह बनाइन् । चलचित्र विकास बोर्डले पनि अनुदान (ग्रान्ट) मात्रै नदिई फिल्म-क्रु मै महिलाहरुको निश्चित संख्या तोकिदिने काममा भूमिका खेल्नुपर्ने उनी बताउँछिन् । फिल्म निर्माणमा लागेका महिलाले पनि सामाजिक, राजनीतिक, सांस्कृतिक कुरामा जानकार रहनुपर्ने उनको तर्क छ । शान्ता अहिले दलित पात्रले काठमाडौंमा कोठा खोज्न गर्ने संघर्षमाथि डकुमेन्ट्री बनाउँदैछिन् ।

तस्बिरहरू : अंगद ढकाल/कान्तिपुर

प्रकाशित : पुस ५, २०७९ १७:४०
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

आरनमा जलिरहेको त्रिशूल

निष्पट्ट अँध्यारोमा राँको बालेर त्रिशूल चोर्न निस्केका दुई साथीको मित्रताको कथा हो– ‘ह्वील्स अन द बस’ ।
रीना मोक्तान

एक बालक साथीसँग राति फलाम चोर्न निस्कन्छ । उसको नाम हो– भ्याल । निष्पट्ट अँध्यारोमा हातमा राँको बोकेर प्रत्येक घरका छत डुल्छन् उनीहरू । अनि काठका मूर्तिहरू (बाक्पा) का शिरमा गाडिएका त्रिशूल चोर्छन् चुपचाप । ती त्रिशूलबाट जसैगरी गाडी गुड्ने पाङ्ग्रा बनाउनु छ भ्याललाई । साथीहरूले खेल्न विद्यालयमा काठको बस बनाएका छन् ।

तर, बस गुड्ने पाङ्ग्रा नबनाए साथीहरूबाट दुर्व्यवहार (बुलिङ) सहनुपर्ने डर कोचाकोच छ भ्यालको मस्तिष्कमा । १२ वर्षकै उमेरमा गाउँका लोहकर्मी (फलामको काम गर्ने मानिस) बनेको भ्यालले फलाम जोहो गर्ने कुनै विकल्प भेटेन र त्रिशूल चोर्ने निर्णय गर्‍यो । चोरिएका त्रिशूललाई नयाँ स्वरूप दिन आरनको आगोमा पोलेर हथौडाले ठोक्दै छ– ट्वाङ–ट्वाङ !

माथिको वर्णित दृश्य हो– फिल्म ‘ह्वील्स अन द बस’ को ।

जात व्यवस्था हुर्काउने हिन्दु धर्मलाई हिर्काइएको यो बिम्ब कति शक्तिशाली ढंगले प्रस्तुत गरिएको छ भने यसले थुप्रै कुरा एकैसाथ बोल्छ । र, वर्ण व्यवस्थाको सामाजिक, राजनीतिक र आर्थिक प्रणालीलाई सशक्त ढंगले चित्रण गर्छ । उत्पीडनमा परेका दलितको अवस्था दर्शाउँछ । त्यो रापिएको फलाम एक बिम्ब हो हामी बाँचिरहेको समाजको । त्यो रापले बोलिरहेको छ– दलितमाथिको उत्पीडन र विभेदबारे । असलमा भ्यालहरू थिचिएका छन्, पिल्सिएका छन् वर्ण व्यवस्था, छुवाछूत र विभेदले । जात व्यवस्था संरक्षण गर्ने समाज, विचार, सिद्धान्त र संरचनालाई भ्यालहरू भत्काउन चाहन्छन् भन्ने उदाहरण पनि हो यो दृश्य । कला कति सशक्त हुन्छ भने बिनासंवाद केही नबोलेरै यो दृश्यले थुप्रै कुरा बोल्छ ।

सूर्य शाही निर्देशित १६ मिनेटको यो फिल्मले जात व्यवस्थाको उत्पीडनमा परेका पात्रको दुःख, संघर्ष र विद्रोहको कथा भन्छ । कथित तल्लो जातका पात्रले जातकै आधारमा सहनुपरेको विभेदको कथा भन्छ । सामाजिक, आर्थिक, राजनीतिक रूपले मान्छे कसरी दबिएका छन् ? कसरी पीँधमा परेका छन् ? भ्यालमार्फत फिल्मले देखाएको छ ।

‘माथिल्ला जातका’ बालबालिका घरमा अर्कै कपडा लगाउँछन्, स्कुलमा अर्कै । तर, भ्याल स्कुलकै नीलो सर्टमा भेटिन्छ हरदम– घर होस् या स्कुल । भ्याल बाँचिरहेको समाज र उसको परिवारको आर्थिक अवस्था देखाउन प्रयोग गरिएको नीलो सर्टको यो बिम्बले थुप्रै कुरा भन्छ । दृश्यहरूलाई खुबै चलाखीपूर्ण ढंगले खिचिएको छ– छुवाछूतको सामाजिक संरचना देखाउन । एउटा दृश्य छ, जहाँ भ्याल फलामको काम सकेर त्यो सामान फिर्ता गर्न छिमेकीको घर गएको छ । कथित माथिल्लो जातका पात्रहरू घरको माथिल्लो भागमा छन् भने भ्याल भुइँमा । फलामको बदला छिमेकीले अन्न दिन अह्राउँछ आफ्नो छोरालाई । ऊ भ्याललाई नछोई माथिबाटै अलग्गै झोलामा अन्न खन्याइदिन्छ । संवादबिनै यो दृश्यले छुवाछूत प्रस्ट्याउँछ । छिमेकीको छोरालाई अन्न दिँदै गरेको त्यो दृश्यले भन्छ– विभेद पुस्तान्तरण भइरहेको छ ।

