एक सफल स्ट्राइकर

विश्वप्रकाश शर्मा

काठमाडौँ — चक्र बाँस्तोला अब हुनुहुन्न । सभापतिका रूपमा पार्टीको या प्रधानमन्त्रीका रूपमा देशको क्याप्टेन उहाँ बन्नुभएन ।

तर क्याप्टेन नबने पनि जिम्मेवारीको जर्सी भिरेर मैदानमा ओर्लंदा जहिल्यै गोल गर्न सफल स्ट्राइकर ।

सामान्यतया राजनीतिज्ञको निधनपछि चर्चा हुने गर्छ, कति सफल या असफल भनेर । दुई साताअघि दिवंगत कांग्रेस नेता चक्र बाँस्तोलाबारे यस्तो चर्चा यतिबेला भइरहनु स्वाभाविक छ । बीपी कोइरालाले झैं देशका लागि अलग मिसनको निर्धारण नत उहाँले गर्नुभयो न जीपी कोइराला र अन्य नेताझैं प्रधानमन्त्री पदको शासकीय दायित्व सम्हाल्न पाउनुभयो ।

यात्रामा पूर्णविराम लागिसकेपछि अब विचार प्रक्षेपणको पाटो या पदीय उचाइको कोणबाट मापन गरिने अर्को ढंगको सफलता विश्लेषणको च्याप्टर क्लोज भइसकेको छ । तर उहाँको जीवनका केही महत्त्वपूर्ण खण्डहरूको समीक्षा गरिरहँदा ठहर गर्न सकिन्छ– बाँस्तोला सफल स्ट्राइकर हुनुहुन्थ्यो, मैदानमा बल पास गर्न या गोल गर्न सफल रहनुभयो । तर सिङ्गो टिमको क्याप्टेन बन्ने अवसर भने उहाँलाई प्राप्त भएन ।

बीपीले पत्याएको व्यक्तित्व
समाजको रूपान्तरणका लागि आफूले प्रक्षेपण गरेको सिद्धान्त र बाटोमा दह्रिलोसँग उभिनसक्ने अनुयायीहरूको खोजी त्यसका प्रस्तोताले अनिवार्यसँग नै गर्छन् । बीपीको नजरले भरोसा गरेको त्यस्ता व्यक्तिहरू मध्येको एक प्रखर व्यक्तित्व हुनुहुन्थ्यो, बाँस्तोला । ‘आत्मवृत्तान्त’मा बीपीले यसको संकेत प्रस्टसँग गर्नुभएको छ । बीपीको विश्वासको कोण सिद्धान्तका लागि अड्ने, लड्ने या मर्ने सन्दर्भमा मात्रै होइन, उहाँको भरोसा यसको भाष्यको सामयिकीकरण सन्दर्भमा प्रधान थियो ।

सिद्धान्तको अमूर्तताले सुदूर भविष्यको दृष्टि, तत्कालीन कालखण्डमा यसले पक्षपोषण गर्ने वर्ग र समूह, बोक्ने मुद्दा र हिँड्ने बाटोबाट मूर्तता प्राप्त गर्छ । बाँस्तोलासँग सामयिकीकरणको मस्तिष्क थियो, इतिहासमा गम्भीर प्रतिकूलता व्यहोरेको घडी त्यसको उपयोग गर्ने अवसर हामी कांग्रेसजनले गुमाएका छौं । आजको कतिपय अल्झन र गांँठाहरू विषयगत र वस्तुगत ढंगले फुकाउन उहाँले गर्नसक्ने ‘क्लिक’ पक्कै महत्त्वपूर्ण हुने थियो । एक ढंगको त्यो विज्ञताको व्यावहारिक इमेज छाडेर जानु एक राजनीतिज्ञका लागि मरणोपरान्त प्राप्त सफलता नै हो ।

संघर्ष र सत्ताका बाँस्तोला
स्कुल पढाइरहेको शिक्षक अपहरण गर्नसक्ने ‘क्रान्तिकारी’हरू त नेपालमा थुप्रै पैदा भए, तर ०३० साल जेठ २८ गते भएको जहाज अपहरणको घटना नेपालको राजनीतिक संघर्षको इतिहासमा सबैभन्दा क्रान्तिकारी घटना हो ।

