सरला गौतम

सरला गौतमका लेखहरु :

डुमेरो [पुस्तक अंश]

तीन महिना भयो डेरामा बस्न थालेको । अनामनगरमा । एक्लै । दुइटा ससाना कोठा, बरन्डासहित । बार्दलीबाट देखिने अगाडिको खाली भागमा रूखबिरुवा पनि । काठमाडौंको मध्यभागमा यतिको हरियो काफी लागिरहेको छ । छेउमा एकजना वकिल बस्छन् । घरबेटी माथिल्लो फ्ल्याटमा बस्छन् । पानी ठीकै आउँछ ।

माटोदेखि माटोसम्म

विपश्यना ध्यानका गुरु आचार्य गोयन्काले सुनाएको एउटा कथा छ । एक जना पिताले चार दाना धानको बीउ जोगाएर राखेका हुन्छन् । एक दिन चार जना बुहारीलाई बोलाएर भन्छन् ‘जसले यो चार दाना बीउ जतनले पाँच वर्षसम्म राख्न सक्छ, उसैलाई म सन्दुकको चाबी सुम्पिन्छु ।’ चारमध्ये पहिलीले ‘ह्या यो बूढोको पारा’ भन्दै बीउ मिल्काउँछिन् । दोस्रीले चाबीको लोभमा धानको दाना बाकसमा लुकाउँछिन् ।

‘सुनाइदेऊ हाम्रा चौरी मरेका कुरा’

भुइँचालोका बेला जाजरकोट, रुकुम हुँदै डोल्पा पुगेकी थिएँ । १५ दिन गाउँ–गाउँ डुल्दै हिँडें । गाउँलेका घरमा, कहिले मन्दिरमा, कहिले ब्यारेकमा बास पर्‍यो । दुनै बजार पुगें । सामुन्ने घरमा थिए– थिन्ले दाइ ।

टार्गेट किमाथांका

हिले बजारको एउटा घरको पिँढीमा थिएँ  । सँगै बसेका एक युवकले हावामा हात फालेर भने, ‘आम्बो खाँदबारीको मान्छे त रुद्राक्षको बोटैमुनि सुत्छ रे त, चोर ढुकेर  ।

खलनायक

आज रावण मुडमा छन् । साथमा उनका प्रिय अनुज कुम्भकर्ण छन् । आफ्नो सानदार लाइब्रेरीमा बसेर रावण पुस्तकका पानाहरू पल्टाइरहेछन् । रावणकोजस्तो पुस्तकालय सिंगो भारतमै छैन । अझै मीठो कुरा त के भने रावणले यो सबै पुस्तक सिनित्तै पारिसके । मखलेल कुम्भकर्ण दाजुलाई हेर्छन् । झनै मख्ख पर्छन् ।

यशोधराको बुद्धत्व !

प्रभातकाल छ  । रवि पूर्वमा लालिमा छरेर मुस्कुराइरहेछन् । गाइरहेछन् गीत चराहरू । खुलिरहेका छन् फूलका पत्र पत्र पनि । ‘अप्पो दिप्पो भव’ बुद्ध वाणीले झंकृत भएको छ मन । यही धर्म वाणी त हो जसले सहरको बिष शरीरका कोषहरूमा भरिएर पनि उज्यालो हुन सिकाउँछ ।

द्रौपदीको महाभारत !

चकमन्न छ सहर  । नेपथ्यमा गुन्जन्छ आवाज ‘महा...भारत’  । नारायणगढ बजारका मानिसहरू ताँती लागेर टेलिभिजन पसलमा उभिन्छन् । खचाखच । कथाको उतारचढाव हेरेर धड्कन्छ मानिसहरूको दिल । दिलको धड्कन र टीभीको आवाजको ककटेल । नशामा लठ्ठ हुन्छ एउटा समय ।

फुक्काफाल केटीहरु

 दशकौंदेखि जुधेको अँध्यारो, जँडयाहाका हुँकार र भोकले भन्दा नारीवादका नाममा बर्सिएका व्यंग्य, कटाक्ष र गालीले गलायो । त्योभन्दा बढी आफूमाथि अन्याय हुँदा मौन बसेर साथ दिनेहरूको मौनताले बिषजस्तो गरी पोल्यो । व्यक्तिगत आक्रमण भइरहेछ । मानिसहरू मानसिक हिंसामा उत्रेका छन् । भलाद्मीहरू निर्धक्क सल्लाह दिन्छन् ‘लेखको टिप्पणी सहनुपर्छ ।’