'धुमधामको घुमघाम' - मनोरञ्जन - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement
कौशीको सांगीतिक कथा

'धुमधामको घुमघाम' 

कनकमणि दीक्षितद्वारा लिखित 'एड्भेन्चर्स अफ अ नेपाली फ्रग'मा आधारित यस नाटकले नेपाल भ्रमणमा निस्किएका एक भ्यागुतोको यात्रामार्फत जनावरका समस्या मात्रै होइन, सहरका आधुनिकता, काठमाडौंको कोलाहल अनि विकृतिमाथि पनि व्यंग्य गर्छ ।
रीना मोक्तान

काठमाडौँ — चितवनका जनवार एकअर्कासँग संवाद गर्दा हुन् त उनीहरुका कुराकानीका विषय के हुँदा हुन् ? आफ्ना पीडा व्यक्त गर्दा कुन समस्या नछुटाउँदा हुन् ? सायदै यो अनावश्यक लाग्ने विषयतिर घोत्लिन हामीले समय खर्चेनौं, आफ्नै जिन्दगीका पीडा सुल्झाउनमा व्यस्त भइरह्यौं । आकांक्षा कार्की निर्देशित नाटक 'धुमधामको घुमघाम'को एउटा दृश्यले भने हामीलाई यी प्रश्नहरुमा घोत्लिन बाध्य नै बनाउँछ । 

इचंगुबाट तराई घुम्दै चितवन पुगेका भक्तप्रसाद भ्यागुतोलाई चितवन राष्ट्रिय निकुञ्जकी बघिनीले बुई चढाउँदै भन्छिन्, 'ऊ पर हेर त केही हात्तीहरू पर्यटक बोकेर हिँडिरहेका छन् ।' काठमाडौंबाट नेपाल भ्रमणमा निस्किएको भ्यागुतो यसरी बघिनीको ढाडमा चढेको देखेर दंग परेका एक जनावरले बघिनीको कुरा पूरा हुन नपाउँदै भन्छन्, 'विचराहरू कति खर्च गरेर हामीलाई हेर्न आउँछन्, तर रुख पात र जंगल हेरेर फर्कन्छन् ।'

त्यसपछि अर्कोले थप्छ, 'ती हात्तीहरू पनि कम विचरा छैनन् । त्यत्रो मान्छे बोकेर हिँड्न तिनीहरूलाई कम्ता गाह्रो हुन्छ ?' त्यसपछि बघिनीले त्यहाँको गम्भीर समस्या सुनाउँछिन्, 'उहिले चितवनको पूरै भागमा बाग्लो जंगल थियो । चारकोसे झाडी । भक्त भ्यागुतो, हामी जनावरहरू जतासुकै हिँड्न सक्थ्यौं । तर मान्छेहरू तल झरेर जंगल सखाप पारे, हुँदाहुँदा यस्तो साँघुरो ठाउँमा कोच्चिएर बसेका छौं ।'

मानिसले आफ्ना स्वार्थका लागि जंगल अतिक्रमण गरेसँगै त्यसले जनावरको बासस्थानमा पारेको प्रभाव बुझाउन नाटकको यही एउटा दृश्य काफी छ । आफ्नो बास्थानमा मानिसको हस्तक्षेप बढेसँगै जंगली जनावर मानव बस्तीमा घुस्न थालेका हुन् । बेलाबखत जनावर बस्ती पस्दा निम्तिएको दुर्घटनाका समाचारहरू पनि आइरहेका हुन्छन् ।

मानव र जंगली जनावरको यो प्राकृतिक सम्बन्धमा तालमेल नमिलेको कुरालाई प्रस्तुत गर्दै जनावरको सुरक्षित बासस्थानबारे नाटकले बोलिदिन्छ । सँगसँगै यी दुईको प्राकृतिक सम्बन्ध निर्माणतर्फ पनि वकालत गर्छ। मानिसले त अतिक्रमण गरेर बनाएको आफ्नो घरलाई सुरक्षा गर्न हर प्रयास गर्छ, तर के जनावरले त्यसो गर्न सक्छन् त ? यी समस्यालाई जनावरको नजरबाट हामीले नियाल्यौं त ?

