गणतान्त्रिक रोयल क्लब

‘जसरी पञ्चायतकालमा भूमिगत गिरोहले सरकार चलाउँथ्यो, अहिले हामी त्यही मोडलमा काम गरिरहेका छौं । के बुझ्नुभो ?’
शरच्चन्द्र वस्ती

हुइँकिएर आइरहेको कार घ्याच्च रोकियो । कालो चश्मा लगाएको एउटा ठिटो कारबाट ओर्लियो र नमस्कार गरेर ‘दाइ, यो हजूरलाई’ भन्दै एउटा बन्द खाम मेरो हातमा राखिदियो । मैले केही भन्नुभन्दा अघि नै ऊ कार चढेर हुइँकिसकेको थियो । 

बिहान आठ बजेको हुँदो हो । म तर्कारी किन्न घरबाहिर निस्केको थिएँ । कोरोनाबाट जोगिन मुखमा मास्क, आँखामा चश्मा, हातमा पन्जा लगाएको । उसलाई चिन्दिनथें । छक्क परें, उसले मलाई कसरी चिन्यो ? को भन्ठान्यो ? के होला यो खामभित्र ?

घर आएर खाम खोलें । तीन पानाको २१ बुँदे दस्तावेज रहेछ । शीर्षक थियो— नीति तथा कार्यक्रम (कार्यकारी) । कार्यकारी शब्दले मेरो उत्सुकता बढायो र हतारहतार पूरै पढें । बडो धारिलो, स्पष्ट र किञ्चित् झस्काउने खालको । पुछारमा सात जनाको हस्ताक्षर थियो र लेखिएको थियो— ‘गणतान्त्रिक रोयल क्लब’ । साथै एउटा फोन नम्बर पनि ।

फोन गर्दा थाहा भयो, अर्कैलाई दिन पठाइएको जिनिस झुक्किएर मेरो हातमा परेको रहेछ । ‘नीति तथा कार्यक्रम त सरकारको पो हुन्छ, जुन भर्खरै आइसकेको छ, फेरि यो के गरेको ?’ भन्ने मेरो प्रश्नमा उताबाट जवाफ आयो, ‘जसरी पञ्चायतकालमा भूमिगत गिरोहले सरकार चलाउँथ्यो, अहिले हामी त्यही मोडलमा काम गरिरहेका छौं । सरकारको दस्तावेज आलंकारिक हो, हाम्रो कार्यकारी । त्यो हात्तीको देखाउने दाँत हो, यो खाने दाँत । के बुझ्नुभो ?’

‘गफ नदेऊ भाइ’ मैले अनपत्यार व्यक्त गरें, ‘भूमिगत गिरोह त पञ्चायतमा राजाका भाइ-भारदारहरूले चलाउँथे । पञ्चायत समाप्त पारेर प्रजातन्त्र र प्रजातन्त्र पनि समाप्त पारेर गणतन्त्र आइसकेको छ । आज पनि कहीं यस्तो हुन्छ ?’ उसले भन्यो, ‘त्यही भएर त हाम्रो समूहलाई भूमिगत गिरोह नभनेर गणतान्त्रिक रोयल क्लब भनेको । हामी सात भाइ पनि त गणतान्त्रिक महाराजका साक्खै भाइ-भारदारका सुपुत्र र महारानीका ज्वाइँराजा हौं नि !’

जोशैजोशमा उसले सातै भाइका महामहिम पिताश्रीहरू र सासूश्रीको समेत नाम भन्यो । यस्ता नाम, जसलाई सुन्दा मलाई नजीकै राष्ट्रिय गान बज्न थालेको अनुभूति भयो । ऊ फुर्तीसाथ भन्दैगयो, ‘राजनीति र चानचुने कुरासँग मतलब छैन, तर ठूलठूला काम हामीसँग सेटिङ नमिलाई सम्भव छैन । फाइव स्टार होटल र रिसोर्टमा हुने मीटिङमा हामीले जे निर्णय गर्छौं, क्याबिनेटले त्यही पारित गर्छ । के बुझ्नुभो ?’

