डेब्यु परीक्षामा विराज- मनोरञ्जन - कान्तिपुर समाचार

डेब्यु परीक्षामा विराज

सुशील पौडेल

काठमाडौँ — फिल्म ‘खुकुरी’ बाट फिल्मी–यात्रा थालेका विराज भट्ट त्यसको एक दशक नेपाली दर्शकमाझ निकै चले । पछिल्लो २०६९/७० मा मात्रै उनका १६ फिल्म प्रदर्शनमा आएका थिए । त्यही बेला भट्ट नेपाल छोडेर भोजपुरी फिल्म खेल्न भारत गए । उता पनि चले । 

साढे तीन वर्षपछि फेरि ‘जय परशुराम’ बाट कमब्याक गरेका भट्टले यसमा भने सोचेजस्तो सफलता पाएनन् । त्यसपछि उनले केही फिल्म खेल्न सम्झौता नगरेका होइनन् तर ती फिल्म रिलिजसम्म नै आइपुगेनन् । यतिबेला फेरि उनले ‘साङ्लो’ मार्फत अर्को प्रयास गर्दै छन् । आफ्नै निर्माण, निर्देशन र अभिनयसहित ।


‘लामो ग्याप लिन त चाहेको थिइनँ,’ फिल्म नचल्दाको त्रासले पनि काम गरेको स्विकार्दै अभिनेता भट्टले भने, ‘पक्कै पनि, त्यसले पनि सोच्न बाध्य बनाएकै हो । एउटा कलाकारले आफ्नो तरिकाले मिहिनेत गर्छ नै तर फिल्म नै उत्कृष्ट हुन त्यसको कथावस्तु, पटकथा, गीत/संगीत र प्रस्तुति सबै राम्रो हुनुपर्छ ।’


कुनै बेला स्टारडमको भ्यालु थियो । राम्रो/नराम्रो जेजस्तो भए पनि मासले आएर फिल्म हेरिदिन्थे । ‘अहिले त्यस्तो छैन । चलेका फिल्मले एकदमै राम्रो व्यापार गरिरहेका छन् भने नचलेका फिल्म डिजास्टर नै भएका छन् । फिल्म चल्न त्यसको प्रस्तुतीकरण चुस्त हुनुपर्छ । फिल्म सबै एक्सन, लभस्टोरी, फ्यामिली ड्रामा, कमेडी, थ्रिलर जनरामै बसेर सबैले बनाइरहेका हुन्छन् तर प्रस्तुति नयाँ दिन सक्नुपर्छ,’ अभिनेता भट्टले तर्क गरे । कमेडी फिल्मको लहर चलिरहेका बेला एक्सनप्रधान देखिएको ‘साङ्लो’ को अवस्था कस्तो होला त ? भट्टले भने, ‘यहाँ एउटा फिल्म चल्यो भने त्यस्तै खालका बनाउने लहर नै चल्छ । कमेडी चलिरहेको छ भन्दैमा एक्सन फिल्म नचल्ने भन्ने होइन । दक्षिण भारतका एक्सन फिल्म युट्युब ट्रेन्डिङमा हुन्छन् । एक्सन फिल्मका दर्शक नभएका होइनन् । हामीकहाँ एक्सन गर्ने मान्छेको कमी भएर विदेशी फिल्म हाबी भएको हो ।’


‘साङ्लो’ बाट निर्देशनमा डेब्यु गरेका विराजले फिल्ममा अभिनेत्रीका रूपमा निकिता चण्डकलाई अवसर दिएका छन् । २०१७ की मिस नेपाल चण्डकले यसअघि ‘रानीमहल’ बाट अभिनय–यात्रा थाले पनि उक्त फिल्म निर्माणकै क्रममा अड्कियो । ‘मैले जे चिज चाहेको छु, त्यो घुमाइफिराइ मात्रै पाएकी छु । सिधै केही पाएकै छैन,’ चण्डकले ‘साङ्लो’ बाट डेब्यु गर्न पाउँदा बढी खुसी लागेको सुनाइन् ।


