भुलूँ भुलूँ लाग्यो मलाई...

दीपक परियार

पोखरा — भर्ती ननापी विदेश पसे विक्रम गुरुङ । केटाकेटीलाई अंग्रेजी पढाउने जागिर खान हङकङ पुगेका उनी संगीतकर्मबाट टाढा बसेनन् । पोखरेली युवा सांस्कृतिक परिवार (पोयुसाप) स्थापना गर्दाका जगमध्येका उनलाई आफ्नै संस्थाले पोखरामा उभ्यायो, संगीतकार, गीतकार र गायकका रूपमा ।

पोखरेली युवा सांस्कृतिक परिवारले शुक्रबार पोखरामा गरेको विक्रम गुरुङको एकल गायन कार्यक्रम 'लयमा विक्रम’ ।  तस्बिर : दीपक परियार/कान्तिपुर

उनी घर फर्किए । स्मृतिमा हराए । लयम सुनिए । ३० दशकपछि पुनः पोखरा उद्योग वाणिज्य संघको हल आफ्नो स्वरले गुञ्जायमान बनाए । पोयुसापले शुक्रबार साँझ विक्रमको एकल गायन कार्यक्रम ‘लयमा विक्रम’ गरेको हो ।

कार्यक्रममा उनले आफूद्वारा लिखित र संगीतबद्ध १४ गीत गाए । कार्यक्रमको सुरुआतमै अरुण थापालाई सम्झिए, जसलाई उनले ‘गायक अरुण थापा’ बनाएका थिए र गाए अरुण थापाको पहिलो रेकर्डेड गीत ‘कतै टाढा तिमीबाट पुगेँ भने...।’ उसो त उनले सदाझै कार्यक्रम अवधिभर बीचबीचमा अरुणलाई सम्झिइरहे । अरुणको पोखरा आगमन सम्झिए । उनको आरोह, अवरोह सम्झिए । घरी–घरी भावुक बने । गाए, ‘मीठा मीठा क्षणहरू बिर्सन नसकिने...।’

गीतको रचनागर्भ सुनाउँदा उनले मित्रतालाई कतै छुटाएनन्– आफ्नो र सरुभक्तको, तीर्थ श्रेष्ठको, विनोद गौचनको, अरुण थापाको । ६ कक्षादेखि स्नातकसम्म सँगै पढेका सरुभक्तसँगको स्मरणमा उनी धेरै रसिक सुनिए । दर्शकदीर्घामा बसेर विक्रमलाई सुनिरहेका सुरुभक्त मुसुमुसु हाँसिरहे ।

कुनै सन्दर्भमा सरुभक्तले भनेका थिए, ‘हङकङ पोखरा, निर्मोही आफ्नो को छ र’ गीत विक्रमलाई सम्झिएर लेखेको हुँ ।’ गीतको स्थायी ‘बिदेसिनु लेखियो कर्मैमा, भाला रोपी नबोल मर्मैमा...’ विक्रमकै सम्झनामा कोरिएको हो । पञ्चासेको लजमा बसेर कोरिएको गीत पछि कन्दरा ब्यान्डका विवेक श्रेष्ठले गाए ।

भारतीय सेना बुबाले विक्रमलाई लाहुरे बन्न भनेनन् । बालककाल देहरादुनमा बिताएका उनले पोखरा आएर हालको गण्डकी बोर्डिङमा पढे । पृथ्वीनारायण क्याम्पसमा आईएस्सी पढ्दा गीतसंगीतमा खुब लगाव बस्यो । सरुभक्त, गितार र क्याम्पस छेउछाउका ओढार उनका साथी बने । त्यतिखेरै रचिएको हो, ‘लाहुरे हुन्छु भन्छन् सबैले...।’

यही गीत सरुभक्तको पहिलो पूर्णांकी नाटक ‘एउटा घरको कथा होइन’ मा समेटियो । विदेशमा धन भए पनि लाहुरे बनेर आफ्नो देश छोड्न नहुने मर्म गीतमा छन् । विक्रम लाहुरे भएनन् तर जन्मठाउँ छोडे । सायद उनले एउटा मात्रै होइन, हजार सपना देखे । सपना पूरा गर्न परदेश हान्निए । सरुभक्तले गीत लेखे, उनले गाए–
‘एउटै मात्र सपना होइन, हजार सपना देख्ने गर,
वनको एउटा फूललाई भन्दा वसन्तलाई नै टिप्ने गर..’

