हमलापछिको नाइट क्लबजस्तो सुनसान- विविधा - कान्तिपुर समाचार

हमलापछिको नाइट क्लबजस्तो सुनसान

माानिस-मानिसबीच 'यसलाई कतै कोरोना भाइरसको संक्रमण त भएको छैन ?’ भन्ने सन्देहको अग्लो पर्खाल उभिएको छ । पार्टी, पिकनिक, डान्स्, डेटिङ, बिचसर्फिङ र नाइट-स्ट्यान्डजस्ता समाजमा अत्यधिक प्रचलित शब्दहरूलाई मानिसहरूले आ-आफ्ना दिल र दिमागबाट निकालेर कतै लुकाएका छन् ।
हरि अधिकारी

जनगणतन्त्र चीनको हुबेई प्रान्तको औद्योगिक नगरी वुहानमा पहिलोपल्ट देखापरेको कोभिड-१९ को महामारीले मात्रामा धेरथोर जे भए पनि संसारका अधिकांश मुलुकलाई आक्रान्त बनाएको छ ।

यो घातक विषाणुले वर्तमान विश्वको एकल महाशक्ति राष्ट्र संयुक्त राज्य अमेरिकालाई पनि थङ्थिलो पारेको छ ।

तथ्यांक हेर्दा कोरोना भाइरसको महामारीले यही समुन्नत राष्ट्रलाई सबैभन्दा बढी गाँजेको देखिन्छ । अतिविकसित आधुनिक प्रविधि, असीमित धन-दौलत र ज्ञान एवम् सूचनाको अथाह भण्डार भएको यस विशाल देशको वैभवपूर्ण चमकलाई कोरोनारूपी त्यस अदृश्य दुश्मनको एउटै प्रहारले फिका बनाइदिएको छ ।

अमेरिकी जीवनशैलीको सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण विशेषता- यसको जीवन्त खुलापन, देशैभरि कोरोना भाइरसको व्यापक प्रसार भएसँगै अचानक गायब भएको छ । आतंककारी हमलापछिको नाइट क्लबजस्तो सुनसान भएको छ अमेरिका ।

यहाँका चौबीसै घण्टा जागा रहने चमकदमकपूर्ण भव्य सहरहरू तन्द्रामा झोक्राइरहेका छन् । माया-प्रेमको कसिलो अँगालोमा बाँधिन आतुर रहने प्रेमी प्रमिकाका बाहुहरू आफैँमा खुम्चिएका छन् । स्नेहालिंगन र चुम्बनजस्ता मानवीय अनुराग अभिव्यक्त गर्ने सामान्य क्रियाकलापलाई अमेरिकीहरूले मुटुलाई दर्‍हो पारेर अनिश्चितकालसम्मका लागि मुल्तबीमा राखेका छन् । माानिस-मानिसबीच ‘यसलाई कतै कोरोना भाइरसको संक्रमण त भएको छैन ?’ भन्ने सन्देहको अग्लो पर्खाल उभिएको छ ।

पार्टी, पिकनिक, डान्स, डेटिङ, बिचसर्फिङ र नाइट-स्ट्यान्डजस्ता समाजमा अत्यधिक प्रचलित शब्दहरूलाई मानिसहरूले आ-आफ्ना दिल र दिमागबाट निकालेर कतै लुकाएका छन् । तिनको ठाउँ लिएका छन् : सेल्फ क्वारेन्टाइन, आइसोलेसन, सोसल डिस्ट्यान्सिङ र नन्-मिंगलिङजस्ता मानिसमानिसका बीच विभाजनको रेखा कोर्ने अप्रिय शब्दहरूले । पराइ पुरुषहरूलाई आफ्नो देहको उष्मा दिएर प्रसन्न पार्ने रूपशीहरूको त रोजीरोटी नै खोसिएको छ ।

गत जनवरी महिनाको १९ तारिखमा वासिङ्टन राज्यको राजधानी सियाटलको काँठक्षेत्र किर्कल्यान्डको एउटा अस्पतालमा भर्ना भएको, केही दिनपहिले चीन भ्रमणमा गएर फर्किएको पुरुषमा कोरोना भाइरस संक्रमण देखिएको थियो । कोरोनाको सो पहिलो केस सार्वजनिक नहुँदासम्म यस देशमा कोरोना महामारीले यस्तो भयंकर रूप लिने कल्पनासम्म पनि कसैले गरेको थिएन सायद ।

राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्प र उनको शासकीय टिमका अन्य अधिकारीहरूले त्यतिबेलासम्म कोरोनाको नाम मात्र सुनेका हुँदा हुन् र उनीहरूलाई लागेको हुँदो हो : ‘कोरोनाको भाइरस चीनदेखि हजारौँ माइल लामो बाटो पार गरेर यहाँसम्म कुनै हालतमा पनि आइपुग्दैन । आइपुगिहाल्यो भने पनि त्यो खासै खतरनाक वा अहिलेको जस्तो काबुबाहिरको हुने छैन ।’

अमेरिकी नेता र जनता दुवैको दुर्भाग्यको कुरो, कोरोना महामारीलाई लिएर आफूलाई ‘सर्वज्ञ र जुनसुकै विषयमा र जहिले पनि ठीक’ ठान्ने राष्ट्रपति ट्रम्पले गरेको त्यो अनुमान पूर्णत: गलत सावित भएको छ ।

उनको प्रत्याशाको विपरीत कोरोनाको भाइरस हजारौं माइल लामो बाटो तय गरेर चीनबाट अमेरिकासम्म आएको मात्र होइन, त्यसले यो सम्पन्न र शक्तिशाली राष्ट्रको मर्ममै यति ठूलो प्रहार गरेको छ त्यसको आघातबाट सम्पूर्ण अमेरिकी जनता स्तब्ध, हतप्रभ र आतंकित भएका छन् ।

गत फेब्रुअरी महिनाको २९ तारिखमा वासिङ्टनको सियाटलमा ५० वर्ष जति उमेर भएको एक जना पुरुष बिरामीको मृत्युबाट सुरु भएको कोरोना भाइरसको महामारीले आजको मितिमा आइपुग्दा अमेरिकाका ५० वटै राज्यमा मृत्युको ताण्डव मच्चाइरहेको छ ।

कोभिड-१९ को महामारी कहिले, कुन विन्दुमा पुगेर, जन-धनको कति ठूलो नोक्सानी गरेर साम्य हुन्छ कसैले पनि भन्न सक्ने स्थिति नहुनु यस सन्दर्भमा सबैलाई हतप्रभ बनाउने विषय बनेको छ । कोरोना भाइरसविरुद्ध अहिलेसम्म कुनै प्रकारको प्रतिरोधी खोप तयार हुन सकेको छैन । साथै, यो महाव्याधिबाट पीडित बिरामीलाई दिन सकिने कुनै खास औषधि पनि छैन नै भन्नुपर्ने अवस्था छ । यो स्थितिले सम्पूर्ण मानव-जातिलाई नै निरीह र निस्सहाय बनाइदिएको छ भन्दा अत्युक्ति हुने छैन । यो नै आज विश्व मानवताका अगाडि रहेको सबैभन्दा ठूलो चिन्ताको विषय पनि हो ।

संसारभरिका करिब सयवटा प्राज्ञिक एवम् वैज्ञानिक संस्थाहरू कोरोना भाइरसविरुद्ध प्रयोग गर्न सकिने खोप तयार गर्न दत्तचित्त भएर लागेका छन् । त्यसबाहेक कोरोना भाइरसका बिरामीलाई दिन सकिने हाल उपलब्धमध्ये सबैभन्दा उपयुक्त औषधिको पहिचान गर्नका लागि पनि अध्ययन भइरहेको छ ।

अमेरिकाका चौबीसै घण्टा जागा रहने चमकदमकपूर्ण भव्य सहरहरु तन्द्रामा झोक्राइरहेका छन् । माया-प्रेमको कसिलो आगालोमा बााधिन आतुर रहने प्रेमी-प्रेमिकाका बाहुहरु आफैँमा खुम्चिएका छन् । स्नेहालिंगन र चुम्बनजस्ता मानवीय अनुराग अभिव्यक्त गर्ने सामान्य क्रियाकलापलाई अमेरिकीहरुले मुटुलाई दर्‍हो पारेर अनिश्चितकालसम्मका लागि मुल्तबीमा राखेका छन् ।

आजको घडीमा संक्रमित बिरामी र मृतकहरूको संख्या दुइटैको गणनामा संयुक्त राज्य अमेरिका विश्वका कोभिड-१९ को प्रकोपबाट पीडित हुने राष्ट्रहरूमध्ये १ नम्बर भएको छ । यी पंक्तिहरू लेख्ने बेला (अप्रिल १९ तारिखको अपराह्न ३.२० बजे अमेरिकाको स्थानीय समय) सम्म विश्वभरि कोभिड-१९ का कुल २३८७५०२ बिरामीहरू देखिएकोमा संयुक्त राज्य अमेरिकामा मात्रै ७५५१६२ जना भेटिएका छन् ।

