‘ओली कमरेडले मान्नुभएन भने हामीसँग विकल्प छन्’

बबिता शर्मा

काठमाडौँ — प्रधानमन्त्री एवं नेकपा अध्यक्ष केपी शर्मा ओलीले मंगलबार एकतर्फी रूपमा स्थगित गरेको स्थायी कमिटी बैठक अर्का अध्यक्ष पुष्पकमल दाहालले बहुमत सदस्य राखेर चलाए । दाहाल र वरिष्ठ नेता माधवकुमार नेपाल समूहको बैठकलाई ओली समूहले मान्यता दिएको छैन । दाहाल–नेपाल समूहले बैठक स्थगन गर्ने ओलीको कदमको आलोचना गरेको छ ।

यी घटनाक्रमसँगै दुवै समूह एक–एक कदम अगाडि बढेपछि नेकपामा झन्डै एक महिनादेखि जारी शक्तिसंघर्ष बहुमत–अल्पमतको खेलमा प्रवेश गर्ने सम्भावना बढेको छ । फेरि पनि दुवै अध्यक्षलाई स्थायी कमिटीको अर्को बैठकको मिति तय र सहमति जुटाउने जिम्मा छ । जटिल मोडमा पुगेको विवाद, अबको नेकपाको अवस्था र भविष्य के होला ? स्थायी कमिटी सदस्य अष्टलक्ष्मी शाक्यसँग बबिता शर्माले गरेको कुराकानी–

एउटा अध्यक्षले बैठक स्थगित गर्ने र अर्कोले बसाल्ने, नेकपामा यो कस्तो प्रयोग हो ?

६ गते बसेको स्थायी कमिटी बैठकले नै १३ गते ११ बजे बालुवाटारमा बैठक बस्ने निर्णय गरेको हो । बैठकमा जाँदै गर्दा अनिश्चतकालका लागि स्थगित भन्ने सूचना आयो । अनौठो लाग्यो । त्यसपछि अर्का अध्यक्षलाई सम्पर्क गर्‍यौं । उहाँले बैठक स्थगित भएको छैन, कसले गर्‍यो भन्नुभयो । केपी कमरेडले एकतर्फी रूपमा स्थगित गर्नुभएको रहेछ, अर्का अध्यक्षसँग सल्लाह नगरी । हामी बालुवाटार पुगेका थियौँ । ३१ जना भयौं । अरू आउँदै हुनुहुन्थ्यो । पार्टी, सरकार, कोरोनाबारे छलफल गर्न बाँकी छ, बाढीपहिरोको समस्या छ, सबैमा छलफल गर्नुपर्छ भन्यौँ । त्यसपछि प्रचण्ड कमरेडलगायतका नेता केपी कमरेडलाई लिन जानुभयो । उहाँ आउनुभएन । अरू कमरेड पनि आउनुभएन । नआउन पनि पाइन्छ । तर, यसपटक उहाँ जानीजानी आउनुभएन । ३१ जना जम्मा भएपछि बैठक चलाउनुपर्छ भनेर सुझाव दियौँ ।

त्यसअघि पनि थुप्रैपटक बैठक स्थगित भएकै थिए, त्यस दिन बस्नैपर्ने बाध्यता किन ?

बैठकमै नआउने, केही नभन्ने, छलफल नगर्ने तर बाहिर भेला हुने भयो । कोरोनाको मतलब छैन, आफैं मान्छे सडकमा उतार्नुभयो । यो राम्रो भएन । जे भन्नु छ, बैठकमा भन्ने हो । बैठक भनेको पार्टीको समस्या लोकतान्त्रिक विधिबाट हल गर्ने ठाउँ हो । विचार, विधि, विधानसम्मत तरिकाले खुलस्त छलफल गरेर समस्याको हल खोज्ने हो । सडकबाट हल निस्कँदैन, भेलाबाट निस्कँदैन ।

बैठकको सुरुआतमा महत्त्वपूर्ण कुरा उठाएकै हो । बिरामी हुनुभयो, एकताको काम अगाडि बढेन, सरकारले पनि राम्रो काम गरेन भनेर ओली कमरेडलाई भनेको हो । बालुवाटारमा मात्रै बसेर सरकार चल्दैन । समस्या छन्, चुनौती छन् तर सरकार चुस्त–दुरुस्त छैन । भ्रष्टाचार बढेको छ, सुशासन भएन । यस्ता धेरै प्रश्न उठे ।