त्रिभुवन विश्वविद्यालयमा स्नातक पढ्दा विक्रम र सरुभक्त कीर्तिपुरको एकै कोठामा बस्थे, जुन कोठाको झ्यालबाट पूरा सहर देखिन्थ्यो । विक्रमले एक लाइन मात्रै स्थायी भएको गीत लेखेका थिए । एक दिन सरुभक्तले झ्यालबाट बाहिर हेर्दै त्यही गीत गुन्गुनाइरहे । विक्रमले गितार समातेर लय भरे । अहिले त्यही गीत नेपथ्य ब्यान्डले समेत गाएको छ, ‘कुरूप अनुहार हो, यहाँ कुनै साथी छैन ।’ ३४ वर्षअघि वाणिज्य संघकै हलमा उनीद्वारा स्थापित अन्नपूर्ण ब्यान्डले यही गीत प्रस्तुत गरेको उनले भुलेनन् ।

उनले प्रकट पंगेनी ‘शिव’ को रचनामा ‘जति माया आफ्नो लाग्छ...’ गाएर सुनाए । २०५६ मा विक्रम बिदामा नेपाल आए, उद्देश्य थियो अन्नपूर्ण आधार शिविर पुग्ने र केही गीत रेकर्ड गर्ने । काठमाडौं आएपछि अरुण थापालाई खोजे, भेटेनन् । खोज्ने जिम्मा नेपथ्य ब्यान्डका गायक अमृत गुरुङलाई दिए । अमृतले अरुणलाई भेटेपछि विक्रमलाई काठमाडौंकै नमस्ते स्टुडियोमा बोलाए । विक्रम पुग्दा अरुण रुखमुनि बसिरहेका थिए । हातमा प्लास्टिक झोला बोकिरहेका ख्याउटे, कमजोर अरुण देख्दा विक्रमको मन रोयो ।

अरुणलाई भोटेबहालको एक होटलमा लगेर राखे । त्यहाँ पनि अरुण टिकेनन् । अर्को दिन बागबजारको होटलमा सारे । स्टुडियोबाट नजिकै थियो त्यो होटल । गीत रेकर्डिङ तय भएको दिन अरुण आएनन् । उनलाई खोज्न भाइ किरण थापा गए, कहीँ भेटेनन् । विक्रम हङकङ फर्किए । एक–डेढ महिनापछि किरणले विक्रमलाई फोनमा भने, ‘अरुण त हिँड्यो ।’

विक्रमलाई थाहा थियो अरुणको आयु लामो छैन । तैपनि उनलाई दुःख लाग्यो । पछि अरुणको शवयात्रा नारायणगोपालको जत्तिकै भव्य भएको सुनेपछि उनमा चैन आयो । त्यतिखेर अरुणलाई दिन नपाएको गीत उनले शुक्रबार आफ्नै स्वरमा सुनाए–
‘एकै युगपछिको तिम्रो स्मृति अझै पनि कालो लाग्छ...’