दुर्गा सुवेदी, बसन्त भट्टराई र नगेन्द्र ढुङ्गेल कांग्रेसका ३ युवाले राष्ट्र बैंकको तीस लाख भारु बोकेर काठमाडौंका लागि विराटनगरबाट उडेको नाइन एन एबीबी कल साइन भएको तत्कालीन शाही नेपाल वायुसेवाको जहाज अपहरण गरेर फारबिसगन्ज पुर्‍याएका थिए ।

बीपीको प्रेरणा र जीपीको डिजाइनमा भएको त्यो विशिष्ट मिसनको एक सदस्य हुनुहुन्थ्यो, बाँस्तोला । त्यही मुद्दामा भारतीय जेलमा बस्नुभयो । हरेक रूपको संघर्षको अन्तिम रूप शान्तिपूर्ण हुनसक्दा मात्रै समाजलाई अग्रगतिमा लैजान सकिन्छ भन्ने मान्यता राख्ने बाँस्तोलाले सो घटनाको ३० वर्षपछि माओवादी विद्रोहको सेफल्यान्डिङका लागि गिरिजाप्रसाद कोइराला र प्रचण्ड बीचको सुरुवाती समन्वयमा भूमिकासमेत खेल्नुभयो ।

संघर्षमा सफल प्रमाणित धेरै नेता सत्ताको वास्तविक परीक्षामा अनुत्तीर्ण भएका छन् । बाँस्तोला अपवाद मध्येमा पर्नुहुन्छ । ‘भिजिट नेपाल’ वर्षको पहिलो प्रयोग ‘नाइन्टी एट’मा यिनै स्ट्राइकरको परिकल्पनामा भयो र पर्यटन हाम्रो समृद्धिको एक महत्त्वपूर्ण आधार बन्न सक्छ भनेर ‘ब्रान्डिङ’को प्रक्रियाले गति लियो । सत्तामा रहेर दाग लाग्न वर्ष या दिन होइन, छिन भए पुग्छ, तर बाँस्तोला सफल हुनुभयो मन्त्रीमण्डलबाट बेदाग बाहिरिन ।

धेरैले नरुचाएको खरो बोली
कुनै पनि राजनीतिज्ञ या कोही पनि व्यक्ति सर्वगुण सम्पन्न हुन सक्दैन । चक्र बाँस्तोलाका दुई कमजोरीबारे टिप्पणी हुन्छ । एक– कुशल संगठक हुनुहुन्थेन उहाँ । दुई– बोली अलि खरो र टर्रो ढंगको थियो । संगठकका सवालमा निश्चय नै उहाँमा त्यो योग्यता अभाव देखियो ।

तर खरो बोली उहाँको कमजोरी कम योग्यता बढी हो भन्ने मेरो विश्लेषण छ । नेतासँग मिठो बोलीको अपेक्षा कार्यकता या नागरिकले राख्नु गलत होइन, तर अभ्यासको परिणाममा पनि मिठो बोली अभिव्यक्त हुनसक्छ । तर पुरै स्वभाव नै हक्की र बोलीमा खरोपना प्राकृतिकमात्रै हुन्छ । स्वाद बुझ्नेका लागि खोर्सानीको पिरो पनि प्रिय हुन्छ ।

गणेशमान सिंहलाई राजनेता बनाएको राजासँगको खरो बोली, प्रधानमन्त्री पदको त्यागसँगै नागरिककै खुला आलोचना गर्नसक्ने साहसले पनि हो । अत: बाँस्तोलाको खरो र प्रस्ट कुरा गर्ने शैली मलाईचाहिँ उहाँको सबैभन्दा मनपर्ने गुण थियो । के बोल्दा लोकप्रिय भइन्छ भन्ने ढंगले बोलेर क्षणिक लोकप्रियता हासिल गर्न निश्चय नै सकिन्छ, तर त्यसको दीर्घायु हुन्न । बाँस्तोला धेरै बोल्नुभएन, जति बोल्नुभयो, कुरा लुकाएर बोल्नुभएन । हुन्छ, भैहाल्छ, गर्दिन्छु, गर्दिहाल्छु, तपाई नै त हो, भोलि, पर्सि, निपर्सि यस्ता शब्दहरू बाँस्तोलाका डिक्सनरीमै थिएनन् ।