‘गफ दिनुको पनि हद हुन्छ भाइ’ मैले उसलाई रोकें । अनि सोधें, ‘साँच्चै भन त, तिमीहरूले के गर्न खोज्या हो ? कमेडी क्लब भनेजस्तै रोयल क्लब नामको कुनै हास्य कार्यक्रम टेलिभिजनमा शुरू गर्न लाग्या हो ?’ ऊ रिसायो, ‘तपाईंले के ठान्या हामीलाई ? हेर्दै जानुहोला, के हुन्छ ? अब फोन राख्नोस् । फेरि फोन नगर्नुहोला ।’ र, फोन काटियो ।

मेरो दिमाग रन्थनियो । के पत्याऊँ के नपत्याऊँ, निर्णय गर्न सकिनँ । पत्याऊँ- पत्याइनसक्नु छ, नपत्याऊँ- दस्तावेज आफ्नो हातमा छ । फेरि सोचें, यो तनाव मैले किन बोक्नु, समयले सबै कुराको जवाफ दिइहाल्छ । यही रनाहाका बीच तपाईं समक्ष प्रस्तुत गर्दैछु, ‘गणतान्त्रिक रोयल क्लब’ को उक्त २१ बुँदे कार्यकारी नीति तथा कार्यक्रम :

१. रोग र मृत्युबाट बचेका सम्पूर्ण जनता सरकारको अथक प्रयासका कारण स्वस्थ र जीवित रहेका हुन् भन्ने तथ्य सबैलाई आत्मसात् गराइनेछ र यस्तो प्रयास निरन्तर जारी रहनेछ ।

२. जन्मेपछि मृत्यु हुनु प्रकृतिको नियम भएकाले कोरोना लगायत महामारी वा रोगहरूबाट हुने मृत्युलाई स्वाभाविक मानिनेछ र त्यसमा विघ्न पुर्‍याउने अनावश्यक प्रयास गरिनेछैन ।

३. लकडाउनलाई यथासम्भव लम्ब्याइनेछ र यसलाई जनता घरबाहिर निस्कँदा गर्न नमिल्ने र गर्न नसकिने कामहरू फत्ते गर्ने अवसरका रूपमा उपयोग गरिनेछ ।

४. कुनै पनि किसिमको खरीद, ठेक्कापट्टा, आयात-निर्यात, आयोजना वा निर्माणलाई त्यसबाट प्राप्त हुने अधिकतम कमीशन सुनिश्चित गरेर मात्र स्वीकृति प्रदान गरिनेछ । यो मूल नीति हुनेछ र कार्यकारी नीति तथा कार्यक्रमका सबै बुँदा यसबाट निर्देशित हुनेछन् ।

५. यसरी प्राप्त गरिने लाभको मात्रामा चामत्कारिक अभिवृद्धि गर्न इस्टिमेट दोब्बर बनाउने, लागत तीन गुणा बढाउने, भुक्तानी चार गुणा बढी गर्ने लगायतका क्रान्तिकारी उपाय अवलम्बन गरिनेछ । यस्ता सम्पूर्ण कार्यलाई कानूनी उन्मुक्ति दिलाउन मन्त्रिपरिषद्बाट निर्णय गराइनेछ ।

६. सरकारको मेरुदण्डका रूपमा रहेका तस्कर, ठेकेदार, भूमाफिया, जलमाफिया, कमीशन एजेन्ट, कालाबजारिया, शिक्षा-स्वास्थ्य माफिया लगायतको व्यवसाय निर्वाध रूपमा अघि बढाउन उनीहरूको सल्लाह एवं निर्देशन बमोजिम कानूनहरू संशोधन गरिनेछ ।