ओली कमरेडकै अगाडि राजीनामा दिनुस् भन्न पाए पो हुन्थ्यो । सुरुको दिन आउनुभयो । त्यसपछि एकपटक मुख देखाउन आउनुभयो । बरु उल्टै अर्कै कार्यक्रममा नक्सा जारी गरेकाले मलाई भारतसँग मिलेर हटाउन खोजेको भन्नुभयो । यो अलोकतान्त्रिक चरित्र हो, दुःखद कुरा हो । त्यस्तो कुरा बाहिर भन्ने होइन, बैठकमा भन्ने हो ।

मतलब, तपाईंहरूले बैठक गरेर ओली एक्लैको चाहनाले केही हुँदैन भन्ने सन्देश दिन खोज्नुभएको हो ?

त्यस्तो मात्र पनि होइन । यो पार्टी हार्दिक ढंगले अगाडि बढोस् भन्ने चाहन्छौँ । कम्युनिस्ट आन्दोलनमा लागेकाका लागि योभन्दा खुसीको कुरा हुँदैन, पार्टी एकता । हिजो सानो पार्टीबाट लागेको हो कम्युनिस्ट आन्दोलनमा, आज विशाल भएको छ । यस्तो अवस्थामा यो पार्टीलाई व्यवस्थित अनि विधानसम्मत तरिकाले चलाउने, पार्टीलाई विचारयुक्त बनाउने भनेको हो । सानो शक्तिबाट ठूलो हुँदै गर्दा हामीले समाजवादको लक्ष्य प्राप्त गर्न सक्छौँ ।

केन्द्रीय सरकार छ, प्रदेश सरकार छ, स्थानीय सरकार छ, जनताको विश्वास छ । समृद्धि हासिल गर्नुपर्नेछ । तर, केपी कमरेडमा यो चिन्ता छैन । पार्टी अध्यक्ष मानेका छौं । प्रधानमन्त्री बनाएका हौं । आदर–सम्मान गरेका हौं तर उहाँले आत्मसात् गर्न सक्नुभएन । उहाँलाई पार्टीको विधिमा जानुभन्दा एकल रूपमा जाने, गुट चलाउने, ‘एस म्यान’ भए पुग्ने भयो । जस कारण पार्टी कमजोर, अराजक र अनुशासनहीन हुन थाल्यो । यसले इमानदार कार्यकर्तालाई चिन्तित बनायो । त्यसैले बैठकबाट समग्र निकास खोजौं भनेका हौं ।

दाहालले अर्का अध्यक्ष ओलीसँग वार्ता गर्ने गरी उक्त बैठक सक्नुभयो । यति भन्न बैठक नै किन चाहिन्थ्यो र ?

३१ जनाको बैठक बसेको हो । यो ठूलो संख्या हो । जेसुकै होस् भनेर अगाडि बढेको भए धेरै निर्णय गर्न सकिन्थ्यो । तर, हामीले गरेनौँ । केपी कमरेड आउनुपर्छ भन्ने चाह्यौँ । त्यसपछि हामीले प्रचण्ड कमरेडलाई तपाईं एकपटक कुरा गर्नुस र बैठक बस्ने वातावरण बनाउनुस् भनेका हौं ।

पार्टीभित्र समस्या मात्रै छैन, राम्रो मनसाय भएका व्यक्ति पनि छन् । समस्याको समाधानमा उहाँहरूको पनि भूमिका हुन्छ । जिम्मेवारी हुन्छ । विग्रह नआओस् भन्नेमा हामी सचेत छौँ । त्याग र बलिदानबाट बनेको पार्टी हो । इमानदार कार्यकर्ता छन् । माथिका नेताले त सबै पाएका छन् । केही नपाएको ठूलो पंक्ति छ । हामीले उहाँहरूलाई पीडा दिने होइन । समाजवादको लक्ष्य पूरा गर्छौं भनेर सन्देश दिने बेला हामी गुटगत स्वार्थमा फस्यौं । आचरणमा समस्या भयो । यो समस्याबाट मुक्ति चाहियो भन्ने आजको मूल कुरा हो ।

दुई अध्यक्षबीच पटकपटक संवाद हुने तर निकास नआउने देखिएको छ । अरू विकल्प नभएकै हो ?