अभिनेत्री बन्न राम्री हुनुपर्ने हो वा क्षमता हुनुपर्ने हो ? प्रश्नमा उनी केहीबेर हाँसिन् र भनिन्, ‘मान्छेहरू त मलाई राम्री भन्दैनन् ।’ हुन पनि उनलाई आफ्नो लुक्स सामान्यत: राम्री केटीको जस्तो लाग्दैन रे । ‘अलि फरक छ तर म मेरो क्षमताका कारण आत्मविश्वासी छु ।’ उनी सानैदेखि मन परेको नायिकाका इमोसनल डायलग एक्लै कौसीमा बसेर प्राक्टिस गर्ने सुनाउँदै थपिन्, ‘‘साङ्लो’ मा पनि इमोसनल सिन सजिलै गरेँ तर अरू सामान्य संवादका सिनमा भने बिगारेर गाली खाएकी छु ।’ अहिले भने उनी फिल्मको प्रदर्शन मिति औंला भाँच्दै कुरिरहेकी छन् ।


‘साङ्लो’ खेल्ने भएपछि उनका नजिकका साथीभाइले नगर भनेर सल्लाह दिएका रहेछन् । चण्डकले सम्झिइन्, ‘उहाँहरूले विराजजस्तो पाको कलाकार, एज ग्याप पनि धेरै भएकाले त्यसको सट्टामा योङस्टरसँग डेब्यु गर भन्नुहुन्थ्यो तर यति अनुभवीसँग काम गर्दा मैले जति सिक्ने मौका पाएँ, सायद त्यो योङस्टरसँग पाउने थिइनँ ।’ उनले आफू एक वा दुई फिल्म खेलेर हराउने गरी नआएको जिकिर गर्दै भनिन्, ‘मलाई फिल्म क्षेत्रमै हुर्किनु, बढ्नु छ । त्यसैले सिक्न चाहन्छु ।’


प्राय: फिल्ममा अभिनेत्रीलाई सो–पिसका रूपमा मात्रै प्रस्तुत गर्ने रोग छ । अझ स्टारका फिल्म वा एक्सनप्रधान फिल्ममा त यस्तो अझ बढी हुन्छ तर चण्डक भने फिल्ममा आफ्नो भूमिका महत्त्वपूर्ण र मार्मिक रहेको दाबी गर्दै दर्शकले आफूलाई सो–पिसका रूपमा नपाउने बताउँछिन् ।


यति बेला फिल्महरू चलिरहेका छैनन् । ‘साङ्लो’ चल्न सक्ने आधार के देख्छन् त भट्ट ? भन्छन्, ‘असफल भएका फिल्म पनि कसरी असफल भएका छन् भने तिनले हाइप नै बनाउन सकेनन् । न त निर्माण क्रममा, न ट्रेलर वा गीतबाट नै दर्शकमाझ चर्चा चलाउन सके । त्यस्ता फिल्म हलमा पनि चल्दैनन् । यदि ‘साङ्लो’ को पनि ट्रेलर, गीत नचलेको भए मलाई पनि फिल्म चल्छ भन्ने आशा मरिसकेको हुन्थ्यो तर दर्शकले जसरी रुचाइराख्नुभएको छ, त्यसले आशा जगाएको छ ।’ उनलाई एउटा जमातले आएर फिल्म हेर्छ भन्ने लागेको रहेछ । थपे, ‘त्यसपछि उहाँहरूले कत्तिको इन्जोय गर्नुहुन्छ ? के लिएर हलबाट निस्किनुहुन्छ ? त्यही वर्ड अफ माउथअनुरूप फिल्म चल्ने हो ।’


‘साङ्लो’ सबैखाले दर्शकले सजिलै बुझ्न सक्ने र रमाउन सक्ने फिल्म भएको भट्टको जिकिर छ । आफैं निर्माता, आफैं निर्देशक अनि अभिनेता भएपछि त्यस्तो फिल्ममा अभिनेत्री वा अन्य कलाकार छायामा पर्ने सम्भावना त हुन्छ होला नि । भट्टले अस्वीकार गर्दै तर्क गरे, ‘हो, हरेक फ्रेममा विराज भट्ट देखिनुपर्छ भन्ने मान्यता राखेर पनि फिल्म बनाइन्थे तर त्यस्ता फिल्म सफल पनि हुँदैनन् । फिल्म बनाउँदा हरेक चरित्रलाई उत्तिकै महत्त्व दिनुपर्छ । हरेक चरित्र आफ्ना ठाउँमा बलियो भएन भने फिल्म नै बलियो हुँदैन । म आफैंले बनाएँ भनेर फिल्मभरि म मात्रै हाबी हुनु हुँदैन ।’ फिल्म प्रदर्शनको पूर्वसन्ध्यामा यसो भनिरहँदा भट्ट कत्तिको ओभानो छन्, त्यो त माघ २४ पछि दर्शकले थाहा पाउने नै छन् ।

