यसरी बन्यो ४० सेलिब्रेटी फिचर्ड महामारी गीत

रीना मोक्तान

काठमाडौँ — लोकप्रिय गायक उदेश श्रेष्ठले हालै सार्वजनिक गरे एउटा 'महामारी' गीत । चीनको वुहान सहरबाट युरोपतिर कोरोना (कोभिड–१९) को आतंक फैलिरहादा उनले केही शब्दहरु बुनेका थिए ।

कोभिड–१९ को समाचारले मानिसमा डर पैदा गरिरहेको थियो । संक्रमित र मृत्यु हुनेको संख्या बढ्दै जाादा कतिलाई मानसिक तनावले सताउन थालेको थियो ।

कोभिडको ‘आतंक’बीच सकारात्मक सन्देश, आशा जगाउने भावमा यी लाइन कोरियो । आफैंले संगीत भरेर कम्पोज पनि गरे । अन्तरा लेखिएकै थिएन । दुई लाइन गीत केही अग्रजहरुलाई सुनाए । सबैले राम्रो प्रतिक्रिया दिएपछि गीत पूरा गर्ने तयारीमा लागे । ‘मलाईमात्र राम्रो लागेको हो कि भनेर अग्रजहरुलाई गीतको टुक्रा रेकर्ड गरेर सुनाएा । एकदम राम्रो छ, गीत पूरा गर भनेर सबैले हौसला दिनुभयो,’ उदेशले सुनाए । गीतको एउटँ अंश यस्तो छ :

‘हट्नेछ यो महामारी, फर्किने छ खुसी फेरि

जित्नेछौं यसलाई जसैगरि, सजाउनेछौं हाम्रो संसार फेरि’

यहीबीच नेपालमा पनि यो भाइरसको प्रवेश भयो । सरकारले लकडाउन घोषणा गर्‍यो । उदेशको गीत त्यतिमै थााती रहृयो । गीतलाई पूरा गर्ने शब्द चयन गर्न सकिरहेका थिएनन् । लकडाउन थपिादै गयो । लकडाउनको उराठ समयमा फेरि उदेश गीतलाई पूरा गर्न बसे ।

नियम पालन गरेर घरमै बसे, घरहरु सफा राखे भाइरसलाई जित्न सक्छौं भन्ने किसिमका सकारात्मक सन्देश दिने शब्दहरु कोरे । त्यसबीच केही गायकहरुले कोरोनासम्बन्धि गीतहरु सार्वजनिक गरिसकेका थिए । उदेशलाई ती गायकको भावमा गीत ल्याउने मन भएन । कोरोना भन्ने शब्द नै आˆनो गीतमा नराख्ने निर्णयमा पुगे । जुनै पनि महामारी र विपदमा साहस दिने शब्दहरु केलाएर उनले गीत तयार पारे ।

‘गीतमा कोरोना भन्ने शब्द नआओस् भन्ने थियो । महामारी भनेको त जहिले पनि आउन सक्छ । कोरोना नेपालमा अनपेक्षित रुपले देखियो । यसले मानिसलाई यतिका लामो समयसम्म घरभित्र थुन्योत्यो,’ उनी गीत तयार पार्दाको समय सम्झन्छन्, ‘त्यही हिसाबले गर्दा कोरोनालाई मात्र इंगित नगरिकन हरेक विपत, महामारीमा सन्देश दिने खालको गीत कम्पोज गरें ।

२ हप्ताअघि उनले गीतको लिरिकल भिडियो सार्वजनिक गरेका थिए । गीत तयार पारिरहादा भिडियोको खाका पनि मनमा बनिसकेको थियो । भिडियोका लागि कलाकारलाई लिएर सुटिङ गर्ने अवस्था थिएन । लकडाउनले सबै कलाकार पनि घरमै थुनेर बसेको अवस्थामा पनि उनले ४० जना भन्दा बढी सेलिब्रेटीलाई भिडियोमा फिचर गराउन सफल भए । यो कसरी सम्भव भयो त ?

लकडाउनकै समयमा भारतीय च्यानलमा गीतहरु हेर्दै थिए । टेलिभिजनमा गीत बज्यो, ‘फिर जीत जाएगा इन्डिया...।’ उनले दिमागमा तयार पारेको खाका दुरुस्तै उक्त गीतमा थियो । अक्षय कुमार, विक्कि कौशललगायतका कलाकारले उक्त गीतमा घरबाटै अभिनय गरेका थिए ।

उदेशलाई लाग्यो, ‘मैले मेरो गीतको लागि सोचेको भिडियो यस्तै हो । अब यस्तै गरे, कपी गरेको भन्ने हो कि ?’