विकल्प धेरै छन् । विधिअनुसार जाने हो भने निर्णय लिन सकिन्छ, बहुमतमा छौं । हामी सर्वसम्मति चाहन्छौं । बहुमतबाट होइन, सबैको सहमतिमा निर्णय लिएर पार्टी अगाडि बढोस् भन्ने चाहन्छौं । विकल्प थाती राख्दै कम्तीमा दुई अध्यक्ष बसेर निकास निस्कन्छ, बैठक सुचार हुन्छ भने प्रयास गरौँ भनेको हो । जिम्मेवार नेताले गर्ने पनि यही हो । यसै कारण हतार नगरी अलिकति पछाडि हटेको सत्य हो ।

पार्टीकै कतिपय नेताहरू पार्टीमा विभाजनको बीउ रोपिएको भन्न थालेका छन् नि ?

म यो कुरामा सहमत छैन । हामी विधिमै छौँ । दायाँबायाँ नहोस् भन्नेमा सचेत छौँ । यसरी चल्यो भने कम्युनिस्ट पार्टी रहँदैन भन्ने हामीलाई राम्रोसँग थाहा छ । त्यसैले बालुवाटारमा बहुमत सदस्यको बैठकलाई फुटको बीउका रूपमा कसैले हेर्छ भने यो सरासर गलत हुन्छ । बरु चिन्ता के हो भने तथानाम आरोप–प्रत्यारोप भएको छ । जनताको बहुदलीय जनवादमा बहसलगायत अनेक गतिविधि भएका छन् । यसले पार्टीलाई एकीकृत बनाउँछ भन्ने लाग्दैन । त्यसैले कसैले पनि गुटगत गतिविधि नगरोस् भन्ने चाहेको हो । फुट विभाजन त कसैले चाहेकै छैन ।

ओली समूहका नेता नआए पनि अब अर्को बैठक बस्छ त ?

मलाई लाग्छ, बैठक बस्नुपर्छ । पार्टी अनिर्णयको बन्दी बन्न हुँदैन । अनन्त कालसम्म यसरी झगडा गरेर पार्टीलाई सक्नुहुन्न । सर्वसम्मत तरिकाले सबै मिलेर जाने, मन माझामाझ गर्ने र आलोचना–आत्मालोचना गर्ने सजिलो उपाय हो । यो भएन भने अनिर्णयको बन्दी हुने, काम ठप्प हुने हुन्छ । अब एउटा निर्णय हुनैपर्छ ।

ओलीले प्रधानमन्त्री र पार्टी अध्यक्ष दुवै पद छाड्दिनँ भन्नुभएको छ । यस्तोमा सहमति कहाँ भेटिन्छ ?

ओली कमरेड दुवै पदबाट हट्नुपर्छ भनेर म आफैंले पनि बोलेको हो । म यो अडानमा विचलित छैन । व्यवस्थित ढंगले जाऊँ । एक व्यक्ति एक पद, एक व्यक्ति एक जिम्मेवारीको व्यवस्था विधानमा पनि छ । यो ओली कमरेड मात्र होइन, तलैदेखि माथिसम्म सबैको हकमा हो । ठूलो कम्युनिस्ट पार्टीमा कसैलाई कामैकाम, कसैलाई कामै नहुने, यो खालको स्थिति नबनोस् । उहाँले पनि एउटा पद रोज्नुपर्‍यो । त्यसपछि व्यवस्थित ढंगले महाधिवेशनको तयारी गरौँ । मंसिरमा त महाधिवेशन हुनै सक्दैन । केन्द्रीय कमिटी बैठकबाट हामीले भनेका छौँ, चैतमा गरौँ । थप छलफल गरौँ । महाधिवेशनको सिंगो कार्ययोजना बनाऔं । कहिले के गर्ने भन्ने योजना बनाएर महाधिवेशनमा गयौं भने त समाधान पनि निस्किन्छ ।

संसद्‌मा अविश्वासको प्रस्ताव दर्ता गर्ने विकल्पमा पनि सोच्दै हुनुहुन्छ कि ?