७. विकासको गति तीव्रतर बनाउन ट्रक, ट्रिपर आदिको गति तीव्रतम बनाइनेछ र तिनले मान्छे किचेमा किचिनेकै दोष ठहरिने कानूनी व्यवस्था गरिनेछ ।

८. लकडाउनका कारण बेरोजगार हुन पुगेका हाम्रा अभिन्न मित्रशक्ति चोर, पाकेटमार तथा तीनै लिंगका यौन व्यवसायीका लागि विशेष राहत प्याकेजको व्यवस्था गरिनेछ ।

९. प्र्रहरीलाई सीमा-सुरक्षामा खटाई टोल र वडाको शान्ति-सुरक्षाको जिम्मेदारी, आफ्नो खर्च आफैं उठाउन पाउने अधिकारका साथ, स्थानीय गुण्डा र डनहरूलाई प्रदान गरिनेछ ।

१०. राजनीतिक नियुक्तिमा गुटगत निकटता, व्यक्तिगत वफादारी र नियम मिचेर निर्णय गर्न सक्ने क्षमतालाई मुख्य आधार बनाइनेछ भने निजामती र अन्य सेवाका आकर्षक पदहरूमा नियुक्ति तथा सरुवा-बढुवा बोलकबोलका माध्यमबाट गरिनेछ ।

११. भ्रष्टाचार नियन्त्रणलाई निरपेक्ष रूपमा अघि बढाउँदा ९५ प्रतिशत राजनीतिज्ञ र कर्मचारी जेल परी राज्यव्यवस्था संकटमा पर्ने र मुलुकको बदनामी हुने देखिएकाले एक लाख रुपैयाँ भन्दा माथिको भ्रष्टाचारलाई कारवाहीको दायराबाट मुक्त राखिनेछ । अख्तियार लगायतका निकायलाई यसभन्दा मुनिको भ्रष्टाचारमा कारवाही गर्न पूर्ण स्वतन्त्रता प्रदान गरिनेछ । कुनै पनि कार्यालय, योजना, निर्माण आदिमा यस प्रकारको भ्रष्टाचारप्रति शून्य सहनशीलता अपनाई देशलाई भ्रष्टाचारमुक्त घोषणा गरिनेछ ।

१२. सामाजिक सुरक्षा कोष, सञ्चय कोष आदि कोषहरू र नाफामा रहेका सरकारी संस्थान तथा कम्पनीहरूमा सञ्चित रकम खिची ठूलो ठेक्कापट्टामा प्रवाहित गर्ने बाटो खोलिनेछ ।

१३. पार्टीका समर्थक तथा सक्रिय कार्यकर्तालाई भूमि आयोग मार्फत सरकारी जग्गा उपलब्ध गराउनुका साथै ‘विना धितो विना योजना कर्जा कार्यक्रम’ सञ्चालन गरी जनही एक करोड रुपैयाँका दरले पछि फिर्ता गर्नु नपर्ने ऋण उपलब्ध गराइनेछ ।

१४. बेरोजगार युवाहरूलाई पार्टीप्रति आकर्षित गराउन प्रधानमन्त्री रोजगार योजना अन्तर्गत आँगनको घाँस उखेल्ने, घरको झ्यालढोका पुछ्ने, नङ काट्ने, जुम्रा मार्ने र कपाल कोर्नेमध्ये कुनै एक क्षेत्रमा आकर्षक रोजगारी प्रदान गरिनेछ ।

१५. फजूल खर्च नियन्त्रण गर्न शिक्षा, स्वास्थ्य, समाजकल्याण जस्ता अनुत्पादक क्षेत्रलाई ठेकेदारी व्यवस्था अन्तर्गत निजी क्षेत्रको जिम्मा लगाइनेछ र तिनलाई उच्च नाफामूलक व्यवसायमा रूपान्तरित गरिनेछ ।

