'दुर्व्यवहारजस्तो विषयलाई सामान्यीकरण गरियो'- मनोरञ्जन - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement
विकास बोर्डमा भुवन केसी

'दुर्व्यवहारजस्तो विषयलाई सामान्यीकरण गरियो'

आरोपी नै शक्तिमा पुग्दा दुर्व्यवहार भोगेका महिला हतोत्साही हुन्छन् : रंगकर्मी आकांक्षा कार्की
रीना मोक्तान

काठमाडौँ — अभिनेता भुवन केसी चलचित्र विकास बोर्डको अध्यक्ष बनेका छन् । २ वर्षअघि अभिनेत्री साम्राज्ञी राज्य लक्ष्मी शाहले यौन दुर्व्यवहारको आरोप लगाएका उनलाई सञ्चार तथा सूचना प्रविधि मन्त्रालयले बोर्डको अध्यक्षतामा नियुक्त गरेको हो ।

केसीले बुधबार पदभार ग्रहण गरिसकेका छन् । यतिखेर भुवनलाई बधाई दिने र यौन दुर्व्यवहारको आरोपितलाई चलचित्र क्षेत्रको अभिभावकीय पदमा नियुक्त गराएको भन्दै विरोध गर्नेहरुको दुई समूह छुट्टिएको छ ।

मिटू अभियानलाई उचाइमा पुर्‍याएको हार्वे विन्स्टिनविरुद्धको यौन दुर्व्यवहारको आरोपले विनस्टिनलाई सन् २०१८ यता जेल पुर्‍यायो । ८० भन्दा बढी महिलाले यौन दुर्व्यवहारको आरोप लगाएपछि सुरुमै विन्स्टिनलाई 'द विनस्टिन कम्पनी' र 'एकेडेमी अफ मोसन पिक्चर आर्ट्स एन्ड साइन्स'ले निकालेको थियो ।

सन् २०१८ मै बलिउड अभिनेत्री तन्नुश्री दत्तले अभिनेता नाना पाटेकरले १० वर्षअघि गरेको यौन दुर्व्यवहारको आरोप लगाएसँगै नानाले 'हाउसफुल ४' गर्न पाएनन् । फिल्मलाई निर्देशन गर्ने भनिएका साजिद खानमाथि पनि तीन महिलाले यौन दुर्व्यवहारको आरोप लगाए । त्यसपछि फरहाद रामजीले 'हाउसफुल ४' को निर्देशकीय जिम्मेवारी पाए ।

त्यस्तै, भारतमै गायिका सोना मोहापात्रले संगीतकार अनु मलिकविरुद्ध यौन दुर्व्यवहारको आरोप लगाएपछि मलिकलाई 'इन्डियन आइडल' १०औं संस्करणबाट हटाइयो । तर, अभिनेत्री साम्राज्ञी राज्यलक्ष्मी शाहले यौन दुर्व्यवहारको आरोप लगाएका भुवन भने बोर्डको अध्यक्ष बने । यसको अर्थ हो, अब साम्राज्ञीले गर्ने फिल्महरुको निर्णय लिने क्षमतामा छन् भुवन ।

अभिनेत्री साम्राज्ञीले सामाजिक सञ्जाल इन्स्टाग्राममार्फत २०७७ को असारतिर आफूलाई भुवनले यौन दुर्व्यवहार गर्दा आफू १७ वर्षको रहेको खुलाएकी थिइन् । 'यस्तो पनि समय आयो जब मलाई दुर्व्यवहार (ह्यारेसमेन्ट) गरियो । सबैजनाको अगाडि त्यो व्यक्ति मेरो अनुहारको मजाक उडाएर हाँस्थ्यो । त्यतिबेला मात्र १७ वर्षको थिएँ म। मैले एक व्यक्तिलाई यसबारे सुनाएको पनि थिएँ। तर, उहाँले यो उद्योगमाथि तिनीहरुकै नियन्त्रण छ जोसँग शक्ति छ, उनीहरुकै गुटबन्दी छ । यदि उनीहरुले तिमीलाई मन पराएनन् भने फिल्मको अफर पाउँदैनौं भनेर बोल्न दिनुभएन,' उनले उक्त घट्ना सम्झँदै भनेकी थिइन् ।