भरसक त्यस्तो विकल्प प्रयोग गर्न चाहन्नौँ । स्थायी कमिटीमा प्रस्ताव तयार गर्ने, उहाँले त्यसलाई स्वीकृति दिने, केन्द्रीय कमिटीबाट अनुमोदन गर्ने, त्यसपछि बाँकी प्रक्रियामा कुन पदबाट हट्ने भन्ने हो । अध्यक्ष छाड्ने हो भने केन्द्रीय कमिटीबाट अनुमोदन गरे भइहाल्यो । होइन, प्रधानमन्त्री छाड्छु भन्ने हो भने त्यो प्रक्रियामा गए भयो । समझदारीका साथ काम गर्दा लोकतान्त्रिक हुन्छ । पीडा पनि हुँदैन । उहाँ पार्टीको अध्यक्ष त हुनुहुन्छ तर सिंगो पार्टीको रूपबाट हेर्दा व्यक्ति पनि हो । पार्टीमा समझदारी भएको, निर्णय भएको कुरा म मान्दिनँ भन्न पाउनुहुन्न ।

ओलीले मान्दै मान्नुभएन भने ?

मान्नुभएन भने त हामी छलफल गरौँला । यही कुरा पनि उहाँको अगाडि भन्न पाए राम्रो हुन्थ्यो नि त । जिम्मेवारीको कुरा बाहिर भन्ने होइन । उहाँकै अगाडि औपचारिक रूपमै छलफल गर्न चाहन्छौँ । उहाँले समय दिनुपर्‍यो, कुरा सुन्नुपर्‍यो ।

आफूखुसी चले उहाँलाई नै हानि हुन्छ । पार्टीको निर्णय मान्दिनँ भन्नु पार्टी अनुशासनको उल्लंघन हो । नैतिक धरातलको उल्लंघन हो । यसै गर्नुभयो भने उहाँलाई ठूलो घाटा लाग्छ । उहाँको ठूलो इतिहास छ नि, आफैं पनि भन्नुहुन्छ जेलनेलको इतिहास । उहाँले यो इतिहास जोगाउने कि नाइँ ? प्रश्न गम्भीर छ । उहाँको जस्तो त्यागको इतिहास छ, त्यो कायमै होस् । हुँदै भएन भने त्यही बेला अरू विकल्प प्रयोग गरौंला ।

कस्ता विकल्प ?

छलफलमा आउँछन् विकल्प । संयमित, अनुशासित भएर, जिम्मेवार भएर पनि विकल्प सोच्न सकिन्छ ।

पार्टीभित्रको यो कलहको कुनै समयसीमा देख्नुभएको छ ?

मलाई लाग्छ, अब धेरै समय लम्बिनु पनि हुँदैन । नेकपा कम्युनिस्ट पार्टी मात्रै भएर बसेको छैन । उसले सिंगो मुलुकको जिम्मेवारी लिएको छ । मुलुकप्रति पनि जवाफदेही भएर बस्नुपर्‍यो । सिंगो जनताको जवाफदेही हुनुपर्‍यो । त्यसैले हामीले चाँडै समस्या समाधान गरेर अगाडि बढ्नुपर्छ । समाधानका उपाय धेरै छन् । सबै मिलेर, कम्युनिस्ट आन्दोलन बलियो बनाएर जाने भनेर ढिला भएको हो । अब हुँदैन । प्रकाशित : श्रावण १५, २०७७ १९:४४

प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

साम्राज्ञी भन्छिन्, ‘म डराउँदिनँ, अरुलाई गुहार्दिनँ , आफैं प्रतिवाद गर्छु’

कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — अभिनेत्री साम्राज्ञी राज्यलक्ष्मी शाहले आफूमाथिको दुर्व्यवहारबारे बोल्दा उल्टै उनकै विरुद्ध अभिनेता/निर्देशक भुवन केसीले काठमाडौं जिल्ला अदालतमा गाली बेइज्जतीको मुद्दा दायर गरे, साउन ९ गते । त्यसअगाडि भुवन र उनका नजिकका फिल्मकर्मीले सामाजिक सञ्जालमा उनीमाथि अनेक आक्षेप लगाएका थिए ।

छोटै समयमा लोकप्रियताको उचाईमा पुगेकी यी अभिनेत्री अहिले फिल्मक्षेत्रमा आफूले भोगेको विभेदविरुद्ध डटेर प्रतिवाद गर्दैछिन् । आफैं अदालत जाने तयारीमा छिन् । यही सन्दर्भमा यो विवादको चुरो, फिल्म क्षेत्रमा महिलामाथि हुने दुर्व्यवहार र व्यक्तिगत भोगाईबारे साम्राज्ञीसँग गोकर्ण गौतमले गरेको कुराकानी :

भुवन केसीले तपाईंविरुद्ध गाली बेइज्जतीको मुद्दा हाल्नु भएको छ । अब के गर्नुहुन्छ ?

