नदेखिएको सडक

‘जति गए पनि सेतो हिउँबाहेक केही देखिएन । धेरै पर जाँदा उताका सुरक्षाकर्मीले थाहा पाउलान् भन्ने डर भयो । अनि बीचबाटै फर्किएँ ।’
शरच्चन्द्र वस्ती

‘बर्बादै भो प्रभु ! ’ गुप्तचर-प्रमुख मन्दकर्ण चिच्याउँदै तबेलामै आइपुग्यो । छोटे महाराज र उनका दाजुभाइबीच चलिरहेको दगलफसलमा अल्पविराम लाग्यो । बाहिरी दुस्मन नभेटेर छटपटिएका उनीहरू आपसी भिडन्तमा व्यस्त थिए । कोही पछारिएको, कोही कसैको छातीमा चढेको, एउटाले अर्काको घाँटी अँठ्याएको । लुगा धुजाधुजा भएर भुइँमा छरिएका, जीउ घोडाको लिदीले नचिनिने भइसकेको ।

‘के भन्छ यो ? के बर्बाद भो ?’ महाराजले हपारे ।

‘मुलुकमा दुस्मन पसेछ, प्रभु !’

‘दुस्मन’ शब्द सुन्नासाथ उनीहरूको अनुहारमा क्रान्तिकारी चमक छायो । पाँचै जना दाजुभाइ जर्‍याकजुरुक उठेर ‘विदेशी चोर, देश छोड्’ नारा लगाउँदै तबेलाबाहिर निस्कन थाले । सबैको दाहिने मुड्की हावामा लहराइरहेको थियो ।

‘लुगा प्रभु, लुगा...’ मन्दकर्णले हात जोरेर बिन्ती गर्‍यो । महाराज आफ्नो निर्वस्त्र जीउतिर हेरेर झसंग भए, ‘के भएको यो ? कता गए मेरा लुगा ? यसबारेमा त मलाई कसैले रिपोर्टिङ नै गरेन ! ’

घोडालाई पानी ख्वाउन बनाइएको कुण्डमा पसेर सबैले हतारहतार जीउ पखाले र राजसी लुगा लगाई अत्तर छर्कंदै बैठक कक्षमा दाखिल भए ।

‘के भएको हो, राम्ररी भन्,’ महाराजले मन्दकर्णलाई जाहेरीको अनुमति दिए ।

‘सुदूरपश्चिम पहाडतिर कता हो कुन्नि, विदेशीले हाम्रो सरहदभित्र सडक बनाएर गाडी कुदाउन थाल्यो रे ।’

‘सडक बनायो रे ? कस्तो सडक बनायो ? तिमीहरूले देख्या हो ?’

‘खै कस्तो बनायो ! हामीले देख्या होइन । विदेशीले नै भनेर थाहा पाएको ।’

‘कहिले बनाएछ ? हिजोसम्म त चालचुल थिएन । रातभरिमै बनायो कि क्या हो ?’

‘म इस्कुल पढ्दैखेरिदेखि बनाउन थाल्या रे ।’

‘यतिका वर्ष सडक बनाउँदा पनि थाहा नपाउने भए के गुप्तचरी गर्छस् ? सुराकीको त फौज नै छ तँसँग, के गर्छन् तिनीहरू ?’

‘भएजतिलाई त हजूरका दुश्मनकै सुराकीमा खटाएको छु । त्यसैमा भ्याई नभ्याई छ । अरू काम गर्न कहाँ भ्याउनु, प्रभु !’ मन्दकर्णले हात जोड्यो ।

‘कामचोर गुप्तचरहरूले मात्र थाहा नपाएका हुन् । अरू सबैलाई थाहा छ,’ आफ्ना पछाडि पनि सुराकी खटाइएको बुझेर झस्केका महाराजका ज्येष्ठ भ्राताश्रीले नाकका पोरा फुलाए, ‘हाम्रै कति मान्छे त्यहाँ पुगेर आएका छन् ।’

‘मलाई त कसैले भन्दै भनेन...’ महाराजले आदेश दिए, ‘जो गएका हुन्, तिनीहरूलाई पालैपालो हाजिर गराओ । म पनि थाहा पाऊँ न, विदेशीले कस्तो सडक बनाएछन् ?’

