फिल्म समीक्षा : सेल्फी किंङको सतही संवेदना - मनोरञ्जन - कान्तिपुर समाचार

फिल्म समीक्षा : सेल्फी किंङको सतही संवेदना 

काठमाडौँ — फिल्म होस् वा टेलिभिजन, जताततै हाँस्यकलाकारको जगजगी छ । चकलेटी र एक्सन हिरोहरुसमेत ओझेलमा परेका छन् । तर, हरबखत हँसाउने कलाकारको अन्तरवेदना ख्यालै गरिन्नँ ।

टेलर सार्वजनिक भएसँगै ‘सेल्फी किङ’ले कलाकारको यही पाटोलाई मानवीय कोणबाट पोख्ने अपेक्षा गरिएको थियो ।


यो फिल्मको केन्द्रमा अनेक पीडामा रुमल्लिरहेका हाँस्यकलाकार छन् । तर, लेखक/निर्देशक विशाल सापकोटाले मूल पात्रको भोगाईलाई संवेदनशील र सापेक्ष शैलीमा पस्कन नसक्दा ‘हाँसोभित्रको रोदन’अनुभूत हुन्न । कतै संवेदनाको प्रस्तुति हल्का छ, कतै अतिरञ्जित परिस्थिति निर्माण गरिएको छ ।


ट्रेलरबाट जे कथा अनुमान गर्न सकिन्छ, फिल्ममा त्योभन्दा विशेष केही छैन । हास्यकलाकारितामा 'सेल्फी किङ' उर्फ गोपाल (विपिन कार्की) ले खुब लोकप्रियता कमाएका छन् । सोलुको सल्लेरीमा स्टेज कार्यक्रम जानुपर्ने अघिल्लो दिन उनका बुबालाई अस्पतालमा भर्ना गर्नुपर्छ । पैसाको आवश्यकता र कलाप्रतिको इमानदारिताले बिरामी बाबुलाई छोडेर सल्लेरी जान तयार हुन्छन् । आयोजकको हवाई यात्राको व्यवस्था गरिदिँदैन, बाटोमा अनेक सास्ती झेल्नुपर्छ । जब उनको कमेडी हेर्न सयौं भेला भएका हुन्छन्, त्यहीबेला गोपालमाथि बज्रपात आइलाग्छ । दर्शक हँसाएर कलाकारका रुपमा आफ्नो दायीत्व पूरा गर्न गोपाल सक्षम होलान् ? उनले पाइला–पाइलामा बेहोर्ने संकटको फेहरिस्त हो फिल्म ।


कथाको विकासक्रममात्र होइन, क्लाइमेक्समा पनि खास नवीनता भेटिन्न । नेपाली फिल्मको आमसमस्या हो, पात्रलाई दर्शकले आत्मसाथ गर्न नसक्नु । सोही कारण न पात्रको खुशीमा दर्शक रमाउन सक्छन्, न त दुखले छुन्छ । चरित्र स्थापित विश्वसनीय नहुँदाको परिणाम हो यो । ‘सेल्फी किङ’यसबाट रत्तिभर अलग छैन । गोपाललाई असाध्यै चर्चित कलाकारझैं प्रस्तुत गरिएको छ, देख्ने जति हरेकले उनलाई चिन्छन् तर उनी कुन माध्यमबाट कसरी यतिविघ्न लोकप्रिय भए भन्नेचाहिँ पूरै वेवास्ता गरिएको छ ।

आमाबुबाले टेलिभिजनमा हेरेको केही फुटेजबाहेक गोपालको हाँस्यकारिता कतै देख्न पाइन्न । आजकल हल्काफुल्का हिट हुनासाथ मिडियाले घेरिहाल्छन् तर उनीचाहिँ एउटा साप्ताहिक पत्रिकाको पत्रकारले बकम्फुसे प्रश्न सोध्दा पनि दंग पर्छन् । पत्रकारको बोलीचाली उस्तै अस्वभाविक लाग्छ ।