पार्टीभित्र फरक मत राखिराख्दा पनि ठिक ठाउँमा ठिक ढंगले राख्ने संयमता र समाधानका लागि सूत्रहरूको खोजी गर्ने बौद्धिकता पनि उहाँ प्रस्तुत गर्नुहुन्थ्यो । आफूलाई केन्द्रमा राखेर पार्टी भित्रका कमजोरीहरूको विस्कुन सुकाइरहने ढंगको ‘क्षणिक रूपमा धेरैलाई मनपर्न सक्ने’ शैलीको खरो बोली भने उहाँमा थिएन । हामी धेरैले सिक्नुपर्ने अपवाद हुनुहुन्थ्यो, यी स्ट्राइकर ।

२ हजार १ सय ८ दिन
विधिवत निधनमात्रै असोज २७ गते राति भयो, तर दुई हजार एक सय आठ दिनदेखि उहाँ सो सरहकै अवस्थामा हुनुहुन्थ्यो । जीवित हुनुहुन्थ्यो, तर जीवन थिएन । आफ्नो पतिलाई काखको बच्चाजस्तो गरेर यतिका दिनसम्म पलपल स्याहार गर्नु एक ढंगको तपस्यासरह थियो । उहाँकी जीवनसाथी कुसुम बाँस्तोलाको प्रशंसा सबैले यसकारण पनि गरिरहेका छन् कि त्यो एउटा उदाहरणीय नमुना बनेको छ, सबै दम्पतिका लागि, खासगरी त्यस्तो बेला जुन बेला हाम्रा पारिवारिक सम्बन्धहरूमा प्रेम, विश्वास र समर्पणको मात्रामा ह्रास हुँदै गएको छ ।

.. र अन्त्यमा,
एक पटक प्रधानमन्त्री बनेर देशका लागि केही नवीन प्रस्तुति गर्छु भन्ने आकांक्षा राजनीतिज्ञमा हुनु अनौठो होइन । तर प्रधानमन्त्री नबनी दिवंगत भएका सबै असफल र प्रधानमन्त्रीको पद हासिल गर्ने सबै सफल भन्ने हुन्न ।

प्रधानमन्त्री हेरल्ड विल्सनले मन्त्री बन्न गरेको आग्रहलाई बर्टेन्ड रसेलले अस्वीकार गरे । मन्त्री बनेको सयौंलाई बिर्सिसक्यो बेलायतले, तर सम्झन्छ, यी दार्शनिक रसेललाई । मन्त्री या प्रधानमन्त्री बन्नु नै सम्पूर्ण सफलताको मानक होइन । वडाध्यक्षकै रूपमा सही कर्म र छवि के छाडेर गए, त्यसको सम्झनाको दीर्घायुलाई राजनीतिकर्मीको सफलता मान्नुपर्छ भन्ने लाग्छ ।

बीपीले एक ठाउँमा भन्नुभएको छ, जीवनको सफलता कुनै निश्चित प्राप्तिमा होइन, निरन्तरको प्रयत्नमा हुन्छ । गान्धी र गणेशमानले प्रधानमन्त्रीको प्राप्ति अवसरलाई अस्वीकार गर्नुभयो । महेन्द्रनारायण निधि, शेख इद्रिस, रामनारायण मिश्र, मंगलादेवी सिंह, शैलजा आचार्य, भीमबहादुर तामाङ, बलबहादुर राई र भूविक्रम नेम्बाङहरूको नाम श्रद्धापूर्वक विशेष रूपले सम्झना गरिन्छ, तर उहाँहरू कोही पनि प्रधानमन्त्री बन्नुभएन । प्रधानमन्त्री बनेका कम्युनिष्ट नेताहरूभन्दा मन्त्रीसम्म नबनेका मदन भण्डारीको व्यक्तित्वको ओझ आज पनि अग्लो छ । उचाइमा पुगेको राजनीतिज्ञको सफलता उसले दिने विचार, तत्कालीन सन्दर्भको नेतृत्व क्षमता, व्यक्तिगत छवि र प्रत्यक्ष–अप्रत्यक्ष रूपमा गाउँ–समाजले प्राप्त गरेको परिणामको जगमा मापन गरिनु नै व्यावहारिक हुन्छ ।