कनकमणि दीक्षितद्वारा लिखित 'एड्भेन्चर्स अफ अ नेपाली फ्रग'मा आधारित यस नाटकले नेपाल भ्रमणमा निस्किएका एक भ्यागुतोको यात्रामार्फत जनावरका समस्या मात्रै होइन, सहरका आधुनिकता, काठमाडौंको कोलाहल अनि विकृतिमाथि पनि व्यंग्य गर्छ । एकदिन हजुरबुवाले आफ्नो नेपाल घुम्ने सपना अपूरो रहेको सुनाइसकेपछि भ्यागुतो भक्तप्रसादले इचंगु छाडेर नेपाल घुम्ने ठान्छ । त्यसपछि भक्ते पुग्छन्, असन । त्यहाँबाट विष्णुमतीले बगाउँदै वाग्मती पुर्‍याउँछ । त्यही खोलै खोला ऊ पुग्छ, तराई, चितवन, पोखरा । पोखराहुँदै घान्द्रुक अनि मुक्तिनाथ हुँदै लोमान्थाङ । भद्र भलाद्मी, जिज्ञासु अनि जोशिलो भक्तप्रसाद बोल्न सक्ने भ्यागुता हो ।

उसको भ्रमणले देशको विविधता, भौगोलिक स्वरुप, संस्कृति र सभ्यता समेट्दै लगेको छ । भक्तेको रोचक यात्रालाई सांगितिक शैलीमा निकै रमाइलो ढंगले नाटकमा प्रस्तुत गरिएको छ । यात्रामा गर्ने अनुभव र सिकाइलाई रमाइला घटनाक्रम, चोटिला संवादमार्फत प्रस्तुत गरिएको छ ।

मञ्चमा प्रयोग गरिएका प्रप्स, कलाकारले गर्ने जनावरको भावभंगी, आवाज, संगीत र प्रकाशको बेजोड समिश्रणले २५ औं वर्षपछि दीक्षितले लेखेका पात्रहरू मञ्चमा जिवित लाग्छन् । कलाकारका पहिरन, भाषाको लवज अनि संगीतले दर्शकलाई भक्ते पुग्ने ठाउँहरूमा डोर्‍याउँदै लैजान्छ । भक्तेको यो रमाइलो यात्रमार्फत गहकिला विषयतर्फ पनि सोच्न लगाउँछ । हरेक दृश्यपिच्छे आउने गीतहरूले नाटकलाई त्यति नै सांगितिक बनाएको छ ‍। यसले दर्शकलाई कथासँग बाँधेर राख्न मद्दत गरेको छ ।

गीतहरूले कतै संवाद त कतै कथावाचनमा सहयोग पुर्‍याएको छ । एउटा दृश्यमा भक्ते तराई पुगेको कुरा गीतैबाट पनि प्रस्ट हुन्छ ।

'… तराई आफैंमा यति बढेमान छ, भन्न पर्दैन बढाई
स्वागत छ, स्वागत छ, स्वागत छ, यो हो तराई… '

यो गीतले भक्तेलाई मात्रै होइन दर्शकलाई पनि त्यहीँ पुर्‍याउँछ । त्यसपछि तराईका फराकिला फाँट अनि घना जंगल देखेर भक्तेले गाउँछ :

'मैले देख्न त खाली खेत मात्रै देखेको
माटो, हिलोमा बस्छु त्यस्तै नै जिन्दगी
जंगल भनी नाम त मैले सुनेको
तर, खाली मात्र आफ्नै कल्पनामा मात्र बनेको…।'

गीतका लय, शब्द, संगीत अनि गायनले 'धुमधामको घुमघाम'लाई डिज्नीकै कुनै गीति नाटक हेरेजस्तै लाग्न सक्छ ।

चितवनमा भेटिएका एकजनाले काठमाडौं कस्तो छ ? भनेर सोधेको प्रश्नमा भक्तले गीतबाट दिने जवाफ उतिकै व्यंग्यात्मक सुनिन्छ - 'सोचें थे मान्छे त मान्छे हुन्छन् तर मैले त बाँदर देखें' ।

पोखरामा पुगेपछि भक्तेले बिन्दास भ्यागुताहरू भेट्छ, जसका लागि रमाउनु, पिउनु, नाच्नु नै जिन्दगी हो । यस्तो विलासी जीवन देखिसकेपछि भक्ते निचोडमा पुग्छ,'पर्यटहरूसँगको संगत । देशविदेशको घुमाइ र पैसाको आम्दानीले गर्दा नै होला सायद पोखराका भ्यागुताहरूको जीवनशैली यस्तो भएको ।'