उनले थापाकै स्वर रहेको चर्चित गीत ‘आँखाको निद खोसी लाने...’ सहित ‘मेरो भाग्य मैसँग रिसाएजस्तो...’, ‘विरह चलेजस्तो लाग्छ...’ लगायत गीत सुनाए । फेवाताल सिरान भदौरे तामागीबाट उनलाई सुन्न उनका आफन्त आए । लडाइँ जितेर घर फर्किएको लाहुरेलाई झैं सम्मान गरे । गीतमा अँधेरी रुचाउने उनको अनुहार उजेलियो ।

उनलाई अरुण थापा बिते पनि उनको चुली दिनप्रतिदिन बढ्दै बढ्दै गएजस्तो लाग्छ । ‘अरुणको कुरा गर्दा पोखरा छुट्दैन,’ उनले भने, ‘पोखराको कुरा गर्दा अरुण छुट्दैन ।’ अरुणकै सम्झनामा अन्तिम गीत गाए–
‘भुलूँ भुलूँ लाग्यो मलाई सपनीमा मिठो लाग्दैन बिपनी...
रोजूँ रोजूँ लाग्यो मलाई अँधेरी नै, मीठो लाग्दैन उजेली....
हो..........मीठो लाग्दैन उजेली...

प्रकाशित : भाद्र ३०, २०७६ ०८:५९
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

साफ यू–१८ च्याम्पियनसिप : उपाधि रक्षाको लक्ष्य

दीपक परियार

पोखरा — दुईपल्ट साफ यू–१८ च्याम्पियनसिप जितेको नेपाली युवा टोलीले यसपल्ट पनि उपाधि रक्षा गर्ने लक्ष्य लिएको छ । तेस्रो संस्करणलाई नेपाली युवा खेलाडीहरू बन्द प्रशिक्षणका पोखरामा छन् । 

साफ यू–१८ च्याम्पियनसिपका लागि बन्द प्रशिक्षणमा रहेका नेपाली खेलाडी दोबिल्लास्थित सहारा एकेडेमीको मैदानमा । तस्बिर : दीपक परियार/कान्तिपुर

यू–१८ का २५ खेलाडीले आइतबारदेखि प्रशिक्षण गरिरहेका छन् । टोलीले सुरुका दुई दिन विजयपुर सैनिक ब्यारेकमा प्रशिक्षण गरेको थियो ।

ब्यारेकको मैदान व्यवस्थित गर्न समय लागेकाले बुधबारदेखि दोबिल्लामा रहेको सहारा एकेडेमीको मैदानमा प्रशिक्षण भइरहेको छ । बन्द प्रशिक्षणका लागि काठमाडौंमा छनोट भएका खेलाडी पोखरा आएका हुन् । पोखरा आएको ३० सदस्यीय टोलीमा २५ खेलाडी, ३ प्रशिक्षक र २ अफिसियल छन् ।

टोलीका गोलरक्षकमा विशाल सुनार, रोहित कार्की, सूर्य अधिकारी र पुजन होना छन् । डिफेन्समा विशाल बस्नेत, रन्दीप पौडेल, पदम भट्टराई, सुजन शर्मा, नवीन गुरुङ, रोशन दोङ, एलिक रुम्बा र अन्जन महर्जन छन् भने मिडफिल्डरमा शिशिर लेखी, दीपेश गुरुङ, रोशन रानामगर, आकाश बुढामगर, जय गुरुङ, मनीष थापा, कुशल फुँयाल र नितिन थापा तथा फरवार्डमा ब्रिजेश चौधरी, सच्चु गुरुङ, कैलाश लामिछाने, दर्शन गुरुङ र मनीष डाँगी रहेका छन् ।

२५ बाट राष्ट्रिय टोलीका लागि २३ खेलाडी छानिने छन् । नेपाली टोलीको मुख्य प्रशिक्षकमा चेतनारायण श्रेष्ठ, सहायक प्रशिक्षकमा सनोज श्रेष्ठ र गोलरक्षक प्रशिक्षकमा छन्नुराम चौधरी छन् । टिमको नेतृत्व अखिल नेपाल फुटबल संघ (एन्फा) का सदस्य रुपेश अधिकारीले गरेका छन् ।