गोपालका बाबुआमाको कुराकानीबाट सुरु हुने फिल्मको दृश्य नै बासी र पट्यारलाग्दो छ । आफन्त विरामी बनाएर पात्रमा समस्या सिर्जना गरिदिने सबभन्दा सजिलो उपाय हो । तर, त्यसलाई पनि गहकिलो ढंगबाट बुनेर मूल पात्रप्रति सहानुभूति पैदा गर्न चुकेका छन्, निर्देशक विशाल । उस्तै भावका दृश्य पटक–पटक आउनु र त्यसलाई लम्ब्याउनु अर्को कमजोरी हो । सुमोको टिकट लिँदा, सुमोका अन्य यात्रुको व्यवहार, खाजा खाएको होटल साहुको रवैया, आयोजक र अर्का दुई कलाकारसँग रक्सी पिएकोजस्ता कृत्रिम दृश्यहरु थोपरिएको छ । कतै पात्र बिनाप्रयोजन बोलेको–बोल्यै गर्छन्, त्यतिबेला फिल्म रेडियो नाटक जस्तो लाग्छ । कतै दृश्य अनाश्वयक रुपमा तन्काइन्छ, फिल्म टेलिसिरियल जस्तो लाग्छ । पात्रको उद्देश्य र केन्द्रिय द्वन्द्वप्रति निर्देशक आफैं द्विविधाग्रस्त छन् ।


गोपाललाई एक्लै पर्दामा देख्दा दर्शकले धेरथोर उनको राप महसुस गर्छन् तर अर्को पात्र प्रवेशले त्यो ‘मुड’भंग भइहाल्छ । आमा, बुबा, पत्नी, दिदी, बाटोमा भेटिएका यात्रुहरु, होटल साहु, सबै–सबै ‘लाउड’छन् । निर्देशकले सहायक पात्रमार्फत सिर्जन खोजेको संवेदना अप्राकृतिक लाग्छ । एउटा कलाकारप्रति आयोजकदेखि हरेक व्यक्ति यत्तिकै असंवेदनशील होलान् ? यद्यपि गोपालभित्रको स्वाभिमान, आक्रोश र कुन्ठालाई केही दृश्यमा प्रभावकारी ढंगले व्यक्त गरिएको छ ।


आफूभन्दा कनिष्ठ कलाकारलाई आयोजकले ज्यादा सुविधा दिएपछि गोपाल खुब भड्कन्छ तर भोलिपल्ट बिहान आफैं क्षमा माग्छ । मान्छेले चिन्छन् भनेर मास्क लगाएर हिँड्छ, जब मास्क खोल्नुपर्छ, तब लज्जाबोध गर्छ । गरिबीका कारण आफ्नै सहयोगीबाट मजाक झेल्नुपर्छ । सेल्फी किङका रुपमा चर्चा कमाएका छन् तर कहिल्यै सेल्फी खिच्दा खुशी हुँदैनन् । सिधैं भनिदिन्छन्, ‘स्टारडम मूतको न्यानो जस्तै हो ।’त्यसो हुनाले हरेक कलाकारले कहिं न कहिं गोपालमा आफूलाई पाउन सक्छन् ।


मध्यान्तरको गोपालको सपना र अन्तिमतिर उनलाई स्टेजमा देखेर दर्शक हाँस्ने दृश्य प्रतिकात्मक छ । ‘जीन्दगीको के छ र भर...’ गीत पात्रको भाव अनुकुल छ । तर, सल्लेरीबाट फर्कदा पनि अपत्यारिलो र अतिरञ्जित संकटले निरन्तरता पाइरहन्छ । लिफ्ट लिएको गाडी, मोटरसाइकल जहाँ पनि गोपाललाई समस्यामात्र आइलाग्छ । पात्रलाई एकपछि अर्को तनावमा फँसाएपछि दर्शकको आँखा रसाउँछ भन्ने धङधङी देखिन्छ, निर्देशकमा । जबकि बोलेर होइन, मर्मस्पर्शी शैलीमा दृश्यमै तनाव व्यक्त भयो भने मात्र दर्शकको मन भारी हुन्छ ।


