कोरोनामा वसन्ती सपना

नारायणी देवकोटा

१४ वर्षदेखि मेरो मस्तिष्कमा एउटा फन्टुस सपनाले ढकमक्क फुल्दै महकपूर्ण बास्ना छोडिरहन्छ । यो सपना इँटाइँटा मिलेर बनेको घरजस्तो छ । मलाई लोभ्याउने यो सपना हरेक वर्ष काठमाडौंका सडकपेटीमा नीला फूलहरू झर्न थाल्दा वा लेकका डाँडाहरू विभिन्न रङका गुराँसले ढकमक्क ढाक्न थाल्दा बढी आउने गर्छ । 

पहिलोपटक यो सपना मेरो दिमागमा नागार्जुनको जंगलको बीच बाटोमा हिँड्दै गर्दा फुलेको थियो । त्यसको एक वर्षपछि त्यो सपना लाँकुरी भन्ज्याङको उकालोमा फेरि ढकमक्क परेर फुलेपछि मैले मेरी एक जना साथीलाई सुनाएकी थिएँ । उनले भनेकी थिइन्, ‘तपाईं यहीबारेमा लेख्नू न ।’ त्यो बेला मलाई लाग्थ्यो, लेख्ने, सार्वजनिक रूपमा बहस गर्ने त ठूल्ठूला कुरामा पो हो । ठूल्ठूला कुरा अर्थात् राजनीति, दर्शनशास्त्र र अर्थशास्त्र वा यी तिनै कुरा मिसिएको साहित्यजस्ता विषयमा । मेरो मनमा मुस्कुराउने सपना ती ठूला कुरामा फिट हुने खालको लाग्दैनथ्यो, आज पनि लाग्दैन । तैपनि म उक्त सपनाको बारेमा लेख्न चाहन्छु ।

यो सपनाको पहिलो इँटा चौध वर्षअगाडि जोडिएको थियो । ठमेलको सरस्वती क्याम्पसदेखि नागार्जुनको जंगलमा रहेको ओशो तपोवन जाँदै थियैँ, हिँड्दै । बीचमा जंगल पुगेपछि लाग्यो, ‘यो ठाउँमा सुन्तला खेती गर्ने हो भने अबको दस वर्षमा त काठमाडौंलाई पुग्ने सुन्तला फल्थ्यो होला ।’ साथीहरूलाई उक्त कुरा सुनाएपछि हामीले यसैबारे एक घण्टा जति कुरा गर्‍यौं । त्यसको एक वर्षपछि लाँकुरी भन्ज्याङको उकालोमा अमलाका दाना हो वा अंगेरी हो खाँदै गर्दा मनमा लाग्यो, ‘यो सार्वजनिक जंगलको उकालाका दुई छेउमा फलफूलका रूखहरू (नास्पाती, सुन्तला, अम्बा, आरुबखडा, रूख अमला, लप्सी वा काफल नै) भएको भए, उकालोमा चढ्ने यात्रीले कत्ति खाँदा हुन् । ती फल काँचै भए पनि कति मिठा लाग्दा हुन् ।’ मैले उक्त कुरा भनेपछि नै हो साथीले ‘लेखमा उतार्न’ भनेको ।

उक्त सपना यात्रामा हुँदा टिपेर खाने फलसँग मात्रै सम्बन्धित थियो । बिस्तारै त्यसले हाँगाबिँगा फैलाउन थाल्यो । महोत्तरीमा एउटा अनुसन्धानका क्रममा जाँदा भित्री गाउँमा फलेको सैजुन देखेपछि एक जना सहकर्मीले ‘मागेर लैजाऊँ, भरे होटलमा पकाएर यसको स्वाद चखाउँछु’ भन्नुभयो । स्थानीयहरूले ‘उक्त रूखधनी त्यहाँ नभएका कारण यस्सै दिन नमिल्ने’ भन्न थाले । हामीले जेठ महिनाको घाम खाँदै दुई घण्टा कुरेपछि रूखवाला मानिस आए र टिपिदिए । त्यो सैजुन हाम्रा लागि पैसा तिरेको होटलमा आफैंले पकाएर खाने विशिष्ट खान्गी भयो । जलेश्वरबाट फर्कंदै गर्दा मनमा लाग्यो, यो सडकका दुवै किनारामा सैजुनका रूख रोपिदिएका भए सैजुनप्रेमीहरूलाई कत्ति राहत मिल्दो हो ।