प्रकाशित : माघ १६, २०७६ ०७:५३
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

“म भुइँमान्छे हुँ”

सुशील पौडेल

काठमाडौँ — भनिन्छ, फिल्महरू कि क्लास (विशिष्ट दर्शक) का लागि कि मास (आमदर्शक) का लागि बनाइन्छन् । प्रायः व्यावसायिक फिल्म मास अडियन्सको स्वादलाई ध्यानमा राखेर बनाइन्छ । क्लासका लागि बन्ने फिल्मलाई अलग धारका वा आर्ट फिल्म पनि भन्ने गरिन्छ । माघ २४ देखि प्रदर्शनमा आउन लागेको फिल्म ‘सेल्फी किङ’ मझधारबाट हिँड्न खोजेको छ ।

टेलिभिजनको पर्दामा ‘सेल्फी किङ’ को उपनामले परिचित गोपाल दाहाल नामको एक कमेडियनमाथि फिल्म बनाएका हुन्,

विशाल सापकोटाले । जुन चरित्रको बागडोर सम्हाल्ने जिम्मा अभिनेता विपिन कार्कीले पाएका छन् ।

अमेरिकामा फिल्म अध्ययन गरिरहेका सापकोटालाई फिल्म निर्देशन गर्ने ठूलो हुटहुटी थियो । उनी प्रायः कमर्सियल एक्सन फिल्मका स्क्रिप्ट लेखिरहन्थे । लेखिसकेपछि निर्देशक दिनेश राउतसँग सल्लाह गर्थे । ‘तर उहाँ (राउत) ले मलाई फस्ट फिल्म अफबिटको बनाऊ, कमर्सियल नबनाऊ भनेर सल्लाह दिनुहुन्थ्यो । ‘सेल्फी किङ’ को आइडिया सुनाएपछि त उहाँ कन्भिन्स्ड मात्रै हुनुभएन, आफैंले पैसा हालेर फिल्म बनाउन तयार हुनुभयो,’ निर्देशनमा डेब्यु गर्न लागेका सापकोटाले अन्ततः भर्खरै मात्र ‘प्रसाद’ बाट सफलता चाखेका निर्देशक राउतको परिचय नै बदलिदिए, निर्माताका रूपमा ।

फिल्ममा एउटा हास्य कलाकारको पारिवारिक र व्यावसायिक सम्बन्धबीच आउने द्वन्द्वको कथा त छ नै, साथै यसमा त्यो चरित्रको तीनदिने एउटा यात्रा–संस्मरण पनि हो भन्छन्, सापकोटा । फिल्मको स्क्रिप्ट पनि उनैले लेखेका हुन् । भन्छन्, ‘टेलिभिजनमा परिचित गोपाल दाहाल नामको हास्य कलाकारको त्यो तीन दिनलाई दर्शकले सूक्ष्म तरिकाले हेर्न पाउनुहुन्छ । उसले कसरी सोच्छ ? समकालीनलाई हेर्ने उसको नजर, फ्यानलाई हेर्ने तरिकालाई फिल्ममा मिहिन रूपमा केलाउन खोजिएको छ । ‘सेल्फी किङ’ गोपाल दाहालको पोट्रेट हो ।’

पहिलो फिल्मको सफलता र असफलतालाई लिएर सापकोटालाई ठूलो चुनौती छ यतिबेला । ‘च्यालेन्ज छ तर डर छैन,’ निर्देशक सापकोटाले कान्तिपुरसँगको कुराकानीमा भने, ‘जे बनाउन भनेर हामी लागेका हौं, त्यसलाई दर्शकलाई रुचि लाग्ने तवरले भन्यौं कि भनेनौं भन्ने च्यालेन्ज छ तर फिल्म राम्रो बनेको छ भने सफल भइन्छ, नत्र असफल । त्यसैले डराएर फाइदा पनि छैन ।’