रुन्चे ‘मनोलग’बाट गोपालप्रति सहानुभूति बटुल्न खोजेबाटै निर्देशकको अपरिपक्वता झल्कन्छ । अमेरिकामा फिल्मको औपचारिक अध्ययन गरेर आएका भनिएका विशालसँग त्यो सिर्जनशीलता देखिएन । अनि, छुटाउन नहुने कुराचाहिं ‘सेल्फी किङ’हाँस्यकलाकारको फिल्म हो तर यसले कलाकार हुनु पश्चतापमा पिल्सनु हो, परिवार र समाजबाट तीरस्कार सहनु हो, गरिबीमा फस्नु हो सन्देश प्रवाह गरेको छ ।


यो समयका प्रभावशाली अभिनेता हुन्, विपिन । वास्तविक जीवनमा पनि उनी गोपालझैं ‘स्टारडम’मा खास रमाउँदैनन्, अन्तरमुखी छन् । त्यसैले पात्रलाई जीवन्त बनाउन उनको सक्दो प्रयत्न देखिन्छ । तर, पटकथाभित्र पात्रको संसार साँघुरो र अविश्वसनीय भएकाले पर्दामा विपिन शानदार लाग्दैनन् । उनी संयुक्तभन्दा एकल दृश्यमा जमेका छन् । उनले कथा, पात्रसँगै निर्देशक चयनमा सजकता अपनाउनुपर्ने देखिन्छ । किचकिचे पत्नी लक्ष्मी बर्देवा अनि धुर्त आयोजक जीवन भट्टराईले प्रसंशनीय काम गरेका छन् । भुवन चन्द र अभय बरालको अभिनय अलि सहज देखिदैन । सिनेमाटोग्राफी र साउन्डमा तुलनात्मक हिसाबमा काम उम्दा लाग्छ । पहाडी भेगका केही मौलिक दृश्यले आँखा तान्छ ।


हाँस्यकलाकारको वियोगको कथा रोज्नु सकारात्मक हो, मसलेदार सुत्रलाई पनि अंगीकार गरेको छैन तर ‘क्लिसे’प्लट, निरस र सहती कथावाचनले ‘सेल्फी किङ’कमजोर कोटीमा दर्ज भएको छ । गोपालप्रति फिल्मका अन्य पात्रले झैं निर्देशक स्वंयले ‘मजाक’गरेको र संवेदनशीलता नदेखाएको प्रतीत हुन्छ । त्यसैले डेब्यु फिल्ममा विशाललाई धाप मार्न सकिन्न । आगामी दिनमा सिनेमाका आधारभूत गुणलाई पछ्याउनेछन् भनेर अपेक्षाचाहिं राखौं ।


फिल्म : सेल्फी किङ

लेखक/निर्देशक : विशाल सापकोटा

कलाकारहरु : विपिन कार्की, लक्ष्मी बर्देवा, अभय बराल, भुवन चन्द आदि ।

रेटिङ : १.५

प्रकाशित : माघ २५, २०७६ १९:०४
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

'नेपाललाई अब दुई ढुंगाबीचको तरुल भन्न मिल्दैन'

कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — बदलिँदो समय–सन्दर्भमा अझै पनि भू-अवस्थिति र भूराजनीतिक आडमा नेपाललाई दुई ढुंगाबीचको तरुल भन्दै चलिआएको ब्याख्यामा अल्झेर बस्न नमिल्ने विज्ञहरुले बताएका छन् ।