दुई वर्षअगाडि एक जना दिदीले सिप्लिकानको अचार दिँदै भन्नुभयो, ‘वर्षमा एकपटक सिप्लिकानको तरकारी वा अचार खाए गति परिन्छ रे ।’ गाउँमा आमाहरूले कहिलेकाहीं सिप्लिकान पकाउने भए पनि काठमाडौंमा त्यो पाइन्छ भन्ने थाहा थिएन र सोधेँ, ‘कहाँ किन्नुभयो ?’ उहाँले मलाई मध्यबानेश्वरको कुनै गल्लीमा सिप्लिकानको बोट रहेको बताउनुभयो । पछि थाहा भयो, कसैको कम्पाउन्डभित्रको उक्त बोट बाटो फराकिलो पार्दा बाहिर आइपुगेछ । दिदीले दिएको अचार खाएर गति पर्दै गर्दा लाग्यो, ‘बाटो छेउमा धुपीका रूख रोप्नुभन्दा सिप्लिकान, कोइरालो, काभ्रोका रूख रोप्दा पनि त हुँदो हो ।’

केही महिनाअगाडि हामी पन्चासेको जंगलमा हिँड्दै थियौं, बाटोमा एउटा ओखर भेटियो । घना जंगलको बीच बाटोमा ओखर भेटेपछि सोच्यौँ, ‘यतै कतै ओखरको बोट होला ।’ काठमाडौंमा म छ सात सयको एक किलो ओखर किन्छु, जुन चीन र अमेरिकाबाट आउँछ भन्छन् व्यापारीहरू । जंगलछेउमा घर भएकी भाउजूसँग त्यहाँ ओखर हुन्छ कि हुन्न होला भनेर कुरा गर्‍यौं । जंगलभित्र कुनै विदेशी संस्थाले पैयुँका बोट निकै लगाएको रहेछ । स्थानीयले बुझेअनुसार पैयुँको फूल उक्त संस्था भएको देशको राष्ट्रिय फूल रहेछ । अनि हामीले पैयुँका बिरुवासँगै ओखरका बिरुवा रोपिदिएको भए स्थानीय मानिसको पोषणमा कत्ति सुधार हुँदो हो भन्ने गफ गरेर उकालो काट्यौँ ।

यस्ता किस्साका इँटा धेरै छन्, जसलाई एकीकरण गर्ने काम ट्वीटरको भित्तो हुँदै आएका केही फोटोले गर्‍यो । धोबीखोलाको धमिलो पानीमाथि ढकमक्क फुलेका फूलहरूको फोटो एक जना साथीले पोस्ट गर्नुभएपछि मैले कपी गरेर आफ्नो कम्प्युटरमा पेस्ट गरेँ । र, सयौंपटक हेरेँ । हेरेर मन नभरिएपछि मैले फेरि पोस्ट गरेँ ट्वीटरमा । केही दिनअगाडि मात्र कसैले ट्वीटरमा विदेशको कुनै विश्वविद्यालयको फोटो राखेर भनेका थिए, ‘अहिले यसरी पैयुँका बिरुवा रोप्ने हो भने त नेपालका विभिन्न शैक्षिक संस्थाका चौर पनि केही वर्षमा यस्तै हुने थिए ।’ फूल कसलाई मन पर्दैन ? यति बेला काठमाडौंका सडक किनारमा फुलेका फूलहरूले बेलाबेला केकेसँग रिसाएर, दिक्क परेर हिँडेका दिनमा पनि मन उज्यालो बनाइदिन्छन् ।

धोबीखोलाका किनारमा फुलेका फूल ल्यापटपको स्क्रिनमा हेर्दै गर्दा दिमागमा नेपालमा आयात हुने फूलको तथ्यांक आइरह्यो । फल पनि हुने, फूल पनि हुने धेरै वनस्पति मनमा आइरहे । म वनस्पतिशास्त्रकी विद्यार्थी होइन । कहाँ कस्तो रूख सर्छ, त्यसमा कति पानी, कति बालुवा, कति तापक्रम, कति माटो र माटोका प्रकार चाहिन्छ भन्ने म जान्दिनँ । तर, मैले जान्दिनँ भन्दैमा मेरो मनको यो फन्टुस सपना हटेर जाँदैन ।