त्यसका डरले उनले आफ्नो आइडिया अग्रज साथीहरुलाई सुनाए । उनीहरुले भने, ‘के फरक पार्छ त । सन्देश दिने गीत हो । गर्दा हुन्छ ।’

भिडियोका लागि आˆना सम्पर्कमा भएका सेलिब्रिटीहरु अनि गायकलाई मोबाइलबाट भिडियो खिच्न लगाए । ‘अडियोको लिंक कलाकारलाई पठाइदिए । गीत राम्रो लाग्यो भने यो आˆनो भागमा लिप्सिङसहितको भिडियो पठाइदिनु भनेर अनुरोध गरें मेसेन्जरबाट,’ उनले भने, ‘हरेक सेलिब्रेटीलाई १०/१२ सेकेन्डको अडियो भाग लगाएर पठाएा ।’

दीपकराज गिरी, दिपाश्री निरौला, योगेश्वर अमात्य, शिव परियार, विजय लामा, ओमविक्रम विष्ट, राजु लामालगायतले यसमा अभिनय गरेका छन् ।

फेसबुक म्यासेन्जरमार्फत ४० भन्दा बढी कलाकार, गायकहरुको भिडियो संकलन भयो । अब उदेशलाई एउटै समस्या थियो, भिडियोको सम्पादन । फेसबुकमा पोस्ट लेखेर सम्पादनका लागि सहयोग मागे । न्यूरोड बस्ने सञ्जय श्रेष्ठ भिडियोमा काम सहयोग गर्न तयार भए । सम्पादनको काम सुरु पनि भयो । तर, यतिको धेरै भिडियो सम्पादन गर्न गाह्रो भएपछि प्रविन श्रेष्ठ जोडिए । अन्तमा २ दिन लगाएर प्रविनले गीतको भिडियो फाइनल गरे ।

अन्तत, तयार भयो गीत, ‘हट्नेछ यो महामारी...।’ यसलाई लकडाउनको उपलब्धि बताउाछन् उदेश । ‘यसमा टिमवर्क नै भयो । लकडाउनको उपलब्धि भनौं न यसलाई,’ उनले भने । प्रकाशित : वैशाख २२, २०७७ १९:४७

ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT

बिरामी पत्नी भेट्न यो कष्ट...

रीना मोक्तान

काठमाडौँ — बिहीबार राति अचानक सोमराज बोम्जनलाई मेलम्चीबाट फोन आयो, ‘दिदी सिकिस्तै छिन् । पैसा छैन, कसरी उपचार गर्ने ? छिट्टो आउनु ।’ फोन सालीको थियो । एकै सासमा थाहा भयो, श्रीमती कमला बिरामी छन् । 

१० बजे राति पत्नी बिरामी भएको खबर पाएपछि सोमराजको मन थामिएन । आत्तिए । के गरौं कसो गरौं भयो । भेट्न जाउँ देश लकडाउनमा । आँखामा निन्द्रा परेन । रात कोल्टे फेर्दैमा बित्यो । उज्यालो नहुँदै उनले हेटौंडादेखि हिँडेर मेलम्ची जाने निधो गरे ।

उनका केही साथी लकडाउनमा काठमाडौंबाट हिँडेरै गाउँ आइपुगेका थिए । उनीहरुलाई सोधे– हिँडेर काठमाडौं कति घण्टामा पुगिन्छ ? साथीले तीन घण्टामै काठमाडौं पुग्ने सुनाएपछि ब्यागमा लुगा कसे । गोजीमा अस्पताल खर्च बोके । बाटोमा बोल्नकै लागि भए पनि साथी चाहिएला भन्ने लागेर भाइलाई आफूसँगै हिँड्न भने । तर, भाइले मानेनन् । माइला बुबाको छोरा छेवाङ (११ वर्ष) भने काठमाडौं हेर्ने रहरले सोमराजसँग हिँड्न तयार भए ।

त्यसपछि सुरु भयो सोमबाराजको बाध्यता र छेवाङको रहरको यात्रा ।

पाँच बजे बिहानै मकवानपुरको रानीसेराबाट ठिंगनतिर हिँडे । त्यहाँबाट फास्टट्र्याक बाटो हुँदै काठमाडौं पुग्ने उनीहरुको तयारी थियो । त्यो बाटोले काठमाडौं चाँडै पुर्‍याउँछ भन्ने थाहा थियो उनीहरुलाई । कतै नरोकीई जंगलको बाटो हिँड्न थाले । सायद छेवाङलाई काठमाडौं हेर्न आतुरी थियो त्यसैले दाइलाई उछिनेर अघिअघि पाइला चाल्दै हिँड्थे ।