१६. शिक्षामा पूर्ण उदारीकरणको नीति अपनाउँदै ‘भर्ना हुनोस्, प्रमाणपत्र लिनोस्’ नारा तय गरी पूर्व प्राथमिकदेखि पीएचडी तहसम्मका सबैलाई भर्ना भएको रसीदका आधारमा एकद्वार प्रणालीबाट प्रमाणपत्र उपलब्ध गराइनेछ ।

१७. खाद्यान्न, फलफूल तथा तर्कारीको स्वदेशी उत्पादनबाट वाञ्छित कमीशन प्राप्त नहुने देखिएकाले कृषि क्षेत्रलाई भगवान श्री पशुपतिनाथको जिम्मामा छोडी उक्त वस्तुहरूको आपूर्ति निर्यातका माध्यमबाट गरिनेछ ।

१८. उच्चपदस्थ व्यक्तिको सम्पत्ति, यौन सम्बन्ध, अदृश्य लेनदेन, अपराधीसँगको उठबस आदिलाई निजी जीवनको अंग मानिनेछ र त्यसबारे सार्वजनिक रूपमा चर्चा गर्न रोक लगाइनेछ ।

१९. राजनीतिक स्थिरता र सुशासनका लागि निजी क्षेत्रका सञ्चार माध्यमलाई यथासम्भव दुरुत्साहित गरी फेसबुक, ट्विटर र युट्युबको पत्रकारितालाई अघि बढाइनेछ । वाञ्छनीय सूचनाको सम्प्रेषण र अवाञ्छनीय सूचनाको प्रतिरोधका लागि शक्तिसम्पन्न ‘अरिंगाल ब्रिगेड’ को व्यवस्था गरिनेछ ।

२०. सरकारलाई असजिलो नपर्ने गरी स्वस्थ आलोचना र रचनात्मक विरोध गर्न सबैलाई छूट दिई लोकतन्त्रको सौन्दर्य सुरक्षित राखिनेछ । यस्तो सीमा अतिक्रमण गर्नेलाई सम्पत्ति शुद्धीकरण लगायतका संयन्त्र प्रयोग गरी तह लगाइनेछ ।

२१. कार्यालयका प्रत्येक भित्ता, सडकका प्रत्येक मोड, बिजुलीका प्रत्येक खम्बा र सम्पूर्ण सार्वजनिक स्थलहरूमा हाँस्दै गरेका नेपालीको तस्वीर टाँगी ‘समृद्ध नेपाल सुखी नेपाली’ को लक्ष्य साकार पारिनेछ । प्रकाशित : जेष्ठ १०, २०७७ ०८:४७

प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

नदेखिएको सडक

‘जति गए पनि सेतो हिउँबाहेक केही देखिएन । धेरै पर जाँदा उताका सुरक्षाकर्मीले थाहा पाउलान् भन्ने डर भयो । अनि बीचबाटै फर्किएँ ।’
शरच्चन्द्र वस्ती

‘बर्बादै भो प्रभु ! ’ गुप्तचर-प्रमुख मन्दकर्ण चिच्याउँदै तबेलामै आइपुग्यो । छोटे महाराज र उनका दाजुभाइबीच चलिरहेको दगलफसलमा अल्पविराम लाग्यो । बाहिरी दुस्मन नभेटेर छटपटिएका उनीहरू आपसी भिडन्तमा व्यस्त थिए । कोही पछारिएको, कोही कसैको छातीमा चढेको, एउटाले अर्काको घाँटी अँठ्याएको । लुगा धुजाधुजा भएर भुइँमा छरिएका, जीउ घोडाको लिदीले नचिनिने भइसकेको ।

‘के भन्छ यो ? के बर्बाद भो ?’ महाराजले हपारे ।

‘मुलुकमा दुस्मन पसेछ, प्रभु !’