मृतकको संख्यामा पनि कुल ४०१०९ जनाका साथ अमेरिका नै पहिलो नम्बरमा छ । कोरोनाका बिरामीको संख्याका हिसाबले १९५९४४ जनाका साथ युरोपेली राष्ट्र स्पेनले अमेरिकालाई पछ्याइरहेको छ भने मृतकको संख्याका हिसाबले कुल २३६६० जनाका साथ युरोपकै अर्को देश इटाली अमेरिकापछि दोस्रो नम्बरमा छ ।

विगत ४-५ दिनको तथ्यांकको विश्लेषण गरेर हेर्ने हो र त्यसलाई आउँदो समयको संकेत मान्ने हो भने आउँदा दिनहरूमा संयुक्त राज्य अमेरिकाले कोरोनाका बिरामी र यसबाट मर्नेहरूको संख्यामा संसारका सबै देशहरूलाई धेरै पछाडि छोडिदिनेछ भन्न सकिन्छ ।

दुनियाँमै अब्बलमध्ये एक मानिएको जनस्वास्थ्य सेवा प्रणाली भएको राष्ट्र संयुक्त राज्य अमेरिका कोभिड-१९ को महामारीबाट सर्वाधिक क्षति बेहार्नुपर्ने स्थितिमा पुग्नुका पछाडि केही प्रस्ट कारण छन् ।

तीमध्ये सबैभन्दा टड्कारो कारण भाइरस बोकेर विदेशबाट आएका आगन्तुकहरूको गतिविधिमा समयमै नियन्त्रण गरी संक्रमणलाई व्यापक हुनबाट रोक्न नसक्नु नै हो । अमेरिकामा कोरोनाको दुष्प्रभाव सबैभन्दा बढी परेका राज्यहरू न्युयोर्क, न्युजर्सी, म्यासाच्युसेट्स्, पेन्सिल्भेनिया, क्यालिफोर्निया, मिसिगन र इलिनोयका न्युयोर्क, जर्सी सिटी, बस्टन, फिलाडेल्फिया, लस एन्जेल्स, डेट्रोयट र सिकागोजस्ता प्रमुख सहरहरू अन्तर्राष्ट्रिय यातायातका मात्र होइन आन्तरिक यातायातका लागि पनि महत्त्वपूर्ण स्टेसन हुन् ।

ती सहरका अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलहरू कोरोनाको महामारी विस्फोटक अवस्थामा पुग्ने बेलासम्म पनि उत्तिकै सक्रिय थिए भने त्यहाँका ट्रेनहरू र सार्वजनिक बस सेवा त अहिलेसम्म पनि सुचारु नै छन् । कोरोना संक्रमणको अन्तर्राज्यीय प्रसार यी सहरहरूबाट नै भएको हुनुपर्छ ।

महामारीबाट नराम्रोसँग पीडित विश्वको वित्तीय राजधानी मानिने न्युयोर्कमा मात्रै यसबाट अहिलेसम्म १८ हजार २ सय ९८ जनाको मृत्यु भएको छ । जाहेर छ, यसका लागि त्यहाँको व्यस्त विमानस्थल, मेट्रो रेलको व्यापक जालो र त्यस सहरका बासिन्दाहरूको उन्मुक्त जीवन-शैली जिम्मेवार छ । न्युयोर्कले प्राप्त गर्ने लाभहानिको धेरथोर हिस्सा छिमेकी न्यु जर्सीले स्वत: लिने भएकाले यो महामारीको सकस बेहोर्ने मामिलामा पनि जर्सीले बिग एप्पललाई अलि टाढाबाट पछ्याएको छ ।

कोरोना भाइरस आफ्नो उद्गमस्थल चीनबाट युरोप अमेरिकाको भ्रमणमा प्रस्थान गरिसकेको अवस्थामा अमेरिकाले कम्तीमा पनि आफ्नो देशको अत्यन्त ठूलो र व्यस्त विमानस्थल जेएफके, न्युयोर्कबाट देशभित्र प्रवेश गर्न लागेका व्यक्तिहरूमाथि निगरानी राखी सम्भावित भाइरस क्यारियरलाई अन्य स्वस्थ व्यक्तिको सम्पर्कमा आउनबाट रोक्न सक्नुपर्थ्यो तर दुर्भाग्यवश त्यसो हुन सकेन । पूर्वी समुद्र-तटमा पर्ने राज्यहरूमा कोरोना महामारीको प्रसार मुख्यत: कोरोना भाइरस बोकेर जेएफके एअरपोर्ट, न्युयोर्कमा उत्रिएका हवाई यात्रुहरूबाट भएको अनुमान गरिएको छ ।