उहाँले आफूलाई गुरु भन्नुहुन्थ्यो तर एकदमै बच्चा तरिकाले मुद्दा हाल्नुभयो तर म त्यसरी गर्दिनँ । सबै कुरा बुझेर केस गर्छु । अहिले पनि उहाँहरुले दुर्व्यवहार गरिरहनुभएको छ । मान्छे लगाएर मविरुद्ध बोलाइरहनु भएको छ, चरित्रहत्या गर्ने प्रयास गरिरहनु भएको छ । मेरो नाम उचालेर, केटी मान्छे हो, डराउँछे, फिल्म क्षेत्र छोड्छे भनेर उहाँ र उहाँ वरपरका मान्छेले सोच्नु भएको होला तर म डराउँदिन, पछाडि हट्दिनँ । म अरुलाई गुर्हादिनँ, आफैं सामना गर्छु । म अहिले बोलिरहेकी छु, यो सुरुवात हो, अब आउने पुस्ता आफूमाथिको हिंसा र दुर्व्यवहार सहदैनन् । डटेर बोल्छन् ।

‘ड्रिम्स’को सुटिङ दौरान पोखरामा खास भएको के थियो ?

मुस्ताङको सुटिङ सकेर पोखरा आएपछि भुइचालो गयो, मसँग बस्दै आउनुभएको साथी प्रनिका भण्डारी घर जानुभयो, हामीलाई विदा दिइएन, म एक्लै परें । रातको त्यस्तै ११ बजेतिर बत्ती निभाएर सुतेको थिएँ । केहीबेरमा कोठामा कोही खाली खुट्टा हिँडेकोजस्तो आवाज आयो, म तर्सें, एकदमै डराएँ, ‘ओम...’ जप्दै निदाउन खोजें । एक्कासी मेरो पेटमा कसैले हात राखेको जस्तो भयो, मैले पनि त्यहाँ हात लगें, त्यो हातलाई मेरो छातले छोप्यो । म जुरुक्क उठें, एकदमै खस्रो हात थियो । अनुहार चिन्न खोजें तर अध्याँरो भएकाले देख्नै सकिनँ । होचो थियो, गन्जी र कट्टुमात्र लगाएको थियो । म रुँदै कराउन थाललेपछि दोड्दै झ्यालबाट भाग्यो । त्यतिबेला १६ वर्षकी थिएँ, आधा घण्टा बाहिर निस्कनै सकिनँ, झ्यालबाट आएर चक्कुले हान्छ कि भनेर तर्सन थालें । बल्लतल्ल बाहिर निस्कें, अरुलाई उठाउन खोजें, कोही उठेनन् । अनि रवि मामा (फिल्मका एक निर्माता) लाई उठाएँ, एकछिनमा प्रहरी आएर त्यो मान्छेको हुलिया सोध्यो । म डराएको भएर त्यो रात म अनमोलकी काकीसँग सुतें । जीन्दगीमा पहिलोपटक त्यस्तो घटना भोग्नु परेकाले भोलिपल्ट पनि ‘फ्रेस’ हुन सकिनँ, को होला त्यो मान्छे भनेर दिमागमा खेलिरहन्थ्यो । तैपनि सुन्निएको अनुहारमै मेकअप गरियो । बाहिर निर्देशक (भुवन) हुनुहुँदोरेहेछ, मेरो नामले बोलाएर ‘तेरो रुममा हिजो को आको, तलाई रेप गर्न त आएको होइन ? हाहाहा...’ भन्दै गाडीभित्र छिर्नुभयो । त्यो पल म कहिल्यै बिर्सन सक्दिनँ । मैले इन्स्टाग्रामको भिडियोमा कसैको नाम नलिई त्यही भोगाई पोखेको थिएँ ।

नाम नलिँदा पनि भुवन केसी किन तपाईंमाथि जाइलाग्नु भएको होला त ?