‘दुस्मन’ शब्द सुन्नासाथ उनीहरूको अनुहारमा क्रान्तिकारी चमक छायो । पाँचै जना दाजुभाइ जर्‍याकजुरुक उठेर ‘विदेशी चोर, देश छोड्’ नारा लगाउँदै तबेलाबाहिर निस्कन थाले । सबैको दाहिने मुड्की हावामा लहराइरहेको थियो ।

‘लुगा प्रभु, लुगा...’ मन्दकर्णले हात जोरेर बिन्ती गर्‍यो । महाराज आफ्नो निर्वस्त्र जीउतिर हेरेर झसंग भए, ‘के भएको यो ? कता गए मेरा लुगा ? यसबारेमा त मलाई कसैले रिपोर्टिङ नै गरेन ! ’

घोडालाई पानी ख्वाउन बनाइएको कुण्डमा पसेर सबैले हतारहतार जीउ पखाले र राजसी लुगा लगाई अत्तर छर्कंदै बैठक कक्षमा दाखिल भए ।

‘के भएको हो, राम्ररी भन्,’ महाराजले मन्दकर्णलाई जाहेरीको अनुमति दिए ।

‘सुदूरपश्चिम पहाडतिर कता हो कुन्नि, विदेशीले हाम्रो सरहदभित्र सडक बनाएर गाडी कुदाउन थाल्यो रे ।’

‘सडक बनायो रे ? कस्तो सडक बनायो ? तिमीहरूले देख्या हो ?’

‘खै कस्तो बनायो ! हामीले देख्या होइन । विदेशीले नै भनेर थाहा पाएको ।’

‘कहिले बनाएछ ? हिजोसम्म त चालचुल थिएन । रातभरिमै बनायो कि क्या हो ?’

‘म इस्कुल पढ्दैखेरिदेखि बनाउन थाल्या रे ।’

‘यतिका वर्ष सडक बनाउँदा पनि थाहा नपाउने भए के गुप्तचरी गर्छस् ? सुराकीको त फौज नै छ तँसँग, के गर्छन् तिनीहरू ?’

‘भएजतिलाई त हजूरका दुश्मनकै सुराकीमा खटाएको छु । त्यसैमा भ्याई नभ्याई छ । अरू काम गर्न कहाँ भ्याउनु, प्रभु !’ मन्दकर्णले हात जोड्यो ।

‘कामचोर गुप्तचरहरूले मात्र थाहा नपाएका हुन् । अरू सबैलाई थाहा छ,’ आफ्ना पछाडि पनि सुराकी खटाइएको बुझेर झस्केका महाराजका ज्येष्ठ भ्राताश्रीले नाकका पोरा फुलाए, ‘हाम्रै कति मान्छे त्यहाँ पुगेर आएका छन् ।’

‘मलाई त कसैले भन्दै भनेन...’ महाराजले आदेश दिए, ‘जो गएका हुन्, तिनीहरूलाई पालैपालो हाजिर गराओ । म पनि थाहा पाऊँ न, विदेशीले कस्तो सडक बनाएछन् ?’

एकैछिनमा एउटा खाइलाग्दा तन्नेरी हाजिर भए । ज्येष्ठ भ्राताश्रीको अनुहार उज्यालो भयो । उनले भने, ‘यिनै हुन् सबैभन्दा पहिले विद्यार्थीको जुलूस लिएर खुकुरी नचाउँदै त्यहाँ पुगेर विदेशीको मुटु थर्काउने हाम्रा होनहार युवा नेता । ल भन, त्यहाँ के देख्यौ ?’

‘जान त त्यहीं पुग्ने भनेर गएका थियौं, तर नपुगी फर्कियौं’

उनले कपाल कन्याए, ‘बाक्लो जंगल छिचोलेर जानुपर्दो रहेछ । गाडी नै नछिर्ने ।’

‘पैदल जान सक्तैनथ्यौ ?’