चक्र बाँस्तोला अब हुनुहुन्न, अब न रङ्ग थप्नुको अर्थ छ, न घटाउनुको । जे हो, जति हो, त्यति नै हो । सभापतिका रूपमा पार्टीको या प्रधानमन्त्रीका रूपमा देशको क्याप्टेन उहाँ बन्नुभएन । तर क्याप्टेन नबने पनि जिम्मेवारीको जर्सी भिरेर मैदानमा ओर्लंदा जहिल्यै गोल गर्न सफल स्ट्राइकर उहाँ । अनि यस्तो स्ट्राइकर जसले सफल हुन कहिल्यै ‘फल्ट’ खेलेन ।
लेखक नेपाली कांग्रेसका प्रवक्ता हुन्।

@bishwaprakash77 प्रकाशित : कार्तिक १०, २०७५ ०७:५८

ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

प्रधानमन्त्रीलाई प्रतिपक्षी प्रेमपत्र

कांग्रेसका पालामा धरहरासम्म मात्रै उक्लिएको बजार मूल्य कम्युनिष्टका पालामा किन सगरमाथा चढ्यो ?
विश्वप्रकाश शर्मा

काठमाडौँ — प्रधानमन्त्रीज्यू, ‘मेरो देश डुब्न लाग्यो’ मार्मिक गीतको पंक्ति उद्धृत गरेर तपाईंकै पार्टी नेता माधवकुमार नेपालले संसदमा बोल्नुभएपछि त्यसले आजको देश बयान गरिसकेकै छ  । तर उहाँको कोणबाट देखिएझैं निराश, आक्रोश र ‘सबै सकिन लाग्यो’ भन्ने ढंगको टिप्पणी म गर्न चाहन्न  ।

यद्यपि ‘सबै ठिकै छ’ भन्ने प्रकृतिको तपाईको जवाफ पनि भुइँतलामा आगो लाग्या हो, छानामा खोइ कहाँ छ भन्ने लापरबाहीको जगमा उभिएको छ । सत्य हो, सात महिनामा कुनै पनि सरकारले चमत्कार गर्न सक्दैन र यति छोटो अवधिमा यी–यी काम किन भएनन् भनी प्रश्न थुपार्नुको अर्थ छैन । पाँच वर्षमै हो, पुरै परिणाम हेर्ने र अन्तिम समीक्षा गर्ने । तर यी–यी काम किन बिग्रिए भनेर सोध्न पाँच वर्ष कुर्ने कुरा हुन्न ।


विसंगति किन बढेर गयो ? शान्ति सुरक्षाको यस्तो कारुणिक अवस्था किन ? कांग्रेसका पालामा धरहरासम्म मात्रै उक्लिएको बजार मूल्य आज कम्युनिष्टका पालामा किन चढ्यो, सगरमाथा ? किन अपारदर्शी र विवादास्पद चरित्र प्रस्तुत भइरहेको छ, विकास निर्माणका कतिपय परियोजनामा ? यस्ता प्रश्न उठ्नु स्वाभाविक र जरुरी छ । प्रश्न उठाउँदा माधवकुमार नेपालले पुरै अँध्यारो देख्नुभयो, गलत गर्नुभयो । जवाफ दिंँदा तपाईले पुरै उज्यालो देख्नुभयो, त्यो पनि गलत गर्नुभयो । जरुरी छ, वस्तुगत भएर विषयलाई हेर्न, बुझ्न, समीक्षा गर्न र सच्चिएर अघि बढ्न ।