भिडियोमा साम्राज्ञीले भुवनको नाम कतै लिएकी थिइनन् । तर, प्रतिवादमा भुवनले भने सामाजिक सञ्जाल फेसबुकमा खाना नपाएर रोइकराइ गरेको भन्दै स्टाटस नै लेखे । 'खान नपाएको भन्दै सामाजिक सञ्जालमा रोई कराई गर्ने हिरोइन अहिले कुन फिल्मको नाम बेचेर खाइरहेकी छिन् ? जुन थालमा खाने त्यही थालमा दुलो पार्ने । सामाजिक सञ्जालमा गर्ने बराबर अभिनय फिल्ममा पनि गरे हुने नि !' उनले लेखेका थिए ।

त्यसपछि साम्राज्ञीले भुवनले जापानको अवार्ड कार्यक्रममा पनि दुर्व्यवहार गरेको कुरा खुलाएकी थिइन् । 'जापानमा अवार्डमा जाँदा पनि उहाँ असहज ढंगले मेरो नजिक आउँदा मैले धकेलेको थिएँ । उहाँलाई वा अरुलाई त्यस्तो व्यवहार मन पर्छ होला तर मलाई मन पर्दैन । त्यति नजिक आउन उहाँ मेरो को हो र ?’ उनले भनेकी छन्,‘यस्तो आक्रमणले फिल्ममा आउन चाहने नयाँ केटी र उनीहरुका अभिभावकहरु हतोत्साही हुन्छन् । त्यसैले पनि म चुप बस्दिनँ । अत्ति हेप्ने काम भयो ।’ त्यसपछि साम्राज्ञीविरुद्ध केसीले काठमाडौं जिल्ला अदालतमा गालीबेइज्जतीको मुद्दा दर्ता गरे । अहिले यो मुद्दा अदालतमा विचाराधीन छ ।

यौन दुर्व्यवहारका आरोपितलाई बोर्डको अध्यक्ष बनाएसँगै महिलाहरुलाई त्रासमा बाँच्नुपर्ने स्थितिको विकास भएको भुवनका प्रतिस्पर्धी समेत रहेकी निर्देशक सम्झना उप्रेती रौनियार बताउँछिन् । 'मन्त्रालयले खोलेको निवेदनमा सुरुमा उनलाई त्यहाँ नै रोक्न सकिन्थ्यो । उनले सजिलै निवेदन भर्न पाए । अन्तर्वार्ता लिएर बोलाएको छ । देशको गरिमा बोक्ने पार्टी नेपाली कांग्रेसले त्यस्तो व्यक्तिलाई अध्यक्ष बनाउँदा पार्टीले के हैसियत राख्छ? फिल्म क्षेत्रका पुरुषहरुले एक त फिल्म क्षेत्र महिलाका लागि सुरक्षित छैन भन्ने भान गराइरहन्छ,' सम्झनाले भनिन्,'विकास बोर्डमै उनीविरुद्ध निवेदन परेका छन् । उहाँ गतिलो चरित्र भएको व्यक्तिमा गनिनु हुन्न । उहाँजस्तो व्यक्तिलाई बोर्डमा लगेर कांग्रेसले के सन्देश दिन खोजेको हो भन्न सकिन्न । भोलिदेखि चलचित्र क्षेत्रका महिलाहरूलाई त्रासमा बाँच्नुपर्ने स्थिति बनाइदियो ।'

यौन दुर्व्यवहारका अनुभवलाई समेट्दै 'भजाइना मोनोलग' निर्देशन गरेकी रंगकर्मी आकांक्षा कार्की भुवन त्यो शक्तिमा पुग्नुले यौन दुर्व्यवहारबारे बोल्ने महिलालाई हतोत्साही भएको बताइन् । 'यो गैरजिम्मेवार निर्णय भयो । तिमीहरुले जे बोले पनि बोल्दै गर, तर हामी नसुनेझैं गरिदिन्छौं, देखेको पनि नदेखेको जस्तो गरिदिन्छौं । कसैले हामीलाई जवाफदेही बनाउन सक्दैनौं भनेर एक महिलालाई दर्जा नै नदिएको, आदर नगरेको भन्ने उदाहरण मान्न सकिन्छ,'आकांक्षाले भनिन्,'त्यस्तो व्यक्ति निर्णय लिने क्षमतामा पुगेपछि पहिल्यै शक्तिमा भएको पुरुषले अर्को शक्तिमा पुग्दा अर्को कोही व्यक्तिले कसरी बोल्न सक्छ । कसैलाई गलत गरेको छ भने त्यही व्यक्तिहरूको करिअर कन्ट्रोल गर्ने डोरी त उसको हातमा पर्‍यो नि ।'