चलिआएको परम्परालाई त्यागेर आधुनिकतालाई मात्रै अंगाल्नेमाथि व्यंग्यात्मक प्रहार गर्दै नाटकले काठमाडौंले देख्न नसकेको नेपाललाई देखाइदिन्छ । 'काठमाडौंले पनि तराईलाई देख्छ ?' नाटकमा प्रयोग यो सशक्त बिम्बात्मक संवादले काठमाडौं केन्द्रित राज्य सत्ताको चरित्र इंगित गर्छ । त्यसैले त पोखराबाट घान्द्रुक उक्लेका भक्तेलाई एक गधाले भन्छ, 'यो काठमाडौंले देश हेर्नु पनि गज्जब राम्रो कुरा हो ।'

भ्यागुताको ट्वारट्वार आवाज, जिज्ञाशु र नम्र व्यवहारलाई आफ्नो अभिनयमार्फत आकाश नेपालीले भक्ते पात्रलाई मञ्चमा उभ्याइदिएका छन् । कलाकारहरूले निकाल्ने जनावरको आवाजले मञ्चमा दुरुस्तै लाग्छ । नाटकमा आकाशसँगै आशिष काफ्ले, बसना तिमल्सिना, विनिता लामा गुरुङ, गणेश पौडेल, कविराज राई, मारुती सापकोटा, नवीन चन्द्र अर्‍याल, निशान खत्री, ऋषिकेश बस्याल, सरिता कठायत र सुरज मल्लको अभिनय छ ।

कनकमणिको कथालाई नाट्य रुपान्तरण गर्ने आयुष निरौला र 'धुमधामको घुमघाम'को परिकल्पना र निर्देशन गरेकी आकांक्षा कार्कीले मिहिनेतले भक्तेको यो यात्रामा दर्शकलाई सँगैसँगै हिँडाउँछ । भक्तले आफैंलाई मात्रै होइन दर्शकले पनि उनको यो यात्रामा आफूलाई भेट्न पाउनेछन् ।

प्रकाशित : भाद्र २०, २०७९ २०:०७
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

राम्रो मेलोडीको पर्खाइमा कोरियोग्राफर कमल [भिडियो]

रीना मोक्तान

काठमाडौँ — त्यसबेला संगीतकार, गीतकार, निर्देशक, निर्माता, ड्रेसम्यानदेखि कोरियोग्राफर सबै एउटै कोठामा बसेर छलफल गर्थे । निर्देशक गीतकारलाई फिल्मको दृश्य सुनाउँदै गीत लेख्न लगाउँथे । गीतकारले त्यहीँ गीत रचना गर्थे । त्यसपछि संगीतकारले संगीत भर्ने गर्थे । त्यतिबेलै सुरु हुन्थ्यो कोरियोग्राफीको छलफल । छायांकनस्थलदेखि कोरसहरु कति राख्ने भन्नेसम्म पक्का भइसकेपछि मात्र छायांकनमा हिँड्थ्यो टोली ।

र, हिजोआज त सुटिङ सेटमै पुगेको दिन मात्र कोरियोग्राफरको हातमा गीत पर्छ । कोरियोग्राफर कमल राई यसरी टिममा बसेर गरिने छलफलको अभाव देख्छन्, अहिलेका गीतमा । रिहर्सलका लागि यथेस्ट समय नदिनु, राम्रो मेलोडीका गीतहरू नबन्दा दर्शक ४०/५० वर्षअघिकै गीतमा रमाउनु परेको कमलको विश्लेषण छ ।