एकैछिनमा एउटा खाइलाग्दा तन्नेरी हाजिर भए । ज्येष्ठ भ्राताश्रीको अनुहार उज्यालो भयो । उनले भने, ‘यिनै हुन् सबैभन्दा पहिले विद्यार्थीको जुलूस लिएर खुकुरी नचाउँदै त्यहाँ पुगेर विदेशीको मुटु थर्काउने हाम्रा होनहार युवा नेता । ल भन, त्यहाँ के देख्यौ ?’

‘जान त त्यहीं पुग्ने भनेर गएका थियौं, तर नपुगी फर्कियौं’

उनले कपाल कन्याए, ‘बाक्लो जंगल छिचोलेर जानुपर्दो रहेछ । गाडी नै नछिर्ने ।’

‘पैदल जान सक्तैनथ्यौ ?’

‘त्यो पनि विचार त गरेको हो । तर जंगलभित्र लज, होटल, रेस्टुराँ केही छैनन् भनेर डर देखाए । त्यसमाथि जंगलपारि बन्दूक बोकेका विदेशी हुन्छन् भनेपछि साथीहरूले आँटै गरेनन् । अनि त्यहीं खुकुरी नचाउँदै विदेशीका विरुद्ध गगनभेदी नारा लगायौं । सबै रूख थरर्र भए, पहेंला पात त कति झरे कति । जंगलै थर्केपछि विदेशीको मुटु पनि पक्कै थर्कियो होला ।’

उनीपछि आइपुगेका सेवानिवृत्त सहसचिवले भने, ‘हामी आठ जना विभागीय प्रमुख भ्रमण आदेश लिएर त्यो ठाउँको निरीक्षण गर्न गएका थियौं । तर हाम्रातिरबाट त्यहाँ जाने बाटै रहेनछ । विदेशतिरबाट भए पनि जाने भनेर उता छिरेको, उकालो लाग्ने नाकामा बसेका सुरक्षाकर्मीसँग कुरा भएपछि अगाडि जानै सकेनौं । सडक कहाँ बनाउँदैछन्, कस्तो बनाउँदैछन्, देख्दै पाइएन ।’

‘तिनले हुलहुज्जत गरे कि क्या हो ?’

‘होइन । पहिले त तिनीहरू हाम्रो पोशाक देखेर हाँसे । अनि दुई मुठी बाक्लो ज्याकेट देखाएर ‘तिमीहरूसँग यस्तो ज्याकेट छ ?’ भनेर सोधे । हामीले छैन भन्यौं । त्यस्तैखाले पन्जा र बूट देखाएर ‘यो छ ?’ भने । त्यो पनि छैन भन्यौं । ‘त्यसो भए, त्यहाँ पुग्न १० फुट हिउँमा एक हप्ता हिंड्नुपर्छ, तिमीहरू जान सक्तैनौ’ भने । हामीले आफूसँग भएको कोट, इस्टकोट, स्वेटर, गलबन्दी, कानेटोपी देखाउँदा झन् मरीमरी हाँसे र भने, ‘एक महीना अघि हाम्रा पाँच जना इन्जिनीयर त्यता गएका थिए । तीन जना त फर्किए, ठण्डीले मरेका दुई जनाको लाश लिन हेलिकप्टर पठाउनुपर्‍यो ।’ त्यसपछि त हाम्रो हंसले नै ठाउँ छोड्यो । उनीहरूसँग अनुमति लिएर हतारहतार महाकालीमा स्नान गर्‍यौं र फर्कियौं ।’