सोमराज पहिला यसरी कहिल्यै हिँडेका थिएनन् । त्यसैले होला हिँडेको दुई घण्टा नबित्दै उनका गोडा थरथराउन थाले । ब्याग पनि बोक्न सकेनन् । ब्याग छेवाङले बोकिदिए । लगातार चार घण्टा हिँडेपछि उनीहरु ठिंगन आइपुगे । सोमराजको पाइला अघि बढेन । थाकेर लखतरान भए । ठिंगनमै मामा माइजूको घरमा त्यसदिन रात काटे ।

भोलीपल्ट बिहान सबेरै त्यहाँबाट फास्टट्र्याकको बाटो लागे । सिमसिम पानी परिहेको थियो । एउटा छातामा जसोतसो पानी छेल्दै अघि बढे । सडकको बाटो हिँडिरहँदा सोमराजलाई बिरामी पत्नीको पीरले सताउँथ्यो, कहिले पहिरोले । ‘सडकतिर हिँड्दा पहिरो पनि गइरहेको थियो । पहिरोले पुरियो भने के गर्ने होला ? कसैलाई थाहा पनि हुँदैन भनेर डर लाग्थ्यो । त्यसैले छेउछेउको बाटोमा हिँड्यौं,’ उनले सुनाए, ‘कहिल्यै नहिँडेको बाटो, डर लाग्दोरहेछ नि । काठमाडौं नपुगे अर्कै ठाउँमा निस्किएला कि भन्ने पनि हुँदो रहेछ !’

सुनसान सडकमा चोर लाग्ला भन्ने पनि डर हुन्थ्यो उनलाई । त्यसैले बीचबीचमा श्रीमतीको लागि बोकेको खर्चतिर उनको हात पुग्थ्यो । सिस्नेरी भन्ने ठाउँमा आएपछि पानीले चुट्न थाल्यो । छाताले पानी थेग्न सकेन । बागमती नदी पनि झन ठूलै हुँदै गयो । नदीले बगाउला भन्ने डरले फेरि उनीहरुले जंगलकै बाटो रोजे ।

जंगलमा दोबाटो आउँदा अलमल पर्थे, त्यतिबेला साथीलाई फोन घुमाइहाल्थे सोमराज ।

जंगलको बाटोमा उनीहरुले कहिल्यै थकाई मारेनन् । गफिनभन्दा गन्तव्यतिर उनीहरुको ध्यान हुन्थ्यो । ‘अँध्यारो होला भनेर जंगलको बाटो छिटोछिटो हिँड्यौं । यस्तो बेलामा कसैले बास पनि दिँदैन । बिचल्ली होला भनेर हामी लगातार हिँड्यौं,’ उनले सुनाए ।

अनकन्टार जंगलमा हिँड्न सजिलो पक्कै थिएन । जंगल सडकजस्तो होइन, कोही बटुवा भेट्ने । दुई दाजूभाइ गफिँदै जंगलको बाटो हिँड्थे । कहिले मौनतामै कति डाँडा काटे । ‘हामीलाई बाटो नै थाहा थिएन । तर जंगलको बीच भाइलाई केही भइहाल्छ कि भन्ने चिन्ता हुन्थ्यो । त्यसैले जेसुकै होस् भनेर फटाभट हिँड्यौं,’ उनले सुनाए ।

सोमराजको मनमा काठमाडौं पुगे आफन्त कोही भेटिहाल्ने आशा थियो । त्यही आशामा डाँडापाखा, उकाली ओराली गर्न छोडेनन् । छेवाङ पनि दाइकै कदमसँग कदम मिलाउँदै हिँड्थे ।

बीचबीचमा सोमराज छेवाङलाई सोध्ये, ‘खुट्टा दुखेन ?’, छेवाङ भन्थे, ‘अहँ दुखेको छैन ।’

घण्टौं हिँडेर पनि काठमाडौं नआइपुग्दा सोमराजको ढुकढुकी बढ्न थाल्थ्यो ।

‘३ घण्टामै काठमाडौं पुगिन्छ भनेको थियो । तर हामी जति हिँडे नि काठमाडौं आइपुगेन,’ उनले भने । तर पनि उनीहरुले हिँड्न छोडेनन् ।

सोमराजलाई थाहा थियो, हिँडेपछि गन्तव्य अवश्य पुगिन्छ । उनको कामै बाटो खोज्ने हो । लकडाउनअघि मुस्ताङतिर थिए । त्यता उनी ब्लास्टिङको काम गर्थे । ठूलाठूला ढुङ्गालाई पड्काएर बाटो खोल्ने काम उनैको हुन्थ्यो । उनी मुस्ताङ हुँदा उनकी पत्नी भने कक्षा १२ को परीक्षा दिन मेलम्ची गएकी थिइन् ।