'त्यतिबेला गीतकार किरण खरेल, गोपाल योञ्जन, प्रकाश गुरुङ, शक्ति बल्लभहरू हुन्थे । गीत लेख्न क्रममा थुप्रिएका कागजहरूको चाङ लाग्थ्यो । पहिला त कुनै गानामा कोरियोग्राफी गर्दा मुटुमा छुन्थ्यो । हिजोआज त टाउको माथिबाट उडेर जान्छ । पहिला त गाना सकेर आउँदा बसमा त्यही गीत गुनगुनाउँथ्यौं । भान्सामा पनि गाउँथ्यौं । सबै सुटिङ युनिटले गाइरहेको हुन्थ्यो त्यो गीत,'कमलले सुनाए,'अहिले पनि युवाहरू पूरानै गीतमा टिकटक बनाउँछन् । त्यो गीतहरूको मेलोडी राम्रो हुन्थ्यो । पहिला गीतले सिधै मुटुमा हक जमाउँथ्यो । त्यतिबेला हामीलाई समय दिइन्थ्यो, रिहर्सल गर्ने । स्याड सङ होस् या रमाइलो गीत हामीले केही दिन रिहर्सल गर्न पाउँथ्यो । अहिले त सुटिङ गर्न गएकै दिन गाना पाउँछौं ।'

सुटिङ सकेर घर फर्कँदासम्म कमल आफूले गरेको गीत बिर्सिसक्छन् । 'सुनको बिहानी', 'सपना भइ आँखामा आउने', 'यो गाउँको ठिट्टो म', 'आफ्नै गाउँ फर्कि आएँ', 'बिजुलीको तारतार', 'बाँजो खेतमा', 'चिट्को साडी', 'सपनाको बाटो कोर तिमी'लगायत शब्द-शब्द भने अझै कण्ठस्तै छन् । राम्रो मेलोडी नभएकै कारण गीतहरू सार्वजनिक भएको भोलिपल्टै हराउने गरेको कमल बताउँछन् । 'अहिले पनि कति गानाहरू गरिरहेको छु म । तर, खोइ मेरो गीत चलेको । ती गीतहरूको मेलोडी नै राम्रो छैन,'कमलले भने, ' सपना भइ आँखामा आउनेको सुटिङ कालिङपोङमा भइरहेको थियो । त्यतिबेला कट भन्दा पनि किन कट भन्नुभएको, सुन्न दिनुस् न भन्थे सुटिङ हेर्न आउनेहरू ।'

'सुनको बिहानी' घान्द्रुकमा खिचिएको थियो । त्यसअघि कमलले 'दुई चोल्ठी बाँटेर, १६ साल काटेर' त्यहीँ खिचेका थिए । 'सुनको बिहानी' खिच्न जाँदा हिँडेर ८ घण्टा लाग्यो । निरुतालाई १२ घण्टा । 'त्यतिबेला हरेक शब्दको मर्म अनुसार डाँडापाखामा गीत खिच्थ्यौं । तर अहिले एकतिर गाना, एकतिर ड्रेस अर्कोतिर लोकेसन भयो । अहिले त्यो सबै भत्कियो । अहिलेको डान्स मास्टर त यस्तो शब्दहरू बुझ्दैनन् । डान्सको स्टेप्स मात्रै गर्छन् । अहिले त डान्स स्टेप्स सर्कस भयो,'कमले सुनाए । कमलले नै 'दुई चोल्ठी बाँटेर, १६ साल काटेर' गर्दा चार महिनाको सुत्केरी करिश्मालाई नचाएका थिए । 'हिजोआजका कलाकारलाई मिहेनत भन्दा पनि राम्री हुनुछ,'उनले व्यंग्य गरे, 'उहाँहरू कमल राई पूरानो भयो भनिदिन्छन् । डान्स मास्टर नै परिवर्तन गरिदिन्छन् । जुन एक्सप्रेसन हामी खोज्छौं उनीहरू दिन सक्दैनन्।'