इतिहासमै शक्तिशालीको संज्ञा धेरैले दिएका छन्, तपाई नेतृत्वको सरकारलाई । शक्तिको मापन गर्ने यन्त्र अमूर्त हुन्छ, त्यता नजाऊँ, बरु इतिहासमै सहज वातावरण प्राप्त सरकार भन्नु उचित ठान्छु । न शान्ति स्थापना गर्ने ज्वालामुखी झेल्नुछ, न संविधान निर्माण गर्ने जटिलता चिर्नुछ, न संविधानसँग अहसमतलाई संयोजन गरेर चुनाव गराउनुछ । यी सबै ‘सेटल’ भइसकेपछिको सरकार समृद्धिको यात्रामा हिँड्न होइन, दौडन सक्नुपर्ने हो, तर किन घिस्रिन पनि मुस्किल परिरहेको छ, प्रधानमन्त्रीज्यू ? अनि किन एकपछि अर्को विवाद र प्रतिकूलतामा पँmस्दै गएको छ, सरकार ?


प्रधानमन्त्रीज्यू, यो प्रेमपत्र कांग्रेस केन्द्रीय समितिले यही साता पारित गरेको केही समसामयिक अभिमतको जगमा लेखिरहेको छु । यसलाई मेरो व्यक्तिगत या मेरो पदीय जिम्मेवारी अन्तर्गतको जे बुझे पनि हुन्छ ।

कुन ग्रेडको शान्ति सुरक्षा ?
झापामा तपाईकै चुनाव क्षेत्रमा गतमहिना एक कपडा व्यापारी मारिए । उपत्यकामा तपाईकै घर नजिक काँडाघारीमा अपहरणपछि बालकको हत्या भयो । पोखरामा एक युवति मृत भेटिइन् । रोल्पामा तरुण दलका कार्यकर्ताको हत्या तपाईंको पार्टीका एक युवकबाट भयो । काठमाडौंमा निर्मम ढंगले मारिए, पूर्व राजदूत । एसिड आक्रमणको शृङखला बढ्यो । निर्मला पन्तको प्रकरण बाहिर आयो, संसदमा गृहमन्त्रीको वक्तव्य आयो– देशमा शान्ति सुरक्षा स्थिति अत्यन्तै राम्रो छ । ज्ञान बढाउन जान्न चाहन्छु, यो कुन ग्रेडको शान्ति सुरक्षा हो, प्रधानमन्त्रीज्यू ?


निर्मला प्रकरणमा दोषी जोगाउने षडयन्त्र । निर्दोषलाई दोषी किटान गरेर सार्वजनिक । न्याय माग्दा गोली र एक अबोध बालकको बलि । देशको १९ स्थानमा प्रदर्शन भएकै दिन तपाईको अरिंगाल अभिव्यक्ति । अनुसन्धानलाई प्रभावित गर्ने ढंगले टिभीमा विवादास्पद बोली । सरकार र नेकपालाई बदनाम गर्ने षड्यन्त्रले यस्तो भइरहेको ‘बौद्धिक’ दाबी अर्का वरिष्ठ नेताको । गृहमन्त्रीको ठहर— बलात्कार पुँजीवादका कारण भएको रहेछ । सम्माननीय प्रधानमन्त्रीज्यू, यो समग्र घटनाक्रम, सोच, शैली र बोलीलाई जिम्मेवार व्यवहार दाबी गर्नसक्ने अवस्थामा कोही छन्, तपाई निकट बुद्धिजीवी सिंहदरबारमा ?