‘त्यो पनि विचार त गरेको हो । तर जंगलभित्र लज, होटल, रेस्टुराँ केही छैनन् भनेर डर देखाए । त्यसमाथि जंगलपारि बन्दूक बोकेका विदेशी हुन्छन् भनेपछि साथीहरूले आँटै गरेनन् । अनि त्यहीं खुकुरी नचाउँदै विदेशीका विरुद्ध गगनभेदी नारा लगायौं । सबै रूख थरर्र भए, पहेंला पात त कति झरे कति । जंगलै थर्केपछि विदेशीको मुटु पनि पक्कै थर्कियो होला ।’

उनीपछि आइपुगेका सेवानिवृत्त सहसचिवले भने, ‘हामी आठ जना विभागीय प्रमुख भ्रमण आदेश लिएर त्यो ठाउँको निरीक्षण गर्न गएका थियौं । तर हाम्रातिरबाट त्यहाँ जाने बाटै रहेनछ । विदेशतिरबाट भए पनि जाने भनेर उता छिरेको, उकालो लाग्ने नाकामा बसेका सुरक्षाकर्मीसँग कुरा भएपछि अगाडि जानै सकेनौं । सडक कहाँ बनाउँदैछन्, कस्तो बनाउँदैछन्, देख्दै पाइएन ।’

‘तिनले हुलहुज्जत गरे कि क्या हो ?’

‘होइन । पहिले त तिनीहरू हाम्रो पोशाक देखेर हाँसे । अनि दुई मुठी बाक्लो ज्याकेट देखाएर ‘तिमीहरूसँग यस्तो ज्याकेट छ ?’ भनेर सोधे । हामीले छैन भन्यौं । त्यस्तैखाले पन्जा र बूट देखाएर ‘यो छ ?’ भने । त्यो पनि छैन भन्यौं । ‘त्यसो भए, त्यहाँ पुग्न १० फुट हिउँमा एक हप्ता हिंड्नुपर्छ, तिमीहरू जान सक्तैनौ’ भने । हामीले आफूसँग भएको कोट, इस्टकोट, स्वेटर, गलबन्दी, कानेटोपी देखाउँदा झन् मरीमरी हाँसे र भने, ‘एक महीना अघि हाम्रा पाँच जना इन्जिनीयर त्यता गएका थिए । तीन जना त फर्किए, ठण्डीले मरेका दुई जनाको लाश लिन हेलिकप्टर पठाउनुपर्‍यो ।’ त्यसपछि त हाम्रो हंसले नै ठाउँ छोड्यो । उनीहरूसँग अनुमति लिएर हतारहतार महाकालीमा स्नान गर्‍यौं र फर्कियौं ।’

उनका कुरा नसकिंदै एकजना मन्त्री बैठक कक्षमा पसेर सोफामा बसिसकेका थिए । ‘तपाईं त हेलिकप्टर चढेर सडक हेर्न जानुभएको अरे नि, के देख्नुभो ? कस्तो रहेछ सडक, मलाई त रिपोर्टिङ नै गर्नुभएन ?’ महाराजले सोधनी गरे ।

‘गएको त हो, तर जति गए पनि सेतो हिउँ बाहेक केही देखिएन । धेरै पर जाँदा उताका सुरक्षाकर्मीले थाहा पाउलान् भन्ने डर भयो । अनि बीचबाटै फर्किएँ । सडक नै नदेखेपछि हजूरलाई के रिपोर्टिङ गर्नु ?’ मन्त्रीले भने ।

‘दुर्बिन लैजानुभएको थिएन ?’ कनिष्ठ भ्राताले जिज्ञासा प्रकट गरे, ‘त्यसबाट हेर्दा जति टाढाको कुरा पनि नजीकै आउँछ नि ! ’

‘दुर्बिन पनि थियो । तर नक्कली परेछ । त्यसबाट हेर्दा त झन् आफ्नै पाइलट पनि टाढा पुगेको देखेर कस्तो आत्तिएँ ।’

‘हाहाहा... दुर्बिन उल्टोतिरबाट हेर्नुभएछ अनि !’ भ्राताले अट्टहास गरे ।

‘जे भो भो, छोड्नोस् । कहिलेकाहीं यस्तै हुन्छ । एकपल्ट विदेश जाँदा म पनि झुक्किएको थिएँ,’ महाराजले भने, ‘त्यहाँको सिडियोले त देख्या होला नि त्यो सडक ?’