बरु उक्त सपनाले फूलबुट्टा भरिरहन्छ । अनि मनमा लागिरहन्छ— रोपौँ न फूल पनि फुल्ने फल पनि फल्ने, फूल, पालुवा वा कोपिला खान मिल्ने रूखहरूका बिरुवाहरू साना-ठूला मार्ग र राजमार्गको छेउछाउमा, विद्यालय र विश्वविद्यालयका चौरका छेउछाउमा, मन्दिर वा सार्वजनिक चौरहरूमा । हरेक वर्ष सरकारी वृक्षरोपण हुन्छ । उक्त दिन रोप्ने बिरुवामा अलिकति परिवर्तन गरिदिऊँ र रोपौँ हिमाली भेगमा स्याउ, आरु, ओखर, कागजी बदामका रूखहरू । पहाडमा सुन्तला, कागती, अम्बा, आरु, आरुबखडा, नास्पाती, तिजु, एभोकाडो, अमला, लप्सी । तराईमा आँप, कुसुम, सरिफा, नरिवल, कागती, रूखकटहर, बेलका बिरुवाहरू ।

मैले यो लेख्दै गर्दा कसैले ट्वीटरमा कन्यामको फोटो पोस्ट गर्नुभएको छ । इलामका डाँडामा चियाका बोट लगाउन हुन्छ भने कुनै जिल्लाको डाँडाभरि सुन्तला वा ओखरका रूख लगाउँदा केही हानि त हुन्न होला नि ? फलहरूका बोटसँगै रोपिदिऊँ बाह्रमासे वा मौसमी फूलका बिरुवाहरू वा जंगली फलका बिरुवाहरू । काफल, ऐंसेलु, चुत्रो, तिजु, बयर, कुसुम, दमौराका रूख खोज्न जंगलकै भित्र जानुपर्छ भन्ने के छ र ? वा काउरो, ठोट्ने, कोइरालो, सिप्लिकान, सैजुनजस्ता अचार बनाउने वा ‘गति परिने’ कुरा ‘जस्सरी पनि ल्याइदेऊ है’ भनेर पसलेलाई सिजनपिच्छे अनुनय-विनय गर्नैपर्छ भन्ने पो के छ र ?

राजनीतिक विश्लेषक झलक सुवेदीले अल्जाइमरले गालेका आफ्ना बुवाले अरूका घरका फूल टिपेर ल्याउने गरेको र बाले फूल टिपेको घरका मानिसले के भन्लान् भन्ने डर लाग्ने गरेको लेख्नुभएको छ । बाटोका छेउमा फूलहरू फुल्न थाले भने साना छोरा-छोरी वा वृद्ध बुवा-आमाले एक थुंगो फूल टिपेकै कारण डराउनुपर्दैनथ्यो होला हामी कोही । यात्रा गर्ने क्रममा गाडी बिग्रँदा वा लामा-लामा जाममा पर्दा पन्ध्र रुपैयाँको चाउचाउलाई तीस रुपैयामा किनेर खाने बाध्यता हुँदैनथ्यो होला । अस्ति कोरोनाको बन्दाबन्दीमा धेरै मानिसले सडकैसडक लामो दूरीको यात्रा गर्नुभयो । उक्त यात्रा गर्नेहरू कति जना भोकले आकुलव्याकुल हुनुहुन्थ्यो । बाटो छेउमा अलिअलि खान मिल्ने फलफूलका रूख भएका भए सायद काँचै भए पनि खानुहुन्थ्यो होला ।

कोरोनाको कहर चल्दै गर्दा अहिले खाद्य सुरक्षाको बारेमा बहस चलिरहेको छ । र, साथमा चलेको छ कृषि क्रान्तिका कुरा । ‘अन्नबालीको उब्जनीले मात्रै जीवन धान्न नसकेर नै नेपालीहरू दूरदूरका देशमा गएका हुन्’ भन्ने सवाल बलियो रूपमा उठ्दै छ । ‘अन्न नफले पनि फलफूल त फल्छ होला नि’ भन्ने पनि आइरहन्छ मनमा । दुई महिनामा मनसुन सुरु हुनेछ, रूख हुर्कंदै गए भने कस्तो होला ? जंगलमा दुई-चार दाना काफल वा ऐंसेलु वा कटुस देख्दा रमाउने हाम्रो मन त्यसबेला कति रमाउँदो हो ? चरा, महुरी र पुतलीहरू कति आउँदा हुन् ? कल्पना मात्रैले पनि मेरो मन यत्तिकै फुरुक्क परिरहन्छ । सपना देख्दैमा वा कल्पना गर्दैमा के जान्छ र ? यसै पनि राजनीति, समाज र क्रान्तिका नामका ज्यानको बलि चढाएका धेरैका सपना ‘फन्टुस सपना’ जस्तै भएका छन् यतिबेला । प्रकाशित : जेष्ठ १०, २०७७ ०८:४५

ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

काजी दाइका ती कविता

युगकवि सिद्धिचरण श्रेष्ठले विसं १९९५ मा रचना गरेका थिए- ‘चम्क युवक चम्क न चम्क ।’ परिवर्तनका संवाहक युवालाई सम्बोधन गरिएको त्यो प्रख्यात कविता मभन्दा १ वर्ष जेठो थियो ।
वैरागी काइँला

युगकवि सिद्धिचरण श्रेष्ठ (१९६९-२०४९) आफ्नो मातृभाषा नेपाल (नेवार) तथा मुलुकको सम्पर्क अर्थात् राष्ट्रको भाषा नेपालीमा समान रूपमा कलम चलाउने अत्यन्त लोकप्रिय कवि हुन् ।

नेपाली साहित्यको शैशवकालमा यसलाई मलजल गर्दै हुर्काउने, बढाउने, फलाउने र फुलाउने सद्कार्यमा सिद्धिचरणका समकालीन अन्य साहित्यकारहरूमा कवि शिरोमणि लेखनाथ पौड्याल, नाट्य सम्राट् बालकृष्ण सम तथा महाकवि लक्ष्मीप्रसाद देवकोटा, भवानी भिक्षु, धरणीधर कोइराला, केदारमान व्यथित तथा अन्य साहित्यकार मातृकाप्रसाद कोइराला, बीपी कोइराला, गोविन्दबहादुर गोठाले, विजय मल्ल, गोपालप्रसाद रिमाल, युद्धप्रसाद मिश्रहरूका योगदान पनि उत्तिकै महत्त्वको र ऐतिहासिक छ । तर पनि अरू साहित्यकारका भन्दा भिन्न विशेषता बोकेको उनका साहित्यिक सृजनाहरूको व्यक्तित्व र विशिष्टता नै अर्को र अलग भएको नेपाली साहित्यका समालोचकहरूको ठम्याइ छ ।

सबैले प्रेम, स्नेह र आदरपूर्वक ‘कविजी’ अथवा ‘काजीदाइ’ भनेर सम्बोधन गरिने सरस्वतीका वरद्पुत्र युगकवि तथा कविरत्न सिद्धिचरण श्रेष्ठले प्रकृतिप्रेम र राष्ट्रभक्तिका कविता प्रशस्त लेखे । सौन्दर्यको चेत र अनुभूतिको प्रगाढताले कविता रचना गर्ने उनलाई प्रकृतिको सशक्त कवि मानियो । भाषाको कोमलता, भावको सजीवता, लय र छन्दको तालमेल र कल्पनाको जीवन्तताले भरिपूर्ण छन् उनका कविताहरू । ती रचना जिउँदो यथार्थका मूर्तरूप भई पाठकका मानस र चाक्षुस दृश्यपटलमा नाच्छन् ।

उनका कविताहरू समाजका, दैनिक मानवीय जीवनका ससाना घटनाहरूमाथि आधारित भएर लेखिएका भए पनि जीवन र जगत्को रहस्य खोतली निकाल्ने, जीवन र जगत्प्रतिको काव्यिक चिन्तन-मनन नै हो भनेर समीक्षक, समालोचक र पाठकहरू मान्छन् । यति भनेर मात्र उनको कवि व्यक्तित्वको सबै पाटाहरू पूर्ण रूपमा स्पष्ट देखा पर्दैनन् । उनको कवि व्यक्तित्वको अन्य प्रखर र उज्ज्वल तथा प्रभावकारी पाटो अरू पनि छन् ।

युगकविका रूपमा कविवर सिद्धिचरण

समालोचकहरू भन्छन् कि स्वच्छन्दतावादी काव्यधारा उनको काव्यको मूलधार हो । प्रकृति प्रेमका अनुपम कवि युगकवि श्रेष्ठलाई स्वच्छन्दतावादी काव्यधाराको अग्रणी मात्र होइन, सूत्रधार कविका रूपमा मानिन्छ ।