उनका कुरा नसकिंदै एकजना मन्त्री बैठक कक्षमा पसेर सोफामा बसिसकेका थिए । ‘तपाईं त हेलिकप्टर चढेर सडक हेर्न जानुभएको अरे नि, के देख्नुभो ? कस्तो रहेछ सडक, मलाई त रिपोर्टिङ नै गर्नुभएन ?’ महाराजले सोधनी गरे ।

‘गएको त हो, तर जति गए पनि सेतो हिउँ बाहेक केही देखिएन । धेरै पर जाँदा उताका सुरक्षाकर्मीले थाहा पाउलान् भन्ने डर भयो । अनि बीचबाटै फर्किएँ । सडक नै नदेखेपछि हजूरलाई के रिपोर्टिङ गर्नु ?’ मन्त्रीले भने ।

‘दुर्बिन लैजानुभएको थिएन ?’ कनिष्ठ भ्राताले जिज्ञासा प्रकट गरे, ‘त्यसबाट हेर्दा जति टाढाको कुरा पनि नजीकै आउँछ नि ! ’

‘दुर्बिन पनि थियो । तर नक्कली परेछ । त्यसबाट हेर्दा त झन् आफ्नै पाइलट पनि टाढा पुगेको देखेर कस्तो आत्तिएँ ।’

‘हाहाहा... दुर्बिन उल्टोतिरबाट हेर्नुभएछ अनि !’ भ्राताले अट्टहास गरे ।

‘जे भो भो, छोड्नोस् । कहिलेकाहीं यस्तै हुन्छ । एकपल्ट विदेश जाँदा म पनि झुक्किएको थिएँ,’ महाराजले भने, ‘त्यहाँको सिडियोले त देख्या होला नि त्यो सडक ?’

त्यतिन्जेलमा भिडियो च्याट गर्न सिडियो कम्प्युटरको पर्दामा हाजिर भइसकेका थिए । महाराजका तर्फबाट मन्त्रीले सोधे, ‘क्या हो हाकिम साब, विदेशीले सडक बनाइसक्यो रे, खबर गर्नुपर्दैन ?’

‘सडक देख्या भए पो खबर गर्नु सर,’ सिडियोले भने, ‘त्यो ठाउँ पुग्न यहाँबाट १० दिन लाग्छ । हिउँ बाहेक केही छैन । न बाटो छ, न गोरेटो । यताबाट आजसम्म कोही त्यहाँ पुगेकै छैन । कसरी जानु र सडक देख्नु ?’

‘त्यो हेर्ने त तपाईंको काम हो नि’ मन्त्रीको स्वर अलि उच्च भयो ।

‘मेरो काम आफ्नो जिल्ला हेर्ने हो सर’ सिडियोको स्वर ओइलाएन, ‘जिल्लाको सीमाना कहाँ हो भनेर सरहरूले पिलर गाडिदिनोस्, त्यसपछि सडक त के शहर नै बनाएको भए पनि त्यसलाई हेर्ने जिम्मा मेरो भयो ।’

मन्त्रीले हतारहतार कम्प्युटर बन्द गरे । युवा नेता र पूर्व सहसचिवलाई विदा गरे र ढोका पनि बन्द गरे ।

‘ल, अब भन्नोस् त, जब कसैले त्यो सडक देखेकै छैन भने हामीले सडकबारे केही कुरा कसरी बोल्ने ?’ महाराजले गाँठी कुरा उठाए ।

‘पत्रकारले देख्या छन्, अखबारमा लेख्या छन्, फोटो छाप्या छन्, के गर्ने गर्ने...’ मन्त्री अन्योलमा थिए ।

‘तिनले लेखेर हुन्छ ? म राज्य हुँ । सडक त राज्यले देख्नुपर्‍यो नि, राज्यसँग औपचारिक आधार हुनुपर्‍यो नि,’ महाराज टसमस हुन चाहेनन् ।