आकांक्षा थप्छिन्,'यो त ल 'खा' भनेकोजस्तो पनि भयो । तिमीहरु जति नै चिच्च्याउँदै गरे पनि हामी यसरी प्रगति गरिरहन्छौं भनेर देखाएको हो ।' फिल्म निर्देशक मनोज पण्डित भुवनलाई अध्यक्ष बनाइदिएर सरकारले यौन दुर्व्यवहारजस्तो अपराधलाई सामान्यीकरण गरिदिएको बताउँछन् । 'राजनैतिक दलहरुलाई सामाजिक कुनै पनि मुद्दासँग सरोकार छैन भन्ने यसले देखाउँछ । खालि हरेक सरकारी निकायमा आफ्ना कर्मचारी कसरी भर्ती गराउने भन्ने कुराले मात्र महत्त्व राख्छ भन्ने देखिन्छ । त्यसकै रिफ्लेक्सन हो यो,'पण्डितले भने,'दलहरुका लागि आफ्ना कार्यकर्ताको सवालमा हरेक अपराध सामान्य लाग्छ । यसले अपराधलाई सामान्यीकरण गरिदिएको छ । यति महत्त्वपूर्ण मुद्दामा दलहरू मौन बसिदिनु, महिला हिंसाका मुद्दामा उनीहरुलाई कुनै पनि चासो छैन भन्ने स्पष्ट हुन्छ ।'

दलीय आबद्धता

यतिखेर भुवन अध्यक्ष बनेसँगै दलीय आबद्धतामाथि प्रश्न उठेका छन् । पहिलो संविधानसभा चुनावपछि भुवन एमाले प्रवेश गरे । दोस्रो संविधान सभा चुनावमा एमालेले उनलाई समानुपातिक उम्मेदवार बनाउन खोज्यो तर पार्टीभित्र चर्को विरोध भएपछि पछि हट्यो । त्यसताका उनको नाम राप्रपा र उन्नत लोकतन्त्र पार्टीसँग जोडियो । तर, गत वैशाख २० मा नीर शाहको पहलमा केसी अभिनेत्री स्वेता खड्का र कलाकार संघका अध्यक्ष रवीन्द्र खड्का कांग्रेश प्रवेश गरे ।

बोर्डको अध्यक्षका लागि दलीय आबद्धता बन्द गर्न माग गर्दै समीक्षक एवं पत्रकार यज्ञशले सामाजिक सञ्जाल फेसबुकमा स्टाटस लेखेका छन् । 'हुन त कुलमान घिसिङ जस्तो आफ्नो क्षमता सिद्ध गरेका र नेपालमा असम्भवजस्तै मानिएको लोडसेडिङ हटाउने काम गरेर देखाएका मान्छेसमेत माओवादी सरकारमा नआइ फेरि विद्युत् प्राधिकरणको हाकिम हुन पाएनन्, त्यसैले यो देशमा दलीय आबद्धता र दलीय आधारमा नियुक्ति अति सामान्य कुरा हो। त्यसैले हरेक क्षेत्रमा दलीय आबद्धता र प्रतिबद्धतासहितका संघ संगठन छन्। गभर्नर आफ्नो पार्टीको नभएकाले सरकारले हटाउने र सरकार आफ्नो पार्टीको नभएकाले गभर्नरले निहुँ खोज्ने पनि देखिएकै हो,'उनले लेखेका छन्,'अझै छोटकरीमै नाम राखेर भए पनि पार्टीको जुवामा नारिनै परेको हो। यस्तोमा चलचित्र विकास बोर्डको के कुरा गर्नु ! तैपनि एमालेमा रहेका (काठमाडौंमा सांसदको टिकटसमेत दिएर पछि खोसिएका) भुवन केसीलाई चलचित्र विकास बोर्डको अध्यक्ष बनाउन पहिले कांग्रेस प्रवेश गराएर मात्रै अध्यक्ष बनाइयो। यसको अर्थ भुवन केसी कांग्रेस भएकाले अध्यक्ष भएका हुन् भन्ने लगाउन मिल्छ कि मिल्दैन ? उनको क्षमताको आधारमा हो भने वैशाखमा पार्टी प्रवेश गराउनुको कारण के? बोर्ड अध्यक्षको योग्यता यही हो ?'

