गाउँदै पढ्ने चाहना- कला - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

गाउँदै पढ्ने चाहना

सांगीतिक करिअरसँगै अध्ययन अघि बढाएकी रचनालाई भविष्यमा आफू गायनमा अझ बढी व्यस्त हुन्छु भन्ने विश्वास 
नारायण खड्का

अस्ट्रेलिया — यदि रचना रिमालले सोचेको जस्तो हुन्थ्यो भने अहिले उनी अस्ट्रेलियाको कुनै विश्वविद्यालयमा विद्यार्थी भिसा लिएर अध्ययन गरिरहेकी हुन सक्थिन् । अनि नेपालबाट आउने कलाकारको गीत सुन्न वा उनीहरूलाई हेर्नका लागि मात्रै भए पनि कम्तीमा १५ डलरको टिकट काटेर लाइनमा उभिएकी हुन्थिन् । तर समयले उनलाई उही सपनाको संसारमा विद्यार्थी नभएर गायिकाका रूपमा कार्यक्रम गर्ने अवसर जुटाइदियो । 

बाआमाको चटपटे पसलमा बसेर गीत गाउँदै गरेको एउटा सानो गाउँले भिडियोले उनको जीवनको मोड मात्र परिवर्तन गरिदिएन कि उनका उमेरका युवा जानका लागि मरिहत्ते गर्ने मुलुकहरूमा कार्यक्रम गर्न सक्ने आत्मविश्वास र अवसर दुवै जुटाइदियो ।

साँच्चै भन्ने हो भने रचना रिमाललाई डाक्टर बन्ने इच्छा थियो रे, अन्य सामान्य परिवारमा जन्मिएका बालबालिका झैं । धेरै पैसा कमाउन सकिएला, आफ्ना बाआमालाई राम्रो घर बनाउँला र चटपटेको व्यवसायबाट मुक्ति दिलाउँला भन्ने सोच उनको दिमागमा सानैदेखि सधैं आउँथ्यो । अलि ठूलो हुँदै गएपछि लाग्यो सायद अस्ट्रेलिया पो जानुपर्छ कि उच्चशिक्षाका लागि ? किनकि उनले राम्रो कमाइ मात्र हैन भविष्य पनि राम्रो हुन्छ भन्ने सुनेकी थिइन् । उनले यही साता त्यही देशका ६ सहरमा कार्यक्रम गरेकी छन् । त्यही देशको चौथो ठूलो राज्यको राजधानीमा बसेर आफ्ना अनुभव सुनाइरहेकी थिइन् ।

‘मलाई त धेरै कुरा गर्न पनि आउँदैन,’ दक्षिण अस्ट्रेलियाको एडिलेडस्थित होटलको सोफामा थकित मुद्रामा देखिएकी रिमालले भनिन् । ६ वटा सहरमा छोटो समयमै भएका ‘ब्याक टु ब्याक’ कार्यक्रम सकेर थकित देखिए पनि संगीतप्रतिको मोह उनको मुहारमा प्रस्ट देख्न सकिन्थ्यो । पहिलो पटक अस्ट्रेलिया आएकी उनलाई यहाँको सांगीतिक माया र प्रेमबाहेक यहाँको विकास अत्यन्तै मनमोहक र रोचक लागेछ । प्रस्तुतिका क्रममा सिड्नीदेखि तास्मानियासम्म पुगेकी उनले कति ठाउँ त नेपालजस्तै लागेको सुनाइन् ।

चन्द्रगढीस्थित प्रज्ञा एकेडेमीमा कक्षा ५ मा पढ्दा नै उनले स्कुलस्तरीय सांगीतिक प्रतियोगतामा प्रथम भएर डायरी र ५ सय रुपैयाँ जितेकी थिइन् । उनको जीवनको पहिलो सांगीतिक सफलता र संगीतले दिएको पहिलो पुरस्कार त्यही थियो त्यसैले पनि उनीसँग त्यो डायरी र ५ सय रुपैयाँ अहिलेसम्म छ । ‘मलाई त्यो क्षण र त्यो पुरस्कार अहिले पनि उत्ति नै प्यारो लाग्छ,’ उनी भन्छिन् । त्यसपछि सुस्त रूपमा अघि बढ्दै गएको सांगीतिक यात्रा चटपटे बेच्दै गीत गाएको भाइरल भिडियोसँगै नेपाल आइडलमा आएपछि भने उचाइमा पुग्यो । त्यसमा पनि ‘फोटो फिरिममा’ बोलको गीत गाएपछि उनले सांगीतिक यात्रामा पछाडि फकेर हेर्नु परेको छैन । झन्डै एक हजार हाराहारी गीत गाइसकेकी उनी कन्सर्टमा रमाउँछिन् ।

आफ्नो सांगीतिक यात्रा अझ सफल र व्यस्त हुने उनलाई विश्वास छ । ‘म संगीत नै अध्ययन गरिरहेकी छु र पढाइलाई समेत सँगै लिएर जान्छु,’ उनले आफैंसँग प्रतिबद्धता गरेकी छन् । रिमाल अस्ट्रेलियामा पशुपति शर्मासहितको टोलीमा पुगेकी हुन् ।