तस्बिरहरु : अगंद ढकाल

मैले अरु भिडियोमा दुई फिल्मको सेटमा भोगेको निकम्मा व्यवस्थापन र पारिश्रमिक नपाएको कुरा सेयर गरेको थिएँ, कसैले केही भनेनन् । तर, यो मान्छेले अंग्रेजी नबुझेको हो कि, आफूले भिडियो नहेरेर अरुको कुरा सुनेर मात्र ‘जज’ गरेको हो, थाहा भएन तर घीनलाग्दो ढंगले स्ट्याट्स लेखेर मलाई हेपियो । उहाँ साँच्चै गुरु हुनुहुन्थ्यो भने मलाई फोन गरेर ‘त्यस्तो भएको मलाई थाहा थिएन, सरी । अब बिर्स’ भनेर सम्झाउनुपर्थ्यो । तर, उल्टै मलाई आक्रमण भयो ।

जापानमा तपाईंमाथि दुर्व्यवहार भएको थियो ?

उहाँ (भुवन) नै ‘मेरो छोरासँग फिल्म खेलिदिनुपर्‍यो, ठकुरी केटी कोही हिरोइन छैनन्’ भनेर मकहाँ आउनु भएको हो, तर सेटमा भेदभाव भयो, मलाई नमज्जा लागेको थियो । जापान जानु केही समयअगाडि मैले यही भोगाई एउटा अन्तर्वार्तामा भनेको थिएँ । उहाँ मेरो नजिक आउन खोज्दा जहिल्यै धकेल्थे, उहाँले सबैलाई ‘बाबा, छोरा’ भन्दै अंकमाल गर्नुहुन्छ, त्यो उहाँलाई मन पर्छ होला तर मलाई मन पर्दैन । जापानमा पनि असहज हुने गरी मतिर आउनु भयो अनि ‘मेरोबारे अन्तर्वार्ता दिदिरैछस्, किन बोलेको’ भन्नु भयो । मैले ‘तपाईले मैले काम नपाओस् भनेर कुरा काट्दै हिँड्न मिल्छ ? मलाई काम दिएको मान्छेलाई अर्को हिरोइन लिनु भन्न मिल्छ ?’ भनेर सोधें । हामी केटी मान्छेलाई बच्चैदेखि छाडा नजरले हेरिरहेको छ कि सामान्य तरिकाले, ठ्याक्कै थाहा हुन्छ । उहाँले केटीलाई कसरी हेर्नुहुन्छ, मैले देखेको छु, मलाई कसरी हेर्नुहुन्छ, अनुभुत गरेको छ । तर पनि वेवास्ता गर्थें ।

आफूमाथिको दुव्यर्वहारबारे अहिले बोल्ने आँट कसरी आयो ?

यसलाई सुशान्तसिंह राजपुतको आत्महत्यासँग लिंक गरिएको छ तर त्यस्तो होइन । लकडाउन अगाडि नै म एकखाले ‘डिप्रेस’ थिएँ, फिल्मक्षेत्रमा जति राम्रो काम गर्न खोजे पनि खुट्टा तान्ने, फिल्म फ्लप होस् भनेर नानाथरी गर्ने हुन्छन् । म हैरान भइसकेको थिएँ, त्यसैले ममीलाई फिल्म खेल्न मन छैन भनें तर उहाँले ‘नराम्रो मान्छेहरुलाई देखेर काम गर्दिनौं भने तिमीलाई नै घाटा हुन्छ’ भनेर सम्झाउनुभयो । त्यतिबेला हल्का मन शान्त भएजस्तो भयो तर दिमागमा कहीं न कहीं त्यही कुरा घुमिरहन्थ्यो । त्यही नमिठो अनुभव इन्स्टामा सेयर गरेकी हुँ ।

तपाईले नयाँ र चलेका कलाकारमा विभेद हुन्छ भन्नुभयो । ‘मारुनी’मा तपाईलाई काखा र नयाँ हिरोइन रेबिका गुरुङलाई पाखा गरेको चर्चा चल्यो । आफ्नै फिल्मभित्रको विभेदबारे किन्न बोल्नुभएन ?