थप लेखेका छन्, 'भुवन अभिनेता र निर्माताका रूपमा स्थापित व्यक्ति हुन् तर चलचित्र क्षेत्रलाई मार्ग निर्देशन गर्ने र मौलिक सिनेमा संस्कृति विकासको भिजन भएका व्यक्तिजस्तो लाग्दैन। भुवनले त्यसमा मलाई गलत सिद्ध गरून् भन्ने कामना छ। (यसमा थप- भुवनलाई अभिनेत्री साम्राज्ञी राज्यलक्ष्मीले लगाएको यौन दुर्व्यवहारको आरोपलाई सरकारले बिर्सेको कि मुद्दा नै नमानेको भन्ने प्रश्न पनि छ।)'

बोर्डका पूर्व अध्यक्ष दयाराम दाहाल भने विदेशी फिल्म रोकेर देखाउन भुवनलाई चुनौती दिन्छन् । 'उहाँले बाहिर बसेर बलिउड फिल्म रोकेर देखाउँछु भन्नुभएको थियो । अब उहाँ पदमा पुग्नुभयो त्यो काम पनि गरेर देखाउन सकेको होस् मेरो कामना छ,' दयारामले भने ।

प्रकाशित : श्रावण ११, २०७९ १४:३१
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

'फर्केर हेर्दा केही पनि छैन, पाइला मात्र बढाइएछ' [भिडियो]

'तँ मेकअप पो गर्छस्? भनेर जिस्क्याउँथे'
रीना मोक्तान

काठमाडौँ — श्याम बराल फिल्मको स्टिल फोटोग्राफर बन्न चाहन्थे । सपना देख्थे, स्टिल फोटोग्राफी हुँदै सिनेमेटोग्राफर बन्ने । वर्षौंदेखि चलाउँदै आएको बर्दिबासको फोटो स्टूडियो बन्द गरेर नेपाली फिल्म क्षेत्रमा प्रवेश गरेका थिए । तर, सोचेजस्तो सहज थिएन फिल्म क्षेत्र ।

एनालगको जमाना, नयाँलाई सजिलै मौका दिइँदैनथ्यो । उनलाई हत्तपत्त कसैले विश्वास गरिदिएन । त्यतिबेला एक जनाले श्यामलाई मेकअपतिर चाँडै काम पाउने भन्दै त्यतै जान सुझाव दिए । त्यसपछि क्यामेरा चलाउने श्यामको हातले मेकअपको ब्रस समायो । त्यही ब्रसले कलाकारलाई सिंगार्न थालेको पनि ३० वर्ष बितिसक्यो ।

श्यामले फिल्म 'ज्वाला'मा अशोक रोक्काको साहयक बनेर मेकअप सिके । त्यतिबेला अशोकको निर्देशन अनुसार कलाकारको अनुहारमा 'पफ' लगाइदिनुपर्थ्यो । गुरुले नभ्याएका जुनियर कलाकारलाई मात्र मेकअप गर्न पाउँथे । पहिलो पटक राजेश हमालको अनुहारमा मेकअप गर्दाको डर अझै बिर्सँदैनन् । आफूलाई श्यामश्वेतमा कस्तो मेकअप आवश्यक हुन्छ भन्ने कुरा थाहा हुनाले पनि अनुहारमा ब्रस चलाउन माहिर बन्दै गए, श्याम । फोटो खिच्ने अनुभवले त्यहाँ काम गर्‍यो । 'अञ्जुली', 'माया गर्छु म'लगायत फिल्ममा त मेकअपसँगै फोटो पनि खिचिदिन्थे ।