के पनि मानिन्छ भने स्वच्छन्दतावादी धाराले साहित्यमा सत्य र सुन्दर, प्रकृति प्रेम, देशभक्ति, क्रान्ति र परिवर्तनलाई जोड दिइरहेको हुन्छ । नेपाली काव्य धारालाई दशकौंसम्म प्रभावित गरिराख्ने त स्वच्छन्दतावादी काव्य धारा नै हो । तत्कालीन नेपाली साहित्यको चित्रफलक यस्तै देखिन्छ । नेपाली साहित्यको यो चित्रफलकलाई टड्कारो रूपमा अघि ल्याउने काम युगकवि सिद्धिचरण श्रेष्ठकै थियो ।

सामाजिक यथार्थप्रति सचेत र संवेदनशील र युगको आवाज मुखरित गर्ने निर्भीक स्वप्नद्रष्टा कवि थिए उनी । समाजमा व्याप्त अन्याय, अत्याचार, शोषण, दमन, भेदभावका विरुद्ध आवाज बुलन्द गर्ने, कुण्ठित नागरिक हक र मानवअधिकारको पक्षमा लेख्ने उनको निर्भय कलम, मुक्ति र स्वतन्त्रता र समानताको पक्षमा उभिने उनीभित्रको निडर कवि, निरंकुश शासनको विपक्षमा क्रान्तिको विगुल फुक्ने प्रगतिवादी मानवतावादी र क्रान्तिकारी कविलाई स्वस्फूर्त रूपमा सबै नेपालीले ‘युगकवि’ माने आरम्भदेखि नै । युगको चेतना अत्यन्त संवेदनशीलताका साथ कवितामा सफलतापूर्वक व्यक्त गर्ने कविलाई युगकवि भनिन्छ । क्रान्ति र परिवर्तनका पक्षधर युगकविले नेपाली भाषा र मातृभाषामा पनि प्रशस्त लेखेका छन् । नेवारी भाषा-साहित्यमा त उनलाई अझ ‘कविरत्न’ कै उपाधिले विभूषित गरिएको छ ।

२००७ सालको जनक्रान्तिअघिको नेपालमा राणाहरूको जहानियाँ शासनकालमा युवा क्रान्तिकारीहरू उनका क्रान्तिकारी विचारले भरिएका कवितालाई प्रेरणाको स्रोत मान्थे । नेपालमा जागरित क्रान्ति चेतको इतिहासको प्रसंगमा कुरा गर्दा सर्वमान्य नेता तथा ०४६ सालको जनआन्दोलनको सर्वोच्च कमान्डर लौहपुरुष गणेशमान सिंहले युगकविको कवि व्यक्तित्व, उनको राजनीतिक चेत र प्रतिबद्धताबाट आफू प्रभावित भएको बताएका थिए ।

कविवर व्यथित सिद्धिचरण श्रेष्ठलाई भेटेको सम्झँदै लेखेका छन्, ‘राणाहरूको निरंकुश जहानियाँ राज्यसत्ताको विरोधमा लेखेका कारण जेल परेका सिद्धिचरण श्रेष्ठलाई म पनि उस्तै आरोपमा जेल पर्दा भेटेको थिएँ । उनी क्रान्तिकारी र प्रगतिवादी कवि त थिए नै, तर त्यसमाथि पनि उनी त सच्चा अर्थमा मानवतावादी थिए ।’ जन्मजात कवि सिद्धिचरण श्रेष्ठ शृंगारपटार गर्नै नपर्ने गाउँकी प्रकृति बालाजस्तै थिए भन्ने कवि व्यथितको भनाइले युगकविको कवि व्यक्तित्वको अर्को सुन्दर पाटो खोल्छ ।

उनका क्रान्तिकारी साहित्यिक सृजना राणाशाहीविरोधी क्रान्तिकारीका लागि सधैं प्रेरणाको स्रोत हुन्थ्यो । सामन्ती व्यवस्था र जहानियाँ निरंकुशतन्त्रलाई जरैदेखि निर्मूल गरेर प्रजातन्त्र स्थापित गर्न र सहज जीवनयापनका लागि समाज तथा मुलुकमा शान्ति स्थापना गर्नका लागि जनक्रान्ति नै पूवसर्त हो भन्ने मान्यता लिएका कविले मातृभाषा नेवारीमा लेखेका अमर कविताको यौटा पंक्ति छ, ‘क्रान्ति बिना थन शान्ति दाय मखु’ अर्थात् ‘क्रान्तिबिना यहाँ शान्ति हुँदैन ।’