त्यतिन्जेलमा भिडियो च्याट गर्न सिडियो कम्प्युटरको पर्दामा हाजिर भइसकेका थिए । महाराजका तर्फबाट मन्त्रीले सोधे, ‘क्या हो हाकिम साब, विदेशीले सडक बनाइसक्यो रे, खबर गर्नुपर्दैन ?’

‘सडक देख्या भए पो खबर गर्नु सर,’ सिडियोले भने, ‘त्यो ठाउँ पुग्न यहाँबाट १० दिन लाग्छ । हिउँ बाहेक केही छैन । न बाटो छ, न गोरेटो । यताबाट आजसम्म कोही त्यहाँ पुगेकै छैन । कसरी जानु र सडक देख्नु ?’

‘त्यो हेर्ने त तपाईंको काम हो नि’ मन्त्रीको स्वर अलि उच्च भयो ।

‘मेरो काम आफ्नो जिल्ला हेर्ने हो सर’ सिडियोको स्वर ओइलाएन, ‘जिल्लाको सीमाना कहाँ हो भनेर सरहरूले पिलर गाडिदिनोस्, त्यसपछि सडक त के शहर नै बनाएको भए पनि त्यसलाई हेर्ने जिम्मा मेरो भयो ।’

मन्त्रीले हतारहतार कम्प्युटर बन्द गरे । युवा नेता र पूर्व सहसचिवलाई विदा गरे र ढोका पनि बन्द गरे ।

‘ल, अब भन्नोस् त, जब कसैले त्यो सडक देखेकै छैन भने हामीले सडकबारे केही कुरा कसरी बोल्ने ?’ महाराजले गाँठी कुरा उठाए ।

‘पत्रकारले देख्या छन्, अखबारमा लेख्या छन्, फोटो छाप्या छन्, के गर्ने गर्ने...’ मन्त्री अन्योलमा थिए ।

‘तिनले लेखेर हुन्छ ? म राज्य हुँ । सडक त राज्यले देख्नुपर्‍यो नि, राज्यसँग औपचारिक आधार हुनुपर्‍यो नि,’ महाराज टसमस हुन चाहेनन् ।

त्यसपछिका दुई घण्टा राज्यले सडक देख्न के गर्ने भन्नेबारे गहन माथापच्चीमा बित्यो । अन्तत: तीनवटा रणनीतिक विकल्पमा सबै जना सहमत भए । तीनवटै विकल्पमा एकसाथ काम शुरू गर्ने निर्णय भयो । ती विकल्प थिए :

क. सडक बनाएको ठाउँसम्म पुग्न तीन वर्षभित्र राष्ट्रिय गौरवको गोरेटो निर्माण गर्ने । (दीर्घकालीन रणनीति)

ख. तीन जना गुप्तचरलाई तीर्थयात्रीको भेषमा विदेश पठाई तीन महीनाभित्र गोप्य रूपमा उक्त सडकबाट यात्रा गराउने । (मध्यकालीन रणनीति)

ग. सडक निर्माण गरेको विश्वसनीय प्रमाण पेश गर्न चुनौती दिंदै तीन दिनभित्र विदेशीलाई नै औपचारिक पत्र पठाउने । (तत्कालीन रणनीति)

बैठक कक्षबाट निस्केर गाडी चढ्न लाग्दा महाराजले मन्त्रीलाई भने, ‘यो निर्णय राज्यले पनि थाहा पाउनुपर्छ । भोलि नै मलाई रिपोर्टिङ गर्नोस् है !’

प्रकाशित : जेष्ठ ३, २०७७ १०:१३
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
×