राजेश हमालदेखि सौगात मल्लसम्मको अनुहारलाई मेकअप गरिदिएका ‍श्यामलाई विगत फर्केर हेर्दा भने आर्थिक उन्नति हुन नसक्नुले खुबै पोल्दो रहेछ । 'अरु पेसामा लागेको भए कहाँ पुगिसक्थें होला । काठमाडौंमा घर हुन्थ्यो होला, जमिन हुन्थ्यो होला । गाडी हुन्थ्यो होला । यति दु:ख हुँदैन थियो होला,' श्याम सुनाउँछन्, 'म भारतकै मेकअप आर्टिस्ट भइदिएको भए अहिलेसम्म सम्पन्न भइसक्थें होला। यतिका लामो समय बितिसकेछ, पछाडि फर्केर हेर्दा थुइक्क ! केही पनि छैन भन्ने हुन्छ । पाइला मात्र अगाडि बढाइएछ, ब्याकअप केही पनि छैन भन्ने कुराले दु:ख लाग्छ।'

पारिश्रमिककै पीडा

आफूजस्ता प्राविधिकको उचित मूल्यांकन नहुँदा आफ्नो अवस्था ज्युँका त्युँ भएको श्याम सुनाउँछन् । 'हाम्रो कामको मूल्यांकन नै हुन सकेन । अहिले हामीले एउटा मेकअपको ५/६ लाख लिनुपर्ने हो । तर, मुस्किलले डेढदेखि २ लाख दिन्छन् । धेरैले त साथीभाइको मुख हेर्ने भन्यो, साँढे एक लाख दिइरहेका हुन्छन् । २ लाख पाउन मुस्किल नै पर्ला,' श्यामले आफ्नो दु:ख सुनाए,' थोरै पारिश्रमिकमै हामीले चित्त बुझाउनुपर्छ । कस्मेटिक सामान महंगो पर्छ भन्ने पनि फिल्मकर्मीले बुझ्दिँदैनन् । फलानोले यतिमा गरेको थियो भन्दिन्छन्, उसले कुन कस्मेटिक प्रयोग गरेको थियो भन्ने पनि उनीहरूलाई थाहा हुँदैन । नतिजातिर ध्यान नै दिँदैनन्।'

कति फिल्मबाट अझै श्यामले आफ्नो पारिश्रमिक उठाउन बाँकी छ । उनका अनुसार उठाउन बाँकी झन्डै २/४ लाख पैसा बाँकी छ । तर ती पैसा आउने/नआउने टुंगो छैन । हालै पाँच वर्ष अगाडिदेखि प्रदर्शन अलमलिएको फिल्म प्रदर्शनमा आयो । फिल्मबाट श्यामलगायत प्राविधिकहरूले आफ्नो पारिश्रमिक पाएका थिएनन् । उनीहरूले चलचित्र विकास बोर्डमा निवेदन दिएपछि फिल्मको सेन्सर रोकियो । त्यसपछि बाध्य भएर फिल्मकर्मीले पारिश्रमिक दिए ।

मेकअपको महत्त्व बुझिएन

फिल्मकर्मीहरूले मेकअपको महत्त्व नबुझ्दा आफूहरूको सही मूल्यांकन नभएको श्याम बताउँछन् । 'उनीहरू मेकअप केही होइन साधारण कुरा हो भनेर सोच्छन् । मेकअपलाई सामान्य लिइदिन्छन् । एउटा सानो बक्सा बोकेको छ, पाउडर दलेको छ भन्छन् । त्यसमा कति मिहेनत लाग्छ उनीहरूलाई थाहा हुँदैन । कलाकारको अनुहारमा पसिना आएको छ भने पसिना पुछिरहनु पर्‍यो । आँशु झार्ने वाला दृश्य छ भने क्षण-क्षणमा पुगेर ग्लिस्रिन लगाइरहनु पर्‍यो । टचअप गरिरहनु पर्‍यो,' श्याम भन्छन्, 'सबैभन्दा अगाडि उठ्नु पर्‍यो, मेकअप आर्टिस्ट । सबभन्दा ढिला सुत्नुपर्‍यो । सेटमा बढी खट्नु पर्‍यो ।'