दीनदु:खीका पक्षमा कलम चलाउने उनले सुरुदेखि नै सामन्तवादमाथि निर्मित जहानियाँ राणाशासनको अन्तका लागि मात्र नभएर भाषिक, सांस्कृतिक र सामाजिक विभेद, राजीतिक र आर्थिक असमानताका विरुद्ध कलम चलाउँदै अरूलाई पनि यस दिशामा उत्प्रेरित गरे । यसै कारणले कविवर सिद्धिचरण श्रेष्ठलाई, जसले आफूले बाँचिरहेको समयको चेतना, युगको बोध र समसामयिक स्वरलाई ठूलो आवाजमा बुलन्दीमा उचालेर सबैले मनैदेखि नै युगकवि भनेर स्वीकार गरेका थिए आरम्भदेखि नै ।

यस सन्दर्भमा चर्चा गर्दा उनको आफ्नै मातृभाषामा लेखिएको प्रसिद्ध कविता ‘झीगु न पा: वइतिनी’ (हाम्रो पनि पालो आउँछ) को सम्झना हुन्छ । यस कविताका माध्यमबाट युगकविले शासन गर्ने अधिकार निधारमा लेखिएरै जन्मनुपर्छ, धनी गरिब हुनु त प्रारब्ध नै हो, सुखी हुनु दु:खी हुनु भावीले नै लेखिदिन्छ भनेर भाग्यवादी जालोभित्र अशिक्षित, निरक्षर र गरिब निमुखा जनतालाई पुस्ता दरपुस्ता शासन गर्ने विधिको विधान सृजना गरेको भ्रमलाई चुनौती दिएका छन्-

युगौंदेखि पददलित, शोषित, पीडित जनताको पनि

एक दिन पालो आउँछ

त्यस दिन,

राजधानीमा तारिख खेप्न आउने मधेसिनीहरू

पहाडबाट भारी बोकेर झर्ने शेर्पिनीहरू,

राजधानीमा हाकुपटासी लाएर खेतमा काम गर्ने ज्यापुनीहरू

जुन दिन एकै घरमा बुहारी बन्नेछन्...

समाजमा विद्यमान शोषण तथा अत्याचारका साथै दमन र अन्यायका विरुद्ध टड्कालो स्वर तथा उच्च आवाज नै उनको कवित्व हो । उनका कवितामा पाइने यस्ता विद्रोही स्वरले नयाँ सामाजिक व्यवस्था स्थापनाका लागि आस्था प्रस्ट पार्छ । अर्को शब्दमा थोत्रा मान्यतामा अडिएको निरंकुश शासनपद्धतिको उन्मूलन उनको लेखनको मूल ध्येय थियो । कालजयी उनका काव्यकृतिहरू आजको समय सन्दर्भमा पनि उत्तिकै सान्दर्भिक हुनुले स्वस्फूर्त रूपमा आमनेपालीले उनलाई प्रदान गरेको युगकवित्वको मर्यादाको सार्थकता पुष्टि गर्छ ।

युवामा निहित शक्ति, जोस, जाँगर, साहस, निडरता, विद्रोही स्वभाव र क्रान्तिकारिताको ठूलो महत्त्व हुन्छ भनेर बुझेका युगकविले आफू मात्र २६ वर्षको लक्का जवान हुँदा विसं १९९५ सालमा रचना गरेका थिए, ‘चम्क युवक चम्क न चम्क ।’ परिवर्तनका संवाहक युवालाई सम्बोधन गरिएको त्यो प्रख्यात कविता मभन्दा १ वर्ष जेठो थियो । धेरैपछि विसं २०१२ तिर कक्षा ९ र १० को पाठ्यक्रममा यसबाहेक पनि उहाँका अन्य दुई कविता ‘तिम्रो बासित पैसा छैन’ र ‘महाकालको दुलोमा अनन्तको पुच्छर’ पढेको सम्झना ताजै छ । परिवर्तनका संवाहक युवाशक्तिलाई सम्बोथित प्रख्यात कविता ‘चम्क युवक चम्क न चम्क’ का पंक्तिहरू अझै सम्झन्छु-

तिमी हौ गौरव जगतितलको

तिमी हौ तागत धनको जनको

तिमी हौ आशा दु:खीहरूको

तिमी हौ सहारा सारा जनको

चम्क युवक १ अब चम्क न चम्क !

प्रकाशित : जेष्ठ १०, २०७७ ०८:४१
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
×