कोरोना महामारीको रोकथामका उपायहरूलाई लिएर केन्द्र र राज्य सरकारहरूका बीच देखिएको मतभिन्नता र गाँड कोराकोरले यसअघिसम्म सन्तुलित र प्रभावकारी नै ठानिएको अमेरिकी राजकाजको संघीय मोडेलका कमजोरीहरूलाई उभारमा ल्याइदिएका छन् ।

अस्पतालहरूका लागि भेन्टिलेटर र स्वास्थ्यकर्मीहरूलाई व्यैयक्तिक सुरक्षा उपकरण (पीपीई) उपलब्ध गराउने मामिलालाई लिएर राष्ट्रपति ट्रम्प र गभर्नरहरूका बीच भनाभनको स्थिति पनि आएको हो । विपक्षीहरूमाथि क्षुद्र वचनवाण छोड्ने कुरामा राष्ट्रपति ट्रम्पले न्युयोर्क, मिसिगन र भर्जिनियाका गभर्नरहरूलाई जमेर गाली पनि गरेका हुन् ।

पछिल्लो समयमा कोरोनाको प्रकोपलाई अरू बढी फैलिन नदिन लागू गरिएको लकडाउन खोल्ने विषयलाई लिएर पनि राष्ट्रपति ट्रम्प र एक दर्जनभन्दा बढी राज्यका गभर्नरहरूका बीच तीव्र विवाद चलिरहेको छ । ट्रम्प केन्द्रबाट आदेश जारी गरेर छिटोभन्दा छिटो लकडाउन हटाउन चाहन्छन् तर गभर्नरहरूको एउटा समूह भने आपसमा सल्लाह गरेर केही समयपछि हटाउन चाहिरहेका छन् ।

कोभिड-१९ को प्रकोपले दिने सकसलाई कम गर्ने र यसका कारण उत्पन्न हुने आर्थिक समस्याबाट राहत दिने उद्देश्यले अमेरिकी संसद्ले संयुक्त राज्यमा बसोबास गर्ने, करदाताका रूपमा दर्ता भएको प्रत्येक व्यक्तिलाई १२ सय, दम्पतीलाई २४ सय र १६ वर्षमुनिका प्रत्येक केटाकेटीलाई ५ सयका दरले एकपटकका लागि आर्थिक अनुदान उपलब्ध गराएको छ ।

आफ्नै व्यवसाय गरिरहेकाहरूलाई सहुलियत कर्जा दिने, केही प्रतिशत कर माफी गर्ने र घरको मोर्टगेजबापत तिर्नुपर्ने मासिक किस्ता ३ महिनापछि तिरे पनि हुने गरी राहत प्याकेज पनि ल्याइएको छ । यो प्याकेजले जनतालाई थोरै राहत त दिएको छ तर मृत्युको आतंकमुनि बाँच्न बाध्य जनताले यस्तो पटके अनुदान प्याकेजलाई कति महत्त्व दिएका छन् यो भने अध्ययनको विषय हुन सक्छ ।

प्रकाशित : वैशाख १३, २०७७ ०८:१८
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

‘असीमित अवसरहरूको देश’ मा एकजोडी नेपाली  

हरि अधिकारी

काठमाडौँ — म विगत दुई वर्षभन्दा केही बढी समयदेखि संयुक्त राज्य अमेरिकाको राजधानी वाशिङ्टन डीसी नजिक पर्ने उत्तरी भर्जिनियाको सेन्ट्रल्भिल् भनिने उपनगरमा बसोबास गरिरहेको छु ।

ऐतिहासिक सेन्ट्रल्भिल् फोर्ट नजिक रहेको ‘एल्म्स्’ नामक आवासीय भवनसमूह परिसरभित्रको २ कोठे अपार्टमेन्टमा छ हाम्रो रैनबसेरा ।

नयाँ गणराज्य नेपालको राजधानी नजिकैको पनौती नगरपालिका वडा नम्बर २, कुशादेवीबाट सात समुद्र पारिको वैभवशाली देश संयुक्त राज्य अमेरिकामा बसाइँ सरेको मेरा छोरा अभिनव अधिकारीको यो सानो परिवारमा अभिनव स्वयम्, उनकी पत्नी सुष्मिता, उनीहरूकी एकमात्र सन्तान बेबी अनुष्का र पाहुना टाइपको देखिने म स्वयं गरी कुल ४ जना छौं ।