त्यसपछिका दुई घण्टा राज्यले सडक देख्न के गर्ने भन्नेबारे गहन माथापच्चीमा बित्यो । अन्तत: तीनवटा रणनीतिक विकल्पमा सबै जना सहमत भए । तीनवटै विकल्पमा एकसाथ काम शुरू गर्ने निर्णय भयो । ती विकल्प थिए :

क. सडक बनाएको ठाउँसम्म पुग्न तीन वर्षभित्र राष्ट्रिय गौरवको गोरेटो निर्माण गर्ने । (दीर्घकालीन रणनीति)

ख. तीन जना गुप्तचरलाई तीर्थयात्रीको भेषमा विदेश पठाई तीन महीनाभित्र गोप्य रूपमा उक्त सडकबाट यात्रा गराउने । (मध्यकालीन रणनीति)

ग. सडक निर्माण गरेको विश्वसनीय प्रमाण पेश गर्न चुनौती दिंदै तीन दिनभित्र विदेशीलाई नै औपचारिक पत्र पठाउने । (तत्कालीन रणनीति)

बैठक कक्षबाट निस्केर गाडी चढ्न लाग्दा महाराजले मन्त्रीलाई भने, ‘यो निर्णय राज्यले पनि थाहा पाउनुपर्छ । भोलि नै मलाई रिपोर्टिङ गर्नोस् है !’ प्रकाशित : जेष्ठ ३, २०७७ १०:१३

ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

कोरोना नियन्त्रण दूत !

भुइँमा खसेको एउटा क्याप्सुल झुक्किएर कुल्चिएपछि नर्स आत्तिएर कराउन पुगी, ‘लौ न नि, यो त खोक्रो पो रहेछ !’ उसलाई तत्काल अर्को अस्पतालमा पुर्‍याइयो । विस्तृत जाँचपछि ऊ मानसिक असन्तुलनकी रोगी रहेको ठहर भयो ।
शरच्चन्द्र वस्ती

‘प्रिय कमरेड, ‘कोरोना नियन्त्रणमा तपाईंले हासिल गरेको सफलताले विश्व नै चकित भएको जानकारी तपाईंसँगको फोनवार्ताबाट प्राप्त भएपछि म चकित भएको छु । म समेत चकित भइसकेपछि अब विश्वमा तपाईंको कार्यबाट चकित हुन कोही बाँकी छैन भन्ने तथ्यमा विश्वस्त गराउन चाहन्छु ।

‘कोरोनाको सम्भावित आक्रमणबाट सन्त्रस्त हाम्रो मुलुकका लागि तपाईंको विशेषज्ञता वरदान साबित हुनसक्छ । तसर्थ तपाईंको प्रत्यक्ष निर्देशनमा काम गरेका एक जना वरिष्ठ कमरेडलाई कोरोना नियन्त्रण दूतका रूपमा हाम्रो देशमा पठाइदिनुहुन हार्दिक अनुरोध गर्दछु । निजलाई मन्त्रिस्तरीय हैसियत र सुविधा प्रदान गरिनेछ । यसबाट हाम्रा दुई देशबीचको मित्रता नयाँ उँचाइमा पुग्ने विश्वास लिएको छु ।’

दक्षिण–पूर्वी एशियाको एउटा मित्र मुलुकबाट यस्तो पत्र आएको तेस्रो दिन प्रधानमन्त्रीले कमरेड दिगम्बरलाई त्यसतर्फ रवाना गराए । कोरोना प्रकरणमा उनी पर्दापछाडिका तेजिला खेलाडी साबित भएका थिए । आफ्नो अनुभव र दक्षताबाट उनले त्यहाँ कोरोना नियन्त्रणको नयाँ क्षितिज उद्घाटन गर्ने कुरामा प्रधानमन्त्रीलाई कुनै शंका थिएन ।

मित्रदेशमा दिगम्बरको भव्य स्वागत भयो । अत्याधुनिक सुविधासम्पन्न राजकीय आवासमा एक दिन विश्राम गरेर दोस्रो दिन उनले कार्यभार ग्रहण गरे । सम्बन्धित मन्त्री र सचिवहरूसँगको बैठकमा उनको पहिलो प्रश्न थियो, ‘अहिलेको सबैभन्दा ठूलो समस्या के हो ?’