मुस्ताङ पुगेको केही दिनमै लकडाउन घोषणा भएपछि उनी गाउँ फर्केका थिए । श्रीमती मेलम्चीमै भइन् । गत बैशाखमै मात्र बिहे गरेकी पत्नी बिरामी हुँदा सोमराजको मन छटपटाइरहेको थियो । मेलम्चीमा कोही बिरामी भयो भने पाँचखालसम्म उपचारका लागि ल्याउनुपर्छ । यस्तो अवस्थामा बिरामी भएको श्रीमतिलाई भेट्न उनलाई हतारो थियो ।

त्यसैले गोडाले आराम खोज्दा पनि उनीहरु कतै रोकिएनन् । बाटोमा छेवाङले चाउचाउ र बिस्कुट खान्थे । तर, सोमराजलाई त्यो पनि रुचेन । ठिंगनबाट हिँडेको १२ घण्टामा उनीहरु ललितपुरको टिकाभैरव आइपुगे । बल्ल सोमराजले ढुक्कको सास फेरे । त्यो रात चापागाउँमा एक आफन्तकहाँ बिताए ।

त्यसपछि शनिबार सबेरै बिहान पाँच बजे हिँडे मेलम्चीका लागि ।

यात्राभरी सोमराजलाई जे कुराको डर थियो, त्यही भयो । चापागाउँमा उनीहरुलाई प्रहरीले रोक्यो । केरकार गर्न थाल्यो । उनले डराउँदै आफ्नो समस्या बेलिबिस्तार लगाए । केही क्षणमा प्रहरीले उनीहरुलाई छोडिदियो ।

यस्तै केरकारमा परिने डरले फेरि जंगलको बाटो रोजे । ‘मलाई झन डर भयो । त्यसपछि सडकको बाटो नहिँडेर जंगलको बाटो हिँडे । चापागाउँबाट सानोगाउँ । त्यहाँबाट कौशलटार आइपुगें । अनि कौशलटारबाट फेर सडककै बाटो हिँड्न थाल्यौं,’ उनले सुनाए ।

सूर्यविनायक पुगेपछि छेवाङले दाइलाई सोधेछन्, ‘मेलम्ची पुग्न अझै कति छ ? अब चाहिँ मेरो पनि खुट्टा दुख्न थाल्यो ।’ छेवाङले यति भनेपछि सोमराजलाई पनि भाइको पीडा महसुस भयो । पत्नी बिस्तारै निको हुँदै गएको खबर पाए । मन केही हलुका भयो ।

तर, भक्तपुरबाट मन अगाडि बढे पनि उनको खुट्टा चल्न मानेन । चप्पलले खुट्टाभरी घाउ बनाएको थियो । भाइ उस्तै लखतरान । त्यसपछि भक्तपुरमा साइँला काकाकहाँ रात काटे । ‘खुट्टा टनटन दुखिराछ । रातभरी सुत्न सकिनँ,’ उनले खुट्टाका घाउहरु देखाउँदै भने । छेवाङमा कतै थकान देखिन्थेन । छेवाङलाई मैले सोधें, ‘कस्तो रहेछ त काठमाडौं ?’ उनले भने, ‘ठूलो ठूलो घरहरु रहेछ ।’

कक्षा ४ मा पढ्दै आएका छेवाङ र सोमराज अहिले भक्तपुरमा साइँला काकाको डेरामा छन् । काठमाडौंमा तरकारी पुर्‍याउन आउने मेलम्चीको गाडीमा चढेर पत्नीलाई भेट्न मेलम्ची पुग्ने सोमराजको विचार छ ।

अब उनीहरु हिँड्ने हालतमा छैनन् । तर, गाडीले मानेन भने हिँडेरै जानुपर्ने बाध्यता छ । ‘गाडीले लगेन भने छोटो बाटो खोजेर भए पनि हिँड्नै पर्‍यो । हामीलाई अहिले आराम गर्नुभन्दा कहिले मेलम्ची पुगौं भन्ने चिन्ता छ,’ २३ वर्षिय सोमराजले भित्तामा अढेस लाग्दै सुनाए ।

सोमराजको यात्रा अझै पूरा भएको छैन । जीवन यस्तै आधा अधुरा यात्राहरुले स्मरणीय बनाउँछन् । आफ्नी पत्नी/प्रेमिकाको प्रेमले डोर्‍याएको सोमराजको यो यात्रा झन् विशेष छ ।

प्रकाशित : वैशाख २१, २०७७ २१:४२
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
×