विमानस्थल बनाऊँ, सहर होइन
हाम्रो सपना र संकल्पको राष्ट्रिय गौरवको प्रस्तावित निजगढको अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल बन्नुपर्छ । आवश्यक जग्गा सरकारले उपलब्ध गराउनुपर्छ । त्यसका लागि रुख काट्नैपर्छ । तर ईआईए प्रतिवेदनले २४ लाख ५० हजार ३ सय १९ वटा रुख काट्नुपर्ने आवश्यकता ठहर्‍याएको विषय विवादास्पद छ । केवल १२२७ हेक्टरमा बनेको छ, लन्डनको हिथ्रो विमानस्थल ।


त्योभन्दा दोब्बर फैलावटमा बनाउने पक्कै होइन भने किन चाहियो २५५६ हेक्टर ? अनि २४ लाख रुख काटिँदा त्यसको २५ गुणा बिरुवा रोप्ने जुन विकल्प छ, त्यसका लागि ३८ हजार २ सय ८२ हेक्टर आवश्यक पर्ने जग्गाको उपलब्धता, वृक्षरोपण अनि जंगलको विकास कागजमा अर्को धर्का कोरेजस्तो निमेषभरमा गर्न सकिने कुरा होइन । अत: प्रधानमन्त्रीज्यू, निजगढमा केवल एयरपोर्ट बनाऊँ, एयरपोर्ट सिटी होइन । एकमात्र पनि रुख बढी काटे सिंगो देशको विमति रहनेछ ।

बूढीगण्डकी : किन त्वं शरणम् ?
बूढीगण्डकीको जलविद्युत परियोजना हामी आफै बनाउन सक्छौं भन्ने ठहर कांग्रेस नेतृत्वको सरकारले गठन गरेको अध्ययन समितिले गरेको थियो । नेपाली उपभोक्ताले प्रतिलिटर पेट्रोलमा पाँच रुपैयाँ तिर्न थालेको रकम गत भदौ मसान्तसम्ममा २३ अर्बभन्दा बढी उठिसकेको छ । आम नागरिकको सहभागिता गाँसिएको यस्तो परियोजनालाई विना प्रतिस्पर्धा गेजुवालाई सुम्पिएर त्वं शरणम् किन गर्नुभएको प्रधानमन्त्रीज्यू ? कांग्रेसले गरे राष्ट्रघात, कम्युनिष्टले गर्दा क्रान्तिकारी राष्ट्रवाद ?

वाइड बडी कि वाइड भुँडी
नेपाल वायुसेवा निगमका दुइटा वाइड बडी विमान खरिद प्रक्रिया अपारदर्शी रहेको टिप्पणी महालेखा परीक्षकबाट सार्वजनिक भएको छ । अख्तियारले प्रवेश गरिसकेको छ । यसको छानबिनमा सत्ताको कस्तै छायाको प्रभाव पर्नु हुन्न । भ्रष्टाचारमा शून्य सहनशीलताको व्यावहारिक पुष्टिको अवसर छ, तपार्इंलाई । सिंगो देश यो प्रकरणको निष्पक्ष तथ्यको प्रतीक्षामा छ ।

हम्बनटोटा नबनोस् रेल
रेल हावादारी सपना होइन । कांग्रेसको घोषणापत्रमा हामीले पनि रेल सपना उल्लेख गरेका छौं । तर रेलको सपना पुरा गर्न सपनाको शिरमा रातो रिबन बाँधेर पुग्दैन । सपनाले संकल्प खोज्छ, संकल्पले योजना, योजनाले सर्वेमा पुर्‍याउँछ र सर्वेले डीपीआरमा अनि डीपीआरले लगानी र लगानीले वातावरण माग्छ ।


दुई–अढाई वर्षमै रेल केरुङबाट काठमाडौं पुग्नेछ र रक्सौलबाट काठमाडौं जोडिनेछ भनेर प्रधानमन्त्रीज्यू तपाईंकै तहबाट व्यक्त भाषण माफ गर्नुहोला, सम्भव सपनाको हावादारी बयानबाजी हो । विरोध गर्नेलाई सित्तैमा रेल चढाउने भाषणको मजा लिइरहन हामी तपाईंलाई अवरोध गर्दैनौं । काठमाडौं आइपुग्ने उत्तर र दक्षिणको रेलमा बाह्य अनुदानलाई हाम्रो स्वागत हुनेछ । तर महाऋणको भार मुलुकलाई बोकाउने सम्भावना हो भने त्यसको खुलेरै अवरोध गर्ने चेतावनी जारी गर्छौं ।