‘किनमेल गर्न विदेश गएका हाम्रा आफन्तहरू हवाई सेवा बन्द भएकाले उतै अड्किएका छन् ।’

‘यसमा के समस्या भो त ? हवाइजहाज चार्टर गरेर झिकाउनोस् र एउटा फाइव स्टार होटल बुक गरेर दुई हप्ता क्वारेन्टाइनमा राख्नोस् । खानपीन, मनोरञ्जन, खेलकूद, मसाज आदिको व्यवस्था त्यहीं भइहाल्छ । आफ्ना जनताको जीवन रक्षा सरकारको पहिलो प्राथमिकता हो ।’

‘तिनै मुलुकमा मजदूरी गर्न गएका चार लाख मानिस पनि अलपत्र परेका छन् । तिनलाई चाहिं के गर्ने नि ?’

‘ती कोरोनाका संवाहक हुन सक्छन् । सेना खटाएर तत्काल सीमा बन्द गर्नोस् । एक जना पनि छिर्न नपाओस् । जबर्जस्ती गर्न खोज्नेमाथि निर्धक्क बल प्रयोग गर्नोस् । आम जनतालाई कोरोनाबाट जोगाउनु सरकारको पहिलो कर्तव्य हो ।’

सरकारको प्राथमिकता र कर्तव्य यति स्पष्टसँग छर्लंग पारिदिएपछि दिगम्बरको बौद्धिक उँचाइबाट सबै अभिभूत भए । उनको दोस्रो प्रश्न थियो, ‘कोरोना संक्रमितको संख्या कति पुगेको छ ?’

‘आजसम्म त एक जना पनि भेटिएको छैन ।’

‘ठीक छ । तर संक्रमण हुन सक्ने खतरा छ । त्यसैले आजै बेलुकादेखि लकडाउन जारी गर्नोस् । जो जहाँ छ, उसलाई त्यहीं बसाउने । हलचल गर्न नदिने । घरबाहिर निस्क्यो कि ढाड सोझ्याउने ।’

‘गाडी पनि बन्द गर्ने ? हाम्रो शुक्रवारे पार्टी त बरबाद हुन्छ नि !’

‘कोही आफ्नै कार चढेर हिंड्छ, मल–सुपरमार्केट जान्छ भने नरोक्ने । तर बस, मिनिबस जस्ता जो पायो त्यही चढ्ने गाडी पूरै बन्द गर्ने । ठेलागाडा झन् खतरनाक हो, त्यसबाट रोगीको ओसारपसार हुन सक्छ । त्यसमा पनि प्रतिबन्ध लगाउने । जनतालाई कोरोनाबाट जोगाउन कुनै सम्झौता नगर्ने ।’

बैठकपछिको ककटेल पार्टीमा गृहमन्त्रीले जिज्ञासा प्रकट गरे, ‘यत्ति गरे पुग्छ त कमरेड ?’

‘कोरोनै देखा परेन भने त सक्किगो नि । तपाईं–हाम्रो के काम भो र, होइन ?’ दिगम्बरले हाँस्तै उनलाई कुनातिर लगे र एकछिन कानेखुसी गरे ।

पर्सिपल्ट तीन जिल्लामा कोरोना संक्रमित चार जना पक्राउ परे । २४ घण्टामा उनीहरूको सम्पर्कमा आएका ४६ जनालाई पहिचान गरी क्वारेन्टाइनमा राखियो । निजी सञ्चारमाध्यम नभएको र सामाजिक सञ्जालको चुस्त निगरानी गरिएको त्यस मुलुकमा नजाने कसरी यो खबर डढेलोसरि फैलियो ।

तुरुन्तै उच्चस्तरीय बैठक बस्यो । स्वास्थ्यमन्त्रीले गृहमन्त्रीलाई झम्टिए, ‘सीमा बन्द गरिएको बेला चार–चार जना विदेशबाट कसरी छिरे ?’