इमानदारी साथ भन्दा मसँग हुँदा फिल्म युनिटले राम्रै गरेको थियो तर म नहुँदा कस्तो गरिन्थ्यो, थाहा छैन । प्रमोसनमा जान उहाँ (रेबिका)लाई कल गर्दा सधैं स्वीच अफ हुन्थ्यो । मैले नदेख्ने गरी भेदभाव भएको छ भने त मेरो गल्ती होइन नि ।

तपाईंले ‘ड्रिम्स’ रिलिजताका पारिवारिक माहोलमा काम भयो भन्नुभएको थियो तर अहिले भेदभाव भोगें भन्नुहुन्छ । कसरी पत्याउने ?

मैले त्यतिबेला काम सिकेको थिएँ, फिल्म राम्रो बनेको थियो, मैले सुटिङमा खिच्दाखिच्दै भेदभाव भयो भनेको होइन । क्यामेरा बन्द भएपछिको कुरा गरेको हो । क्यामेरा सामुन्ने र क्यामेरा पछाडिको भोगाई फरक हुन्छ नि !

भुवन केसीलाई ‘पर्भट’ नै भन्नुपर्ने कारण के हो ?

जे देखें, जे भोगें, त्यही भनेको हो । बाहिर आफू मै हुँ भनेर हिँड्ने कुरा अलग तर मान्छेको नियत हामीलाई थाहा हुन्छ । उहाँको व्यवहार देख्दा मलाई कति जनाले बोलिदियोस् भन्ने पनि हुन्थ्यो, जसरी अहिले मैले आवाज उठाइरहेको छु । समाजले छोरी मान्छेलाई हेर्ने नजरिया थाहा छ, परिवारलाई के भन्ला भन्ने डर हुन्छ, त्यसैले अरु आइरहनु भएको छैन ।

‘ड्रिम्स’का प्रोडक्सन म्यानेजर गणेश सापकोटाले तपाईंलाई रक्सी र नशालु पदार्थ खुवाएको भन्दै अन्तर्वार्ता दिए । के भन्नुहुन्छ ?

हाम्रो विवाद भएपछि गणेश सापकोटा भन्ने मान्छेले मेरो र प्रोडक्सन दुवैको पक्षमा राम्रोसँग बोलेको थियो । तर, अचानक भुवन केसीको घरमा फोटो खिचेर त्यस्तो अन्तर्वार्ता दिएको छ । जसलाई भुवन केसीले पनि फेसबुकमा सेयर गर्नुभएको छ । कसले बोल्न लगाएको भनिरहनुपर्छ पर्छ र ? त्यसमाथि गाँजा खान्छ/खाँदैन भनेर पब्लिकमा ल्याउनु एकदमै घीनलाग्दो हो । ल्याइनै सकेपछि अब कसले खान्छ, कसले खाँदैन भनेर अनुसन्धान गरे हुन्छ, ‘दुधका दुध, पानीका पानी’ हुन्छ ।

तर, तपाईंमाथि प्रमोसनमा दुख दिएको आरोप छ नि ?

उसको छोरो (अनमोल) छायामा पर्छ भनेर मलाई प्रमोसनमा लैजानुपर्‍यो नि ? त्यतिबेला मेरो अभिनयको तारिफ भएको थियो । मैले कसैलाई होच्याउन काम राम्रो गरेको र ? मलाई यति झुटो आरोप लगाइरहेका छन् की ममाथि षड्यन्त्र नै भइरहेको जस्तो लाग्छ । अरुलाई स्क्रिप्ट दिएर मेरोविरुद्ध बोल्न लगाइरहेका छन् ।

खराब व्यवस्थापन र पारिश्रमिक नदिएका दुई फिल्म (ए मेरो हजुर २ र इन्टु मिन्टु लन्डनमा) बारे कम बोल्नु भएको हो ?

मैले जे भन्नु पर्ने थियो, भनिसकें, अब किन बढी बोल्नुपर्‍यो र ? उनीहरु चुप छन् । तर, योबारे बोलिरहेको छु, किनभने यो मान्छे मेरोमात्र होइन, मेरो आमाको पनि चरित्रहत्या गर्न खोजिरहेको छ ।

तपाईले दुर्व्यवहार भयो भन्दा पनि फिल्मवृत्तभित्रबाटै किन साथ पाउनु भएको छैन ?