केही समय प्रधानमन्त्री शेरबहादुर देउवाको निकटतम् सहायक भएर काम गरिसकेका मेरा छोरा अभिनव अमेरिका आउनुअघि एउटा वित्तीय संस्थानमा उच्चमध्यम तहमा रहेर काम गरिरहेका थिए भने सुष्मिता देशकै शीर्ष कराते खेलाडीका रूपमा स्थापित र प्रशंसित पनि थिइन् । आफ्नो उमेर र तौल समूहकी राष्ट्रिय च्याम्पियन सुष्मिताले करातेका केही अन्तर्राष्ट्रिय स्पर्धामा समेत स्वर्णपदक जितेकी थिइन् । सानै उमेरमा मार्सल आर्ट करातेको क्षेत्रमा उनले जुन सफलता हासिल गरेकी थिइन् त्यो अभूतपूर्व थियो । राज्यले पदकहरू दिएर उनको कदर गरेको मात्र होइन गैरसरकारी संस्था लौहपुरुष गणेशमान सिंह प्रतिष्ठानले समेत उनलाई योङ आइकनका रूपमा सम्मान गरेको थियो ।

मेरा छोरा अभिनव र गोजेरियो करातेलाई नेपालमा ल्याउन र लोकप्रिय बनाउन महत्वपूर्ण भूमिका खेलेका सीताराम कँडेलकी छोरी सुष्मिताले सात वर्ष लामो कोर्टसिप र बधुको परिवारका तर्फबाट भएको केही आनाकानीपछि दुवै परिवारको सल्लाह र सहमतिमा बडो रवाफका साथ बिबाह गरेका थिए । दुवैको प्रेम टुङ्गोमा पुगेर दाम्पत्य जीवनमा बाँधिएपछिको स्थिति पनि उनीहरूको हकमा राम्रै थियो । दुवैजना कामकाजी थिए र आम मध्यमवर्गीय नेपाली युवाजोडीले जस्तै लगन र परिश्रम गरेर दुखजिलो जीवन धान्नसक्ने अवस्थामा थिए उनीहरू ।

त्यो, के हुँदो रहेछ हेरिहालौं न त भन्ने खालको फगत लहडको कुरो थियो कि उनीहरूको हृदयमा नेपाल छोडिहिँड्ने एक प्रकारको हुट्हुटी जन्मिसकेको थियो थियो म भन्न सक्दिनँ तर मेरा छोराबुहारीले डीभी चिट्ठा फारम भर्न शुरू गरेका थिए ती वर्षहरूमा । आखिर उनीहरू थिए त मेरो देशको त्यही अशान्त र अन्यौलग्रस्त युवा पुस्ताका प्रतिनिधि पात्रहरू नै जसले शायद देशमै रहेर अफ्नो र आफ्ना सन्तानका लागि सुखदायी भविष्यको निर्माण गर्न सकिन्छ भन्ने कुरामा विश्वास गर्न पूरै छोडिसकेका थिए ।

नियतिलाई पनि नेपाली युवापुस्ताको यो अब्बल जोडीलाई ढाड भाँच्ने हदसम्मको शारीरिक श्रमको कोलमा लगेर जोतिदिएर तमासा हेर्न मन लागेको हुँदो हो कि कुन्नि ? सुष्मिता कँडेलका नाममा सन् २००९ को डीभी चिट्ठा पर्‍यो । त्यसैका आधारमा उनीहरू आप्रवासी श्रमिक जोडाका रूपमा काम गर्न यो ‘असीमित अवसरहरूको महादेश’ मा आएका हुन् । यो सन् २०१० सालको घटना हो ।

म भने विगत २ वर्ष ३ महिनादेखि छोराको सानो परिवारको एउटा अनुल्लेख्य हिस्साका रूपमा यहाँ बस्दै आएको छु । भिजिटरका रूपमा दुई चार महिना बसेर फर्किनु बेग्लै कुरा हो तर म त ढुक्कै स्थायी बसोवास अनुमतिपत्र समेत लिएर किन यहाँ बसिरहेको छु मलाई थाहा छैन ।
वास्तवमा यस विषयमा आफैँसँग गम्भीरताकासाथ विमर्श गर्ने आँट पनि छैन मसँग । एक्लै हुँदा कहिलेकाहीँ जब यसो घोरिएर सोच्न थाल्दछु त्यतिबेला भने मलाई आफ्नो यो अमेरिका बसाइ एकदम वाहियात लाग्न थाल्दछ । अनि म एउटा मान्छेले जीवनमा सद्धेभन्दा वाहियात काम नै ज्यादा गर्दछ भनेर कुनै ज्ञानी पुरुषले भनेको सुविचारित वाक्य सम्झिन्छु र मनमनै हाँस्छु ।