‘कहाँ के कमजोरी भएको हो, म बुझ्दैछु,’ गृहमन्त्रीको जवाफ चीसो थियो ।

ओठमा अव्यक्त मुस्कान खेलाउँदै दिगम्बरले भने, ‘यो सब छोड्नोस् मन्त्रीजी । नलाग्नु कोरोना लागिसक्यो । अब हजारौं लाखौंको जाँच गर्नुपर्छ । जाँच गर्ने उपकरण छ तपाईंसँग ?’

‘छैन’ स्वास्थ्यमन्त्री अलमल्ल परे । दिगम्बरले घण्टी बजाए । एउटा अर्ध तालुखुइले बैठकमा प्रवेश गर्‍यो । उसतर्फ इशारा गर्दै दिगम्बरले भने, ‘रातभरिमा उहाँले मगाइदिनुहुन्छ ।’

‘तपाईं त स्टेशनरी पसले होइन र ?’ स्वास्थ्यमन्त्रीले ठम्याउन खोजे ।

‘म एजेन्टको सम्पर्कमा छु’ ऊ कारोबारी कुरामा केन्द्रित भयो, ‘छिमेकी मुलुक घुमेर आएका दुई ट्रक उपकरण हाम्रै सीमानामा अडिएका छन् । दाम चाहिं अलि बढी छ । सात गुणा जति भन्छ ।’

स्वास्थ्यमन्त्रीलाई एकछिन छुट्टै कुरा बुझाएर दिगम्बरले भने, ‘ल निर्णय भयो । मगाइहाल्नोस् । यस्तो वेला दामको के कुरा भो र ? अनि त्यो क्याप्सुल पनि है !’

‘त्यो पनि पर्सिसम्ममा आइपुग्छ हजूर !’

जाँच गर्ने उपकरण अस्पताल पुगेपछि डाक्टरहरूले लिन मानेनन् । उनीहरूको भनाइ थियो, ‘यसले काम गर्दैन । दुनियाँले पत्रु भनेर मिल्काइसकेको जिनिस किन ल्याएको ?’

दिगम्बर विद्युत् गतिमा सक्रिय भए । वरिष्ठ डाक्टरहरू जगेडा समूहमा राखी मन्त्रालयमा हाजिर गराइए । तिनका ठाउँमा पार्टी पंक्तिका जिम्मेदार कमरेडहरूलाई वर्दीधारी अंगरक्षकका साथ सेतो गाउन, मास्क र स्टेथोस्कोप दिएर अस्पतालमा खटाइयो । तिनको नेतृत्वमा कनिष्ठ डाक्टर र नर्सहरूले अनुशासित रूपमा काम गर्न थाले ।

क्याप्सुल भने डाक्टर कमरेडको नियन्त्रणमा हुन्थ्यो । बिहान–बेलुका रोगीलाई स्वयं उनीहरूले ख्वाउने गर्थे । एक दिन भुइँमा खसेको एउटा क्याप्सुल झुक्किएर एउटी नर्सले कुल्चिएपछि ऊ आत्तिएर कराउन पुगी, ‘लौ न नि, यो त खोक्रो पो रहेछ !’ उसलाई तत्काल अर्को अस्पतालमा पुर्‍याइयो । विस्तृत जाँचपछि ऊ मानसिक असन्तुलनकी रोगी रहेको ठहर भयो । ऊ सेवामुक्त भई । त्यसपछि कसैले क्याप्सुल कुल्चिएन ।