चरित्र निर्माणका लागि मेकअप गर्नुपर्ने हुँदा फिल्ममा मेकअपको निकै महत्त्व देख्छन्, श्याम । पछिल्लो समय फिल्मको मेकअप नसिकी फिल्म क्षेत्रमा प्रवेश गरेकाहरूले चरित्र अनुसारको मेकअप गर्न नसकेको उनको बुझाइ छ । नयाँ कलाकारले पनि मेकअप नबुझ्ने गरेको श्यामको अनुभवले भन्छ ।

'अहिले फिल्मको मेकअप सिकेर आउने एकदम थोरै छन् । धेरै त पार्लरबाट आएका छन्,' ५४ वर्षीय श्याम सुनाउँछन्,'कलाकार पनि कोही युट्युब, भिडियोबाट आएकाहरू छन् । उनीहरूमा पनि मेकअपको ज्ञान छैन । राम्रो बनाइदियो, चिट्टिक्क, ब्राइडल(बेहुली) मेकअप गरिदियो भने त्यो राम्रो मान्छन् । हामीले गरेको मेकअप त मेकअप नै होइन भनिदिन्छन् । कलाकार पनि पार्लरका मेकअप आर्टिस्ट च्याप्छन् ।'

श्यामले गुरुले गरेको मेकअप हेर्दै सिके । त्यतिबेला मेकअप सम्बन्धि तालिम दिने संस्था, युट्युब थिएन । भारतिय म्यागाजिनका 'ब्लोअप' तस्बिरमा गरिएको मेकअप हेर्दै उनीहरू मेकअप गर्थे । बलिउड अभिनेत्री रेखाका मेकअप हेर्थे श्याम । नयाँ मेकअप सिक्न त फिल्म नै हेर्नुपर्‍यो । छायांकनस्थलमा फिल्म हेर्ने अवस्था हुन्थेन । म्यागाजिन/पत्रपत्रिका नै श्यामका लागि अर्को कक्षा हुन्थ्यो । अहिले त कलाकार पनि मेकअपबारे पोख्त भइसके । कति त युट्युबतिर आफैं मेकअप 'टुटोरियल' बनाउँदै भिडियो बनाइरहेका हुन्छन् । हिजोआज त कलाकारले आफूलाई सिकाउन खोज्ने गरेको उनी सुनाउँछन् ।

'अहिले त कोही कोही कलाकारले नै सिकाउँछन् हामीलाई । यस्तो प्रोडक्ट चलाउनु पर्‍यो नि भन्छन् । सबैले त्यस्तो प्रोडक्ट प्रयोग कहाँ गरेको हुन्छ त ? हिरोइनहरूको आ-आफ्नो प्रोडक्ट हुन्छ । म सबै बोकेर हिँड्छु त । पहिलाको तुलनामा अहिले हामीलाई अझ गाह्रो छ,' उनले भने, 'प्रविधि अनुसार हामी पनि अपडेट हुँदैछौं । अब फिल्ममा लाउड मेकअप गर्नु भएन नि ।'

कलाकारलाई चिट्टिक्क बनाइदिन रमाइलो हुन्छ होला नि ?

सयभन्दा बढी फिल्ममा मेकअप आर्टिस्टका रुपमा काम गरेका श्याम कलाकारको अनुहार रंगाउनु गर्विलो काम रहेको बताउँछन् । 'अब चलेका कलाकारहरूलाई पनि आफूले मेकअप गरिदिन पाउनु त गर्वको विषय हो नि । उनीहरूको अनुहारमा रंगाउन पाउनु त गर्व लाग्थ्यो,' जवाफ दिँदै भने, 'हामी त स्ट्याण्डबाइ बस्नु पर्‍यो, कलाकारदेखि निर्देशकले के भन्ला भनेर कान ठाडो पारेर बस्नु पर्थ्यो । त्यतिबेलाको माहोल नै रमाइलो हुन्थ्यो । सेटमा परिवार भेटेजस्तो लाग्थ्यो । एकले अर्कालाई सहयोग गर्ने, आदर गर्ने । मोबाइल थिएन। आफैंमा रमाउन जानेको थियौं ।'