प्रश्न भारत या चीनको होइन, ऋणको हो, प्रधानमन्त्रीज्यू । एयरपोर्ट, बन्दरगाह र सडक बनाउन लिइएको खर्बौं ऋणको भारले थिचिएपछि श्रीलंकाले अन्तत: ‘डेट ट्र्याप’मा परेर हम्बनटोटा बन्दरगाह र १४ हजार एकड जमिन चीनलाई ९९ वर्षका लागि सुम्पिएको छ । उत्तरको चीन दक्षिणमा विस्तारित भएको छ । ‘हम्बनटोटा दुई’ पाकिस्तानमा बन्न नदिन इमरान खान प्रधानमन्त्री बनेपछिको सरकारले कराँचीदेखि पेसावर जोड्ने रेलमार्गका लागि पूर्ववर्ती सरकारले लिने तयारी गरेको आठ अर्ब अमेरिकी डलर ऋणको आकारमाथि पुनर्विचार सुरु गरेको छ ।


मलेसियाका प्रधानमन्त्री महाथिर मोहम्मदले चिनियाँ ऋणमा बनाउने प्रक्रिया अघि बढिरहेको पूर्वी तटीय रेल लिंक र दुइटा ग्यास पाइप लाइन परियोजना रद्धको घोषणा गरेका छन् । उनीहरूले श्रीलंकाको निकट अतितबाट पाठ सिके । सिके, बाह्य ऋणको खोलो बगाएर लोकप्रिय हुन सकिन्छ, तर अन्तत: त्यही खोलाले डुबाउँछ ‘लोक’ र लोकप्रियता दुवैलाई ।


बोली होइन, कर्म लेखिन्छ इतिहासमा सुत्नुभएको छैन, प्रधानमन्त्रीज्यू, हामी देखिरहेका छौं, तपाईंले पसिना बगाइरहनुभएको छ । तर पसिना बालीमा होइन, नालीमा बग्यो भने परिणाम प्राप्त भएन भनेर दु:ख मनाउनुको भोलि अर्थ हुने छैन । त्यसमा पनि पसिना बग्नुलाई होइन, विज्ञानको परिभाषामा दूरी पार गर्नुलाई भनिन्छ काम । संविधान निर्माणकालमा पसिना अरु प्रधानमन्त्रीले पनि बगाएकै थिए तर दूरी पार त सुशील कोइरालाले गर्नुभयो ।


दुनियाँ जादन्छ, भाषण गर्न योग्य हुनु र शासन गर्न सफल हुनुबीच पहाड र समुद्र जतिकै फरक हुन्छ । जिब्रोमा क्यान्सरका कारण सुशील कोइरालाको बोली राम्रोसँग बुझिएन, तर कर्म प्रस्टसँग बुझियो । उहाँको नेतृत्वमा देशले संविधान पायो । इतिहासमा उहाँको त्यही कर्म लेखियो । प्रधानमन्त्रीज्यू, तपार्इंको बोली प्रस्ट बुझिन्छ, बुझिएको छ, तर कर्म बुझ्न नसकेर मानिस हैरान हुँदै गएका छन् ।


शान्ति, संविधान र चुनावपछिको इतिहासकै यी उर्वर र सुन्दर दिनहरूलाई ‘बन्जर’ बनाउन नलाग्नुस् । सुन्नुस् डा. गोविन्द केसीलाई जसले पुन: अनशनको चेतावनी दिइसकेका छन् । अनि आफ्नै अन्तरआत्माको आवाज सुन्नुस् प्रधानमन्त्रीज्यू, अनेक आँधी थामिएको देशमा तपाईंको नौका किन डुब्न लाग्दैछ, के असफल माझीको नियति तपाईको ललाटमा लेखिएको छ ?


लेखक कांग्रेस प्रवक्ता हुन्।

twitter: @bishwaprakash77

प्रकाशित : आश्विन २५, २०७५ ०८:०६
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
×