व्यावसायिक फिल्मले दुई घण्टामा पनि समेट्न नसक्ने विभेदका फरक मुद्दालाई छोटो समयमै कसिलो दृश्यमा प्रस्तुत गर्न सक्नु निर्देशकको प्रशंसनीय पाटो हो । यस्तो जटिल विषयलाई मौलिक ढंगमा उत्कृष्ट रंगसंयोजन, खिचाइ र चरित्रमार्फत उभ्याउन सक्नु फिल्म ‘ह्वील्स अन द बस’ का बलिया पक्ष हुन् ।

समाजको कुरूप तस्बिर, उत्पीडित वर्गको यथार्थ चित्रण फिल्ममा देखिन्छ । फिल्ममा कथित उपल्लो जातलाई मात्रै दोषी देखाइएको छैन । भ्यालको एक विद्रोही साथीमार्फत कथामा सन्तुलन मिलाइएको छ । भ्यालको साथी लाबा समाजका ती हरेक विभेदका कडी भत्काउन चाहन्छ । ऊभित्रको विद्रोही स्वभाव देखाउन शिरमा उसले बाँधिहिँड्ने हँसिया–हथौडाअंकित रुमालै काफी छ । फिल्मले सरल भाषामा विभेदका फरक पक्षलाई मौलिक स्वादमा पस्केको छ ।

बालकथामै आधारित अर्को फिल्म ‘जुलुंगो’ को अन्तिम दृश्य पनि बेजोड छ । प्रमुख पात्र आफूले बनाएको ‘जुलुंगो’ बोकेर खेततिर लम्किँदै हुन्छे । पृष्ठभूमिमा बाल अधिकारको गीत गुन्जिरहन्छ, ऊ खेतमा काम गरिरहन्छे । ‘ह्वील्स अन द बस’ को अन्तिमको दृश्य पनि निकै बलियो छ । जब भ्याल विद्यालय प्रांगणबाट टाढिँदै जान्छ, पृष्ठभूमिमा साथीहरू गाइरहेका हुन्छन्, ‘सयौं थुंगा फूलका हामी, एउटै माला नेपाली ।’ त्यतिन्जेल भ्यालले थाहा पाइसक्छ, ‘एउटै थुंगाका फूल भए पनि एउटै मालामा उनिन बाँकी नै छु ।’ गत वर्ष बर्लिन फिल्म फेस्टिभलको ‘जेनेरेसन के–प्लस’ तर्फ छनोट भई विभिन्न अन्तर्राष्ट्रिय अवार्ड जितिसकेको यस फिल्मले यसै साता काठमाडौं इन्टरनेसनल माउन्टेन फिल्म फेस्टिभल ‘किम्फ’ मा उत्कृष्ट फिक्सन अवार्ड जित्यो ।

...

व्यावसायिक फिल्मकर्मीले उठाउन नसकेका यस्ता थुप्रै मुद्दामा बनेका फिल्म देखाउने गजबको प्लेटफर्म बन्यो– भर्खरै सकिएको किम्फको २० औं संस्करण । फरक मुद्दाका विविध फिल्मको यो महोत्सवमा स्वतन्त्र फिल्मकर्मीका आवाज समेटिए । नयाँ कथावाचनको साक्षी बन्यो– किम्फ । कथा वाचनमा छुट्टै छवि बनाएको ‘हेर्ने कथा’ टिमको ‘बाघको बंगारा’ देखाएर सुरु भएको महोत्सव ‘पोलियो’ रोगविरुद्धको सहयोगार्थ डकुमेन्ट्री ‘फ्लाई फ्रम एभरेस्ट’ प्रदर्शन गर्दै समापन भयो ।

‘किम्फ’ मा देखाइएका फिल्मले फरक कथा–वाचन, फरक आवाज र विविधताका फरक स्वाद पस्किए । तर, पर्वतीय विषयका भिन्नाभिन्नै फिल्म हेर्दै गर्दा पर्वतका फिल्म/डकुमेन्ट्री बनाउने नेपाली फिल्मकर्मीको अभाव भने महसुस भइरह्यो । यस वर्ष किम्फमा प्रदर्शन भएको नेपाली एनिमेसन फिल्मले हाम्रो फिल्म उद्योगको दायरा बढाइदिएको छ । तर, फिल्मको यति ठूलो महोत्सवमा पनि मूलधारका फिल्मकर्मीको आकर्षण नबढ्नु दुःखद पक्ष नै हो ।

प्रकाशित : पुस २, २०७९ ०९:०८
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×