छोरा अभिनवले सन् २०१० मा र छोरी अनुपमाले सन् २००८ मै यता बसाइँ सारेकाले बाहुनी प्रभाजी र म त्यतिबेलादेखि नै साल दुई साल बिराएर आउने गरेका थियौं भेटघाटका लागि । सोही क्रम धान्नझैं नै यसपटक पनि हामी दुई सन् २०१७ को अन्त्यतिर यता आएका थियौं । हामी यसपटक आउनुपर्ने खासै कुनै जरूरी कारण भने बिलकुलै थिएन । न कुनै उद्देश्य थियो न त प्रयोजन नै । त्यसैले मेरी बाहुनी त ६ महिनाभित्रै फर्किइन् म आफैंलाई अचम्म लाग्छ, मैले भने कसरी हावासमेत पराइजस्तो लाग्ने यस्तो अनात्मीय परिवेशमा लामो समयसम्म बस्ने निर्णय गरें ? र, मैले छोराको सानो परिवारको अनुल्लेख्य जस्तै अंश भएर कसरी यति लामो समय बिताउन सकें ? यो विषय मेरो लागि एउटा बुझ्न नसकिने प्रहेलिका जस्तो भएको छ ।
......

हाम्रो परिवार यस नयाँ घरमा यहाँबाट ६ माइल जति पर पर्ने फेयर्फ्याक्स् सिटीको र्‍याण्डम् हिल्स् भन्ने ठाउँबाट गत सेप्टेम्बर महिना (सन् २०१९) मा सरेको हो । भाडादर र अपार्टमेन्टमा उपलब्ध सुबिधाका हिसाबले निम्न आयवर्गका परिवारहरूका लागि सुहाउने खालको लाग्ने अहिलेको यो अपार्टमेन्ट कम्प्लेक्सको वातावरण पुरानो ठाउँको भन्दा केही शान्त र छिमेकीमैत्री छजस्तो लाग्छ मलाई ।

प्रत्येकमा भाडामा दिन सकिने एउटै ढाँचाका ४ वटा अपार्टमेन्टहरू भएका एकैनासका २ सय वटाभन्दा बढी भवनहरूको यो आवासीय कम्प्लेक्सको वातावरण शान्त छ भन्ने कुरा म मेरो यहाँको छ महिना जतिको बसाइको अनुभवका आधारमा ढुक्कसँग भन्न सक्छु । तर यो ठाउँकै कारणले यहाँको वातावरण छिमेकीमैत्री पनि छ भन्ने निचोडमा पुग्न चाहिँ गार्‍हो छ किनकि अमेरिकी समाज यथार्थमा छिमेकीमैत्री हुन सक्छ कि सक्दैन भन्ने कुरामा नै मेरो मनमा गम्भीर द्विविधा रहेको छ ।

यो द्विविधाले मलाई मात्र गाँजेको भने होइन । जीवनभर आफैंमा खुम्चिएर बाँच्न अभ्यस्त प्रत्येक अमेरिकीको मनमा जमठ भएर बसेको छ यो द्विविधा । मेरो ठम्याइमा एक आम अमेरिकीले जिजसलाई साक्षी राखेर, पूरा निष्ठा र विश्वासका साथ, आफू छिमेकीमैत्री भएको दावी गर्न सक्दैन ।

अमेरिकामा विकास गरिएका हरेक आवासीय क्षेत्रहरूमा जस्तै हाम्रो एल्म्स् अपार्टमेन्ट कम्प्लेक्समा पनि पूरा दिन, अर्थात् २४ घण्टा नै चहलपहल रहन्छ । दैनिक ज्याला (नेपाली अमेरिकनहरूको भाषामा घण्टे जागिर) मा काम गरेर जीवनवृत्ति चलाइरहेकाहरूको बाहुल्य भएको यस आवासीय क्षेत्रमा बिहान सवेरै, साँढे ३ वा ४ बजेदेखि काममा जान निस्किनुपर्ने महिला पुरुषहरूको चटरमटर र गाडीहरूको घार्घुरबाट जीवनको उद्बोधन शुरू हुन्छ । त्यसरी सखारैदेखि जाग्रत हुने यहाँका मानिसहरूको दिन कुनबेला अस्ताउँछ र कुनबेला अर्को दिनको उदय हुन्छ, त्यो भने कसैलाई पनि थाहा हुँदैन । यहाँ बस्ने हरेक व्यक्ति आफैंमा मग्न, आफ्नै किसिमको हतारोमा, प्राय एक्लो र आफैंसँग गुन्गुन गर्दै समयलाई बलैसँग टुक्रयाएर चपाइरहेको देखिन्छ हरपल ।