विपिन अहिलेका भर्सटाइल एक्टर हुन् । उनी पर्दामा चरित्र जिउन माहिर छन् । त्यसैले पनि उनी र उनका फिल्मप्रति दर्शकको पहिल्यै एकखाले भरोसा रहन्छ । ‘यही कुराले पनि मलाई सधैं अब कस्तो फिल्म गर्ने होला भन्ने परिरहन्छ,’ अभिनेता कार्कीले सुनाए, ‘यसको पनि ‘प्रसाद’ कै सुटिङताका दिनेशजीले सुनाउनुभएको थियो । यो टिमले गर्ने फिल्ममा मेरो पनि विश्वास थियो । पछि स्क्रिप्ट पढेपछि यत्तिको फिल्म गर्दा दर्शकले गाली नै चाहिँ गर्नुहुन्न भन्ने लाग्यो । म आफैंले पनि चरित्रमार्फत उकास्न सक्छु भन्ने कन्फिडेन्ट भएपछि खेल्न राजी भएँ । स्क्रिप्टमा एकखाले पकड पहिल्यै थियो ।’

तर यतिबेला विपिनको लुक्सले पनि कतिपयलाई हलिउड फिल्म ‘जोकर’ जस्तै त हैन भनेर झस्काइदिएको छ । स्क्रिप्ट पढ्दा विपिनलाई पनि यस्तै लागेको थियो रे । ‘मैले निर्देशकलाई सोधेको पनि थिएँ । तर पछि के कुरामा विश्वस्त भएँ भने आखिर संसारभरिका कलाकारका कुरा त लगभग उस्तै नै हुन् । समाज, चरित्र र पात्र त जहाँका भए पनि उही नै त हो । तर ठानिएको कुरा र पछि देखिने कुरामा धेरै फरक लाग्नेछ ।’ उनले आफू ‘सेल्फी किङ’ मा चंखेको चरित्रमा भएकाले मेकअप गर्दा ‘जोकर’ लाग्नु स्वाभाविक पनि मान्छन् । ‘तर हामीले मेकअपलाई एउटा व्यंग्यात्मक रूपमा पनि प्रस्तुत गर्न चाहेका हौं । दर्शकलाई हँसाउनका नाममा झिलीमिली कपडा र पूरै अनुहार मेकअपले पोतेर विचित्र देखिन र जबरजस्ती हँसाउनका लागि त्यो चरित्रले यो सबै गरेको हो । मेकअपले उक्त चरित्रको व्यक्तिगत पीडालाई दर्शकबाट छोप्न पनि सघाउँछ ।’

विपिनले ‘जोकर’ लागिरहेकाका लागि अहिल्यै स्पष्टीकरण दिइरहन आवश्यक ठान्दैनन् । ‘एउटा जोकर पात्र मात्रै मिल्न गएको हो । जब कि हामी ‘जोकर’ आउनुअघि नै सुटिङमा थियौं । ‘जोकर’ मलाई पनि राम्रो लागेको फिल्म हो । त्यस्तो फिल्मसँग हाम्रो तुलना हुँदा कलाकारका नाताले त मलाई एक हिसाबले खुसी पनि लागेको छ,’ विपिनले थपे । फिल्ममा एउटा संवादमा सेलिब्रेटीलाई क्षणिकतामा दाँजिएको छ । विपिन भने क्षणिकताको वाहवाहीमा बाँच्न चाहँदैनन् । रंगमञ्चदेखि अभिनयको लामो यात्रा तय गरिसकेका उनी भन्छन्, ‘म जहिल्यै काममा मात्रै आफूलाई केन्द्रित गर्न चाहन्छु । हो, मैले हिजो राम्रै काम नगरेको भए आज चिनिने पनि थिइनँ । कामले नै चिनिएको हुँ । कामलाई नै प्राथमिकतामा राख्छु । योभन्दा अझै राम्रो काम गरूँ, सफलता कमाऔं भन्ने त कुन कलाकारले चाहँदैन होला र ? तर म जति ठूलो सर्कलमा चिनिए पनि मेरो आदत फेरिँदैन । म भुइँमान्छे नै हुँ । यस्तैमा रहनुमा नै मलाई आनन्द लाग्छ ।’

संयोग, विपिनले निर्वाह गरेका चरित्र पनि उनीजस्तै भुइँमान्छे नै छन् । तर कलाकारका रूपमा भने उनलाई सधैं भुइँमान्छेकै मात्र भूमिकामा खेलौं भन्नेचाहिं लाग्दैन रे । ‘म जे भूमिका गर्न आफूलाई चुनौती हुन्छजस्तो लाग्छ, त्यस्तैमा खेल्न बढी रुचाउँछु । पूर्वनिर्धारित मान्यतालाई गलत सावित गर्न सकें भने न म आफूलाई अझ सशक्त कलाकार प्रमाणित गर्न सक्छु ।’

प्रकाशित : माघ ८, २०७६ ०९:५२
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×