प्रकाशित : श्रावण २५, २०७९ ११:४३
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

कोइलाखानीका बालबालिका बालग्राममा

दुर्गालाल केसी

दाङ — आमाबुबा गुमाएर बेसहारा भएका घोराही उपमहानगरपालिका–१९ तिर्साङका चार बालबालिकालाई सोमबार एसओएस बालग्राम सुर्खेत पठाइएको छ । २०७७ फागुन १० गते बुबा मोहनलाल कामी र ०७८ मंसिर २८ गते आमा शान्ति कामीको निधनपछि चार बालबालिका बेसहारा भएका थिए ।

मोहनलालको स्थानीय राम्चे कोइलाखानीको सुरुङभित्र कोइला खन्ने क्रममा माथिबाट खसेको ढुंगाले च्यापिएर मृत्यु भएको थियो । शान्तिको गाउँमै हिंड्दाहिंड्दै एक्कासि बाटोमा लडेर मृत्यु भएको थियो । बुबाआमाको मृत्युपछि १४ वर्षीय दीपक कामी, १२ वर्षीया शर्मिला विश्वकर्मा, ७ वर्षीय अशोक कामी र डेढ वर्षीया सोनिया कामी आफ्नै घरमा आफैं पकाउने खाने गरिरहेका थिए ।

मोहनलालको मृत्युदेखि नै उनीहरूको समस्याबारे कान्तिपुरले लगातार समाचार प्रकाशित गर्दै आएको थियो । आमाबुबाको मृत्युपछि बालबालिका बेसहारा भएको समाचार कान्तिपुरमा प्रकाशित भएपछि एसओएस बालग्राम सुर्खेतले घरमै आएर उनीहरूको अवस्था बुझेको थियो । दुईपटक स्थलगत अध्ययन अवलोकन गरेपछि विभिन्न कागजी प्रक्रिया पुर्‍याएर बालग्रामले चारै जनालाई सोमबारदेखि संरक्षकत्व प्रदान गरेको हो ।

अभिभावक नभएपछि छिमेकी अमृता घर्ती मगरले ती बालबालिकाको स्याहार र संरक्षणमा सहयोग गर्दै आएकी थिइन् । सोमबार बालबालिकालाई सुर्खेत छोडेर फर्किएको अमृताले बताइन् । ‘आजसम्म गाउँमा छिमेकीहरू मिलेर खानेकुरा जुटाइदिएका थियौं । साना बच्चालाई घरमा एक्लै साह्रै गाह्रो भएको थियो,’ उनले भनिन्, ‘बालगृहमा राखेपछि उनीहरूको भविष्य सुरक्षित भएको छ । हामीलाई पनि उनीहरूले अब दुःख पाउँदैनन् भन्नेमा ढुक्क भएको छ ।’

बालबालिकालाई सुर्खेतसम्म पठाउन समस्या भएपछि पद्मोदय पब्लिक मावि घोराहीका ०५५ सालमा एसएलसी दिएका विद्यार्थीको समूह ‘ग्रुप ५५’ ले गाडी र बाटो खर्चको व्यवस्था गरिदिएको थियो । अभिभावकविहीन बालबालिकालाई बालगृहसम्म पुग्ने खर्चको समस्या भएपछि सदस्यहरूले संकलन गरेको रकमबाट सहयोग गरेको समूहका अध्यक्ष जीवन अधिकारीले बताए ।

बालग्राममा पुगेपछि भविष्यप्रति आशावादी भएको १४ वर्षीय दीपक कामीले बताए । ‘आजसम्म साना भाइबहिनीको जिम्मेवारी मेरो थियो । बाआमा नभएको घरमा एक्लै बस्दा नराम्रो लागिरहेको थियो । पढ्न लेख्न पाइएको थिएन,’ उनले भने, ‘अब हामी सबैलाई सजिलो हुने आशा लागेको छ ।’ कोइलाखानीमा मृत्यु भएपछि पाएको बिमा रकम र अन्य विभिन्न सहयोगीले दिएको रकम पनि केही स्थानीयले सापटी लिएर फिर्ता नगरेपछि बालबालिकालाई दैनिक खाने खर्चको समस्या भएको थियो । उक्त रकम पटक–पटक फिर्ता माग्दा पनि नपाएको दीपकले बताए ।

अब चारै जनाको भविष्य सुरक्षित हुने एसओएस बालग्राम सुर्खेतका सहायक निर्देशक श्याम क्षत्रीले बताए । ‘पत्रिकामा समाचार प्रकाशित भएपछि हामीले घरमै गएर उनीहरूको अवस्था बुझ्यौं । साह्रै दयनीय स्थिति देखेपछि बालगृहमा राख्ने प्रक्रिया अघि बढाएका हौं,’ उनले भने, ‘कागजी प्रक्रिया पुर्‍याउँदा केही ढिला भए पनि अब उनीहरूलाई कुनै समस्या हुने छैन । उनीहरूको सम्पूर्ण जिम्मेवारी हामीले लिएका छौं ।’ एसओएस सुर्खेतमा १ सय २६ जना यस्ता बालबालिका रहेको उनले बताए ।

प्रकाशित : श्रावण २५, २०७९ ११:४०
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
x
×