यी आत्मकेन्द्रित र अत्यन्त एकांकी मानिसहरूका बीच जम्काभेट हुने अवसर आउँदै नआउने चाहिँ होइन । हाम्रो आवास क्षेत्रभन्दा केही माइल पर रहेको सेन्ट्रल् रिज् एलिमेन्ट्री स्कूलको बस यहाँबाट त्यस विद्यापीठमा पढ्न जाने नानीहरूलाई लिन प्रत्येक दिन बिहान करीब ८ बजे अपार्टमेन्ट कम्पाउन्डको गेट अगाडि आउने गर्छ । नानीहरूलाई बससम्म पुर्‍याउन आउने अभिभावकहरू त्यो बस त्यहाँबाट हिँड्ने समय ८ः१० सम्म त्यहाँ पुगिसक्छन् । त्यस क्रममा ती अभिभावकहरूका बीच देखादेख हुन्छ, देखादेख भएपछि बाध्यताले नै किन नहोस् चिसो प्रकारको हाई हेलो पनि गर्दछन् तिनीहरू । तर, ती आपसमा आत्मीय किसिमले गफ गरिरहेको कहिल्यै भेटिँदैनन् । केटाकेटीहरूका लागि बनाइएको खेल्ने ठाउँ र प्रातः भ्रमणको बाटोमा पनि प्रायः जम्काभेट हुन्छ मानिसहरूको । तर त्यतिबेला पनि तिनीहरू आपसमा कुराकानी गर्न संकोच नै देखाउँछन् । त्यस्ता अवसरहरूमा झ्वास्स भेटिएका तिनका ओठका कुनाकानीतिर हो कि होइन जस्तो लाग्ने मुस्कानको पातलो धर्सो भने अवश्य पनि कोरिएको देखिन्छ ।
हाम्रो अपार्टमेन्ट कम्प्लेप्स्को ठीक पारिपट्टि सधैँजसो गुल्जार रहने एउटा बजार छ । त्यो बजार मात्रै त्यस इलाकामा रहेको त्यस्तो एउटा ठाउँ हो जहाँ पुग्ने मानिसहरू अलिकति भए पनि खुशीजस्ता र आपसमा अलि खुलेर हेलमेल गरिरहेका भेटिन्छन् । ‘सेन्ट्रल्भिल फोर्ट मार्केट’ नाम गरेको त्यस बजारमा पाँच छ वटा चाइनिज् र कोरियन रेस्टुरेण्टहरू, दुइटा अमेरिकन बिस्ट्रो र बेकरी क्याफे, रेड रक नाम गरेको एउटा इटालियन पब, दुइटा सैलुन र नेल स्पा, दुइटा सामुदायिक ब्याङ्कका शाखाहरू, डोमिनो पिज्जाको एउटा आउटलेट, एउटा लण्ड्रीमेट अनि एच्मार्ट नामक कोरियन डिपार्टमेन्ट स्टोरजस्ता व्यावसायिक उपक्रमहरू छन् । ती व्यावसायिक उपक्रमहरूमध्ये पनि रेड रक नामक इटालियन पब विशेष रूपमा उल्लेखनीय छ । सुलभ दरमा खाँटी मेक्सिकन टकिला उपलब्ध गराउँदै आएको दावी गर्ने त्यस पबमा हरेक दिन अपरान्हदेखि नै ग्राहकहरूको भीड लाग्न थाल्छ ।

पिउने र पिलाउने, त्यसमाथि भीडभाडवाला सार्वजनिक ठाउँ भएकाले रेड रक पबमा अलिअलि होहल्ला सधैँ नै हुने गर्छ । पबको खुल्ला वातावरणमा धक फुक्ने भएर हो कि कसो, रेड रकमा पिउन जानेहरू कतिपय अवसरमा मध्यमभन्दा अलि माथि सुनिने चर्को स्वरमा वादविवाद गर्दछन् । त्यस्तो विवादले कुनै अप्रिय स्थितिलाई निम्त्याएको भने अहिलेसम्म देखिएको छैन । पब व्यवस्थापनले मुख्य डाइनिङ हलभन्दा बाहिरपट्टि एउटा सानो ठाउँ निकालेर त्यसलाई चुरोट खान मिल्ने कुनो अर्थात् ‘स्मोकिङ् जोन’ बनाइदिएको छ । रेस्टुरेन्टमा स्मोकिङ् जोन बनेको पहिलो दिनदेखि नै त्यस पबको सबैभन्दा लोकप्रिय ठाउँ बन्न पुगेको छ । रेड रक यौन विभेदबाट मुक्त छ, त्यस पबका ग्राहकहरूमा स्त्री पुरुष बराबर जस्तो नै हुने गर्दछन् । मेक्सिकन डढुवाको तीखो आँचमा आफ्नो व्यथित आँतलाई जलाएर सांसारिक दुखको दंशलाई बिर्सिने प्रयास गर्नेहरूका बीच लिङ्गको कुनै मतलब हुँदो रहेनछ अमेरिकामा ।
.....