कान्तिपुर कन्क्लेभको अन्तिम दिन शनिबारको ‘हात्ति ड्रयागन र तरुलः बदलिदो परिस्थितिमा नेपालको प्राथमिकता’ बिषयक सेसनमा भारत र चीनका बीचमा भूराजनीतिक अवस्थामा बसेको नेपालले पुराना सोचभन्दा नयाँ योजना, सपना र कल्पनामा हिँड्नु जरुरी रहेको विज्ञहरुले बताएका छन् ।

‘सम्बन्धको मानचित्र केलाएर हेर्ने हो भने हात्ती–तरुल र ड्रागन–तरुलबीच तुलनै हुन सक्दैन, ‘भारतीय अध्येता एवं नेपाल–भारत प्रबुद्ध समुह(इपीजी)का सदस्य महेन्द्र पी लामाले भने–‘खानपिन, संस्कृति र सभ्यताबीचको कुरा गर्दा हात्ती–तरुल(भारत–नेपाल)को सम्बन्ध सलल बगेको छ, ड्रागन–तरुल(चीन–नेपाल)को सहयात्रामा भने बीचैमा बिशाल पर्खाल आइपुग्छ ।‘ लामाले अबको समयमा पनि नेपालले आफूलाई तरुल वा स्यान्डविच भनेर खुम्चिएर बस्नुपर्ने स्थिति नरहेको भन्दै 'चुनौतीका माझ नेपालले दुवै राष्ट्रहरुबाट जतिसक्दो फाइदा लिन सक्नुपर्छ, मौरीले फूलको रस चुसेजस्तो रस चुस्न’ सुझाएका थिए ।

अर्का प्यानलिस्ट प्राध्यापक चैतन्य मिश्रले ‘नेपालले दुई छिमेकमाझ मात्रै आफू बसेको नठानेर सिंगो विश्वमाझ बसिरहेको ठान्नुपर्ने’ बताउँदै उदाउँदा विश्व शक्तिहरुबाट फाइदा लिन नेपालले सक्दो कनेक्टीभिटी बढाउनुपर्ने बताए । ‘हामीलाई जतिसक्दो फिजिकल कनेक्टीभिटी चाहियो, उत्तरतिर रेल र सडक नै चाहियो,’ मिश्रले भने– ‘म मेरो जीवनकालमा भूअवस्थितिकै कारण तीनपटक त नाकाबन्दीमा परिसकें, यसरी एउटामात्रै ढोका खोलेर राष्ट्र बाँच्न सक्दैन । यसबाट उन्मुक्ति पाउनैपर्छ।’

चीनका लागि पूर्व राजदूत डा.महेश मास्केले ‘हामीले चीनसँग के चाहने हो भन्नेबारेमा स्पष्ट हुन सक्नुपर्छ’ भन्दै आफ्नो घरेलु गृहकार्य अघि बढाउँदै आर्थिक रणनीतिको मार्गचित्र स्पष्ट पार्नुपर्ने सुझाव दिए। ‘चीनसँग भन्न सजिलो छ तर भारतले के भन्छ मलाई थाहा छैन । चीनले हाम्रो अनुभवबाट सिक्नुस् भन्ने जवाफ दिनेछ,’ उनले भने ।

प्राध्यापक लामाले नेपाल अहिलेलसम्म पृथ्वीनारायण शाहको सपनामा बाँचिरहेको बताउँदै नयाँ सपनाकै आधारमा हिरोसिमा नागासाकीको संहार र युद्धको बिभिसिकाबाट उम्केर जापान, कोरिया आज धेरै अघि बढेको उदाहरण' हेर्नुपर्ने बताए । ‘उनीहरुले देखेको नयाँ सपनाका कारण त्यहाँ परिवर्तन सम्भव भएको हो,‘ लामाले भने ।

सेसनको समन्वय मल्लिका शाक्यले गरेकी थिइन् ।

प्रकाशित : माघ २५, २०७६ १८:४९
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×