दक्षिण एसियाका ६ राष्ट्रको सहभागितामा साफ यू–१८ च्याम्पियनसिप असोज ३ देखि १२ सम्म सशस्त्र प्रहरी बलको हल्चोक मैदानमा हुँदै छ । समूह ‘ए’ मा नेपालसहित माल्दिभ्स र भुटान छन् । भारत, श्रीलंका र बंगलादेश समूह ‘बी’ मा छन् । राउन्ड रोबिन लिगपछि समूहका शीर्ष दुई टोली सेमिफाइनल पुग्नेछन् । दुवै सेमिफाइनल असोज १० मा हुनेछ । फाइनल असोज १२ मा हुनेछ । उद्घाटन खेल नेपाल र माल्दिभ्सबीच हुनेछ ।

टोलीमा समावेश मनीष डाँगी कोरियाको यू–१७ को टिमबाट खेलिसकेका खेलाडी हुन् । देशका लागि खेल्ने भन्दै उनी नेपाल आएका छन् । टिममा उनी सबैभन्दा भरपर्दा खेलाडी मानिएको छ । मुख्य प्रशिक्षण चेतनारायणका अनुसार नेपालको एट्याकिङ राम्रो छ । मिडफिल्डर जय गुरुङ, शिशिर लेखी, मनीष डाँगी आशालाग्दा छन् ।

‘हाम्रो एट्याकिङ राम्रो छ,’ उनले भने, ‘फरवार्ड र मिडफिल्ड पनि राम्रो छ, अझै डिफेन्सलाइन झनै बलियो छ ।’ डिफेन्सको बेञ्च केही कमजोर भएको उनी स्वीकार्छन् । समूह विजेता हुँदै उपाधि रक्षा गर्ने टिमको लक्ष्य रहेको उनले सुनाए । भारत र बंगलादेशलाई चुनौतीको रूपमा उनी लिन्छन् । ‘यसपल्ट टिम पहिलोभन्दा अझै बलियो भएको छ,’ उनी भन्छन्, ‘उपाधि रक्षा गर्न सबै हिसाबले टिम मजबुत छ ।’

काठमाडौंका अधिकांश मैदान खाली नभएपछि टोली पोखरा आएको हो । मुख्य प्रशिक्षक श्रेष्ठ एकै ठाउँ प्रशिक्षण गराउँदा खेलाडीमा नैराश्यता आउनसक्ने भएकाले फरक ठाउँ छानेको बताउँछन् । ‘पोखराको मैदान राम्रो छ, वातावरण पनि राम्रो छ,’ उनी भन्छन्, ‘यस्तो वातावरणमा प्रशिक्षण लिँदा खेलाडीमा ताजगीपन आउँछ ।’

अन्तर्राष्ट्रिय अनुभवका लागि विदेश जाने तयारी गरेपछि यसपल्ट ढिला भएको उनले बताए । सहारा क्लबले सञ्चालन गरिरहेको एकेडेमी मैदानलाई १३ औं सागमा सहभागी हुने महिला फुटबल टोलीको प्रशिक्षण र अभ्यास खेलका लागि विकल्पको रूपमा हेरिएको थियो । राष्ट्रिय खेलकुद परिषद्का सदस्य–सचिव रमेशकुमार सिलवालले हालै मैदानको अवलोकन गरेका थिए ।

तयारीकै सिलसिलामा टोलीले बिहीबार कास्की जिल्लाको लिग च्याम्पियनसँग मैत्रीपूर्ण खेल खेल्यो । टोलीले लिग च्याम्पियन आदर्श युवा क्लबलाई १०–१ ले पराजित गर्‍यो । सहारा एकेडेमीकै मैदानमा भएको खेलमा टोलीले पहिलो हाफमा ६ र दोस्रो हाफमा ४ गोल गरेको थियो । प्रशिक्षकले दुवै हाफमा फरक–फरक सेट खेलाडी मैदानमा उतारे । यू–१८ ले तयारीस्वरुप नै अर्को खेल आइतबार पोखरा ११ सँग खेल्नेछ ।

प्रकाशित : भाद्र २८, २०७६ ०७:४८
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्