बडो खेदको विषय, कोभिड १९ को महामारीले संयुक्त राज्य अमेरिकालाई बिस्तारै बिस्तारै गाँज्दै लैजान थालेपछि मेरो छिमेकको त्यो गुल्जार बजार ठप्प भएको छ । पछिल्लो समय म जान र रमाउन थालेको रेड रक पब पनि बन्द गरिएको छ । त्यसभन्दा दुई चार घर उताको एच् कार्ट भनिने कोरियन डिपार्टमेन्टल स्टोरमा मुर्दा शान्ति फैलिएको छ अहिले । स्टोर सँगैका नेल स्पा र हेयर कटिङ सेलूनहरूले आआफ्ना दोकानका सटर झारेका छन् । परिवेशमा चकमन्नता व्याप्त छ र सितिमिति आपसमा घुलमिल हुन नचाहने अमेरिकी छिमेकीहरू महामारीको भय बाक्लिएपछि आफैंमा अझै बढी खुम्चिएका छन् ।

यी पंक्तिहरू तयार गरिरहँदा दुनियाँको चक्रवर्ती महाशक्तिराष्ट्र संयुक्त राज्य अमेरिका कोरोना भाइरसको यस विश्वव्यापी प्रकोपबाट सबैभन्दा बढी पीडित हुने राष्ट्र बन्नेतर्फ तीव्र गतिमा अघि बढिरहेको देखिन्छ । पछिल्लो तथ्यांकअनुसार भाइरसबाट संक्रमितहरूको सर्वाधिक संख्याका हिसाबले अमेरिका अहिलेसम्म त तेस्रो छ तर यसको ठूलो जनसंख्या र महामारीको संक्रमणको गतिलाई हेर्दा यो छिट्टै नम्बर १ हुने डर पैदा भएको छ ।

दैबको लाठीको यो निर्मम प्रहारबाट बँच्ने प्रभावकारी उपाय पहिल्याउन नसकेर अमेरिकाका चक्रवर्ती राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्प असहायझैं देखिएका छन् । उनले मुस्कुराउन नै बिर्सिएको जस्तो लाग्छ । असफलताको यो दंशले बेसुधझैं भएका उनले आफ्नो स्वभावको क्षुद्रताको वशीभूत हुनु पर्दछ, कोरोनाभाइरसलाई आफ्नो प्रत्येक औपचारिक सम्बोधनमा ‘चाइनिज भाइरस’ भन्ने गरेका छन् । यसो भनेर उनले कुन विचारविन्दु प्रस्तुत गर्न वा सन्देश प्रवाह गर्न खोजेका हुन् उनी नै जानुन् । तर उनले प्रयोग गर्ने गरेको यो वाक्यांशलाई कसैले पनि राम्रो मानेका छैनन् । अर्कोतिर उनको प्रशासन कोरोनाभाइरसको फैलावलाई बढी विस्तारित हुन नदिन र यसलाई काबूमा ल्याउन असफल हुँदै गएको आभाष हुन थालेको छ । कोरोना भाइरसको प्रसारलाई रोक्न हिम्मतका साथ पूरा राष्ट्रलाई केही समयसम्म ‘लकडाउन’ गर्नुपर्ने दायित्वबाट पनि उनी चुकेका छन् ।

मेरा दुइटा सन्तान र मलाई समेत आश्रय दिइरहेको यो महान् राष्ट्रका जनताको असहायपना देखेर मेरो हृदय विदीर्ण बनेको छ । अर्कोतिर मेरो देश नेपाल अहिलेसम्म यो महामारीबाट बच्न सफल भएको देखेर मेरो छाती गर्वले फराकिलो भएको छ । कोरोना भाइरसबाट जनतालाई जोगाउन नेपाल सरकारले जुन सतर्क कदमहरू चालेको छ तिनलाई सफल बनाउन सबैले खुल्ला मनले सहयोग पुर्‍याउने छन् भन्ने मेरो विश्वास छ । नेपालका लागि खतरा भारतबाट हुनसक्ने संक्रमणबाट सबैभन्दा बढी छ । त्यसैले भारतसँग जोडिएका सीमानाकाहरूलाई कडाइका साथ बन्द गर्नुको कुनै विकल्प छैन । सरोकारवालाहरू सबैलाई बेलैमा चेतना भया ।

प्रकाशित : चैत्र १६, २०७६ ११:००
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×