बम्बईदेखि काठमाडौं

सिंगापुरमा जन्मिएका कमल दार्जलिङमा हुर्के । विद्यालय जीवनदेखि नै नाच्नमा रुची । एसएलसी दिन २ वर्ष बाँकी हुँदै उनी नेपाल प्रवेश गरे । उनका बुवा पूर्वब्रीटीस आर्मी । खासमा १६/१७ वर्षको उमेरमै बम्बईमा कोरियोग्राफीमा सहायक बन्न सुरु गरे । स्टेज कार्यक्रमहरू गर्थे । आर्थिक चपेटामा पर्दा वेइटर पनि बने । डान्स मास्टर सुरेश भट्ट, माधव किसनसँग सहायक बनेर काम गरे । त्यसै क्रममा बिएस थापा, गोपाल भुटानी, किशोर राणा, कमल लामासँग उनको भेट भयो । 'कान्छी' भन्ने फिल्म बन्न लागेको थियो । त्यतिबेला बम्बईबाट बसन्तजंग रायमाझीको सहायक बन्दै उनी नेपाल आए । 'बसन्तजंग र गोपाल भुटानीले कमल जाने हो नेपाल भनेर सोध्नु भएको थियो,'उनी नोस्टाल्जिक बने । त्यसपछि उनले एसएलसी दिए । 'बासुदेव'मा काम गर्दासम्म पनि उनी बम्बईदेखि नेपाल गरिरहन्थे । तर, २०४५/४६ तिर गरेको 'झुमा'ले कमललाई बम्बईको मुख हेर्नु परेन । उनले कोरियोग्राफी गरेको 'बोलबोल' गीत यति चर्चामा आए कि निरन्तर फिल्महरू पाउन थाले । 'के घर के डेरा', 'भुमरी', 'तिलहरी'लगायत फिल्महरूको कामले उनलाई व्यस्त बनायो । झन्डै ४० वर्षदेखि फिल्महरूमा कोरियोग्राफी गर्दै आइरहेका कमलले अहिलेसम्म ३ सय बढी फिल्ममा काम गरे ।

'झुमा' फिल्मकै अर्को गीत 'घामभन्दा प्यारो'लाई कमलले तिलिचोमा खिचेका थिए । तनहुँको डुम्रेबाट हिँडेर ७ दिनमा मनाङ पुग्यो टिम । त्यतिबेला बाटो थिएन । तिलिचो पुग्न ९ दिन लाग्यो । 'अहिलेकाहरूले तिलिचोमा पहिलो पटक खिचेको दाबी गर्छ । तर होइन, त्यतिबेलै उनीहरू त्यहाँ पुगेका । थोरङ्ला पास हुँदै मुक्तिनाथ फर्केका थिए । तीजको व्रतमा छमछम नाचेको मौसम अझै याद छ,' उनले पूराना दिन सम्झे । एनालगको त्यो जमानामा कमलले गीत खिच्न २ क्यान पाउँथे । त्यसैले थुप्रैपटक रिहर्सल गरिसकेपछि मात्र उनीहरू ओके सट खिच्थे । मोनिटरमा सट हेर्ने जमाना थिएन । 'लोकेसनमा पुग्न ५/६ घण्टा लाग्थ्यो त्यतिबेला । बाटो थिएन । प्रविधिको विकास भइसकेको थिएन । पहिला २ क्यान दिन्थ्यो । अहिले त जति टेक लिँदा पनि भयो । मोनिटर थिएन । पूरा कन्फिडेन्ट भइसकेपछि मात्र सट खिचिन्थ्यो । कन्फ्युजन हुन्थेन, 'उनले भने, 'अहिले त सबै सट प्रिन्ट हन्छ । सम्पादक नै कन्फ्युज हुन्छ कुन ओके सट हो भनेर । अहिले त मनिटर भएन भने काम गर्न सक्दैन । हामीलाई त अहिले पनि सट लिँदा मनिटर चाहिँदैन । अनुभव नै ठूलो कुरा रहेछ । त्यतिबेला सिनिमेटोग्राफरले कुन लेन्स/फिल्टर लगाउँ मास्टर जी भनेर सोच्थें । अहिलेका सिनिमेटोग्राफरलाई त्यो थाहा छैन । मलाई त उनीहरू समाचार खिच्ने क्यामेरा पर्सन होजस्तो लाग्छ । उनीहरूलाई लेन्स, फिल्टर, कलर के हो केही हेर्दैन ।'

कुनैबेला बसन्त श्रेष्ठका प्रतिस्पर्धी रहेका कमल थप्छन्,'त्यतिबेला अनुशासन थियो । एकअर्कामा डर थियो । अहिले त्यो खट्किन्छ । त्यतिबेला कोही निर्देशक आउँदा हामी जराकजुरक उठ्थ्यौं, शान्त माहोलमा काम हुन्थ्यो । अहिले त्यस्तो छैन । अहिले त्यस्तो सँस्कार छैन । समय तालिका छैन । मिहेनत छैन । यस्तो व्यक्तिहरूसँग काम गर्न गाह्रो पर्छ ।'