कोरोना नियन्त्रणको काम युद्धस्तरमा अघि बढ्यो । केही हप्तामै पचासौं हजारको परीक्षण गरियो । हजारौंलाई अस्पतालमा राखियो । जाँच उपकरण र क्याप्सुलको निर्वाध आपूर्ति भइरह्यो ।

तिनका विरुद्ध मन्त्रालयको क्यान्टिनमा साउती गरिरहेका जगेडाका दुई डाक्टर जेल परे । दिगम्बरले कोरोनाबाट कोही मर्नुहुँदैन भन्ने लक्ष्य तोकिदिएका थिए । भयो पनि त्यस्तै । अझ केही चिहान–व्यवस्थापकले त मृतकको चाप साबिक भन्दा कम भएको बताउन थाले । विद्युत् शवदाहगृह सर्वसाधारणका लागि बन्द गरिएका थिए । तिनमा प्रहरी र सेनाका ट्रकले मात्र प्रवेश पाउँथे । त्यो पनि राति मात्र ।

यसबीच तीनवटा घटना भए । क. कोरोना नियन्त्रणलाई प्रभावकारी बनाउन गृह मन्त्रालयले तेल पिलाइएका कटबाँस र गोलीहरू ठूलो परिमाणमा आयात गर्‍यो । ख. देशको एकमात्र दूरसञ्चार कम्पनीले एक महीनाभित्र दुई लाख ग्राहक घटेको गोप्य प्रतिवेदन सरकारलाई बुझायो । ग. सरकारका तर्फबाट दिगम्बरको नागरिक अभिनन्दन गरियो ।

हरेक शुक्रवार दिगम्बर आफ्ना प्रधानमन्त्रीलाई प्रगति विवरण पठाउँथे । डेढ महीनापछि त्यो क्रम अचानक रोकियो । अर्को साता मित्र–मुलुकबाट प्रधानमन्त्रीकहाँ एउटा पत्र आइपुग्यो । पत्रमा लेखिएको थियो :

‘प्रिय कमरेड,

‘हाम्रो अनुरोधमा तपाईंले पठाएका कोरोना नियन्त्रण दूत कमरेड दिगम्बरले हामीलाई अवर्णनीय गुन लगाउनुभएको छ । उहाँबाट कोरोना नियन्त्रणमा मात्र नभई राज्य सञ्चालनमा समेत हामीले अमूल्य दिशानिर्देश प्राप्त गरेका छौं । कमरेडबाट पूरै एक वर्ष लाभान्वित हुने हाम्रो चाहना भए पनि हाल तदनुकूल परिस्थिति नदेखिएकाले गहन पीडाबोध गरिरहेका छौं ।

‘उहाँका जनपक्षीय क्रियाकलापबाट विचलित दुई जना निहत्था प्रतिक्रियावादी तत्त्वले गत शुक्रवार उहाँलाई निवासभित्रैबाट लछारपछार पार्दै फोहोर ओसार्ने ट्रकमा हाली डम्पिङ साइटको भीरबाट गुल्टयाउने भत्र्सनीय काम गरेका छन् । सीसी टीभी फुटेज मगाई हेर्दा उक्त घटना भइरहँदा सबै सुरक्षाकर्मी र जनसाधारणले लामबद्ध भई ताली बजाएको देखिएको छ, जुन कुरा विपक्षी दलविहीन यस देशका निम्ति गम्भीर चिन्ताको विषय हो ।

‘हामीले उसै दिन कमरेडको उद्धार गरी सघन उपचार गराइरहेका छौं । स्वास्थ्यलाभ गर्नासाथ उहाँलाई ससम्मान तपाईंकहाँ फिर्ता पठाउनेछौं । उहाँको निवासमा फेला परेका, डलर भरिएका चारवटा सूटकेस पनि कूटनीतिक उन्मुक्ति अन्तर्गत उहाँसँगै पठाइदिने विश्वास दिलाउन चाहन्छौं । हाम्रो मित्रता अमर रहोस् !’

प्रकाशित : वैशाख २८, २०७७ ०९:३२
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
×