सबैलाई डर होला नि । जे होस्, मलाई व्यक्तिगतरुपमा कल, म्यासेजचाहिँ गरिरहनुभएको छ । बोल्नुपरे पनि बोल्छु भन्नु भएको छ तर म किन बोल्न लगाउने ? यो मेरो लडाईं हो । आफैं स्वतस्फूर्त बोल्नुहुन्छ भने सकारात्मक रुपमा लिन्छु । मेरो साथ दिँदा काम नपाउँला भन्ने डरले पनि बोल्न गाह्रो भएको होला ।

तपाईंको सफलताबाट डाह गरेर अन्य समकालीन अभिनेत्री नबोलेकोजस्तो लाग्छ ?

मलाई अरुको फिल्म हिट भयो भने भित्रैबाट खुशी लाग्छ, भाग खोस्ने होइन । तर, यहाँ खुटा तान्ने बढी हुँदारहेछन् ।

कतिपय फिल्मकर्मीले तपाईले सुटिङमा दुख दिएको दुखेसो गर्छन् नि...

त्यस्तो होइन । बरु मेलैचाहिँ दुख पाएको छु, अरु कलाकार र प्राविधिकले दुख पाएको देखेको छु । तर, कहिल्यै बोलिनँ । अहिले बोल्दा यसरी आक्रमण भइरहेको छ । मलाई नराम्रो देखाउन मेरी आमालाई तानियो, यसले के सन्देश दिन्छ ? फिल्म क्षेत्रको बेइज्जत भइरहेको छ । अब त नयाँ मान्छे फिल्ममा काम गर्न आउन झन् डराउँछन् ।

‘स्टारडम’ व्यवस्थापन गर्न कत्तिको मुस्किल पर्छ ?

कलेज, व्यक्तिगत जीवन सबै छुट्दोरहेछ, त्यसैले सुरु–सुरुमा गाह्रो भयो । बिस्तारै बानी पर्दैगयो । गल्तीबाट सिक्दै गइरहेको छु । मलाई सिकाउने, बुझाउने कोहि छैनन् ।

तर, घमण्ड बढ्यो भनेर तपाईंसँग तर्कने फिल्ममेकर पनि उत्तिकै छन् नि...

मैले आफ्नै दुखले सफलता पाइरहेको छु, यसलाई कसैले घमण्ड मान्छ भने ठिकै छ । भगवानले नै घमण्डी देखिने अनुहार दिएको छ भने मेरो गल्ती होइन ।

अन्य महिला कलाकारलाई फिल्ममेकिङको प्रक्रियामा पुरुष सहकर्मीले गर्ने व्यवहार कस्तो देख्नुहुन्छ ?

सबैले नराम्रो नै गर्छन् भन्ने छैन । व्यक्तिअनुसार हुन्छ तर आफूलाई चित्त नबुझ्दा पनि बोल्ने कमै हुन्छन् ।

आफूमाथिको भेदभाव र दुर्व्यवहारबारे किन बोल्दैनन् ?

हेर्नुस् त, मैले कसैको नाम नलिई आफ्नो भोगाई राख्दा यसरी सामूहिक प्रहार भयो, हेप्ने र पेल्ने काम भयो । ‘म यति वर्षदेखि काम गरेको मान्छेलाई भर्खर आउने बच्चाले हेपेको, पख, देखाउँछु’ भन्छन्, अनि अरुलाई कसरी बोल्ने आँट आओस् ? बोल्ने बाटो नै छैन ।

कतिपयले अब तपाईंले फिल्म पाउनुहुन्न भनिरहेका छन् । के लाग्छ ?

यही हप्ताभित्र म दुई वटा फिल्ममा अनुबन्ध हुँदैछु, किनभने उहाँहरुको सोचाई राम्रो छ । म हिट हुन फिल्म खेल्दिनँ, अभिनय मन पराउँछु, त्यसैले फिल्म खेल्छु ।

तर, पटक–पटक विवादमा आउँदा आफ्नो छविमा असर पुग्छ भन्ने डर लाग्दैन ?

अहिले त मेरो फ्यानले मलाई साथ दिइरहनुभएको छ । बुझ्ने मान्छेले अब सहेर बस्नु हुन्न भनेर हौसला दिनुभएको छ ।

प्रकाशित : श्रावण १५, २०७७ १९:३४
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×