कमलका अनुसार शर्मिला मल्ल नाच्नमा अलि कमजोर थिइन् । तर, मिहेनत गर्न कहिल्यै पछाडि पर्थिनन्। अभिनेतातर्फ धिरेन शाक्यलाई नचाउन गाह्रो पर्थ्यो । मिथिला शर्मा, मौषमी मल्ल, गौरी मल्ल, साराङ्गा श्रेष्ठ एकदम राम्रा नृत्य गर्ने कलाकारमा पर्थे । कमललाई सानो देखेर त्यतिबेला गौरी मल्लले 'उहाँ नै हो र हाम्रो डान्स मास्टर' भनेर प्रश्न गरेको अझै कमलको मानसपटलमा ताजै छ । राजेश हमाल उनीसँग सुरुमा नाच्नै मानेको थिएनन् । चट्टानको 'यो फूलजस्तै त्यो मन भए'मा राजेशलाई नृत्य सिकाउनु थियो । राजेशले 'सक्छ उहाँले ?' भनेर प्रश्न गरे । त्यतिबेला गीत खिचिसकेपछि 'कमल एकदमै प्रतिभाशाली छ भन्दै' राजेशले उनलाई उचाले । हमाललाई थुप्रै फिल्ममा कमलले नचाए । कुनैबेला गीतको शब्दहरू बुझ्न गाह्रो हुँदा राजेशले नै अर्थ बताइदिन्थे । नृत्यमा माहिर अभिनेताको नाममा दीलिप रायमाझी र श्रीकृष्ण श्रेष्ठको नाम लिन छुटाउँदैनन् । 'यीनीहरूलाई नचाउनु पर्थ्यो भने म पनि बेलुका अभ्यास गरेर जानु पर्थ्यो । डान्स मास्टर र हिरोको सेटमा प्रतिस्पर्धा हुन्थ्यो । उनी दुई खुबै राम्रो नाच्थे,'उनले भने,'पहिलाको कलाकारहरू यति दुख गर्थ्यो । अहिलेको कलाकारहरू एकैदिनमा हिट हुन खोज्छन् । एकैदिनमा को हिट हुन्छ, एकैदिनमा त बर्बाद हुन्छ ।' श्रीकृष्णसँग 'चुनौति', 'सितैमा लौ सितैमा', 'नाता रगतको'लगायतमा काम गरे ।

कमलले नचाउन बाँकी खासै कलाकार अब बाँकी छैनन् । मौसमी मल्लदेखि सृष्टि श्रेष्ठसम्मलाई उनले नृत्य सिकाइसके । जल शाहले कमलसँग ६ महिना नृत्य सिकिन् । रेखा थापालाई 'तिम्रो मन त चक्कु छुरी'का लागि एक महिना रिहर्सल गराए । गीतमा राजेश हमालको ढाँडमा चढ्नुपर्ने एउटा दृश्य खिच्नु थियो । कमल र रेखाबीच उक्त दृश्य गर्ने छलफल त भयो । तर, राजेशलाई त्यसबारे पत्तो थिएन । 'त्यसरी रेखा ढाँडमा चढ्दा राजेश तर्सेको थियो । तर, उसले पछि बुझ्यो सट रहेछ भनेर,'नोस्टाल्जिक हुँदै भने । उनले नचाएका कलाकारहरूमा सबैभन्दा धेरै सट लिएका अभिनेत हुन् जय श्रेष्ठ । 'रक्षा'को छायांकनमा जयलाई नचाउन कमललाई सकस ने भयो । 'जयले त्यतिबेला २५ टेक लिँदा कृष्टिले 'लौन प्रभु यो मान्छेले मलाई पनि मार्ने भयो' भनेको कुरा सम्झँदा अझै कमलको हाँसो थामिन्न । त्यतिबेला गौरी, मौसमी मल्ल, तृप्ती नाडकर एक टेकमै ओके सट दिन्थे । नयाँ पुस्ताका कलाकारमा आर्यन खड्का, पुष्प खड्का, आकाश खड्कामा त्यो खुबी देख्छन् उनी । 'यही खाल्डोभित्र छन् शाहरूख खान, माधुरी दीक्षित, आलिया भाट पनि,' कमलले सुनाए ।

प्रकाशित : भाद्र १८, २०७९ २०:३२
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×