अभिनेत्री निरुता सिंहको मेकअप गर्दा औधी रमाइलो लाग्ने सम्झछन् श्याम । निरुता, जल शाहसँग गफ गर्दै, हाँस्दै मेकअप गरिदिन्थे उनी । उनीहरूलाई चिट्टिक्क बनाएर पठाइदिएपछि छुट्टै आनन्द मिल्थ्यो । 'आहा राम्रो मेकअप गरेछु भन्ने लाग्थ्यो । त्यहीमाथि उनीहरूले पनि मेकअपको तारिफ गर्थे,' पुराना क्षण सम्झन्छन् श्याम ।

त्यसो त त्यतिबेला कलाकारहरूका लागि मेकअपमा महिलाहरू थिएनन् । पुरुषले नै मेकअप गरिदिनु पर्थ्यो । फिल्म क्षेत्रका लागि त त्यो साधरण नै थियो । तर, कतिले भने श्यामलाई 'तैंले मेकअप गर्छस् भनेर जिस्क्याउँथे।' सुरुमा फोटो खिच्ने भएकाले पनि उनलाई मेकअपमा देख्नेहरू अचमम्म मान्थे । एनालगदेखि डिजिटलसम्म आइपुग्दा मेकअपमा थुप्रै प्रोडक्ट परिवर्तन भएको श्यामले देखेका छन् । त्योसँगै कलाकारको पर्दाको आयुको पनि साक्षी बनेका छन् । हिजोदेखि आजसम्म पनि मेकअप आर्टिस्टको खुट्टा ढोग्न नछुटाउने कलाकारमा पर्छन्, राजेश हमाल । 'मेकअपलाई त चन्दनको रुपमा लिइन्छ नि त । त्यो नलगाइ कलाकार, कलाकार नै हुँदैन । त्यतिबेला मेकअप आर्टिस्टलाई गुरुजस्तो मानेर ढोग्ने चलन थियो । अहले खासैले ढोग्नुहुन्न,' श्याम विगत सम्झन्छन् ।

जनयुद्धताका फिल्महरू बन्न बन्द भयो । थुप्रै प्राविधिक त्यस समय विदेश भासिए । श्याम पनि बिरक्तिएर मलेसिया उडेका थिए । तर, त्यता पुगेको १ वर्षमै फिल्महरू बन्न थालेको समाचारले उनलाई नेपाल फर्कायो । उनी सम्झन्छन्, 'विदेशमा शिव रेग्मी, दयाराम दाहालले फिल्म बनाइरहेको समाचारहरू पढ्थें । त्यतिबेला । ए फिल्म त बन्न थालेछ यार ! अब त उहीँ जानुपर्छ भन्ने हुन्थ्यो । फिल्महरू थुप्रै बन्न थालेपछि परदेशमा मन लागेन म फर्किएँ । फर्कने बित्तिकै कामहरू पाउन थालें ।'

फिल्म क्षेत्रको यो लामो यात्रामा उनी 'परेली' फिल्मको एउटा घट्ना कहिल्यै बिर्सँदैनन् । फिल्ममा थुप्रै स्टारहरूको अभिनय थियो । सबैको मेकअप श्यामले नै गर्नुपर्ने । अब पुरुष कलाकारलाई आधा घण्टामै सके पनि महिला कलाकारलाई डेढदेखि २ घण्टा लाग्थ्यो । त्यतिबेला एक जना कलाकारलाई जवान र बुढ्यौली देखाउने मेकअप गर्नुपर्थ्यो । जवानवाला दृश्यको मेकअप सकिएपछि उक्त कलाकारलाई श्यामले आफ्नो अनुहारको बेस(सुरुमा लगाइने क्रिम) नधुन भनेका थिए । तर, उनले मुख धोइदिएछन् । त्यो पनि क्रिमले । मेकअप गर्न भ्याइनभ्याइ भइरहेको बेलामा उक्त कलाकारको मेकअप सुरुदेखि नै गर्नुपर्‍यो । क्रिम लगाएकाले मेकअप पनि बिग्रियो । त्यसपछि तनावमा आएर श्याम मेकअप बक्स बोकेर छायांकन स्थल छोडेर हिँडे । त्यतिबेला निर्माता/निर्देशकले आफूलाई फकाएको र उक्त कलाकारको केही दृश्य घटाइदिएको क्षण सम्झँदा आज पनि श्यामलाई हाँसो लाग्छ ।

प्रकाशित : श्रावण ७, २०७